|
|
|
JEDAN ČOVEK, DVOJICA GAZDA
Premijera: 4. maj 2012. godine
Posle Londona i Njujorka veliki pozorišni hit i u Kragujevcu.
Ova urnebesna komedija Ričarda Bina rađena po tekstu Karla Goldonija Jedan sluga, dva gospodara na scenu Nacionalnog teatra došla je sredinom 2011. i iste godine transferisana na Vest enda. Njena američka premijera predviđena je u Njujorku za 6. april, a odmah po izvedbi na londonskim i njujorškim scenama doživeće svoje premijerno izvođenje u kragujevačkom Teatru.
Binov komad obogaćen muzikom Granta Oldinga ocenjen je u svim vodećim britanskim medijima sa maksimalnih pet zvezdica. Londonski kritičari takvih medija poput: Tajmsa, Gardijana, Independenta, Sana, Dejli telegrafa, Sandej ekspresa i Sandej tajmsa, Ivning standarda i Radia Bi Bi Si prosto su se utrkivali ko će laskavije oceniti ovu urnebesni komediju i po njihovom mišljenju jednu od najsmešnijih i najzabavnijih produkcija ikada viđenih u istoriji teatra.
Siguran pogodak! Briljantno originalan tekst, Veče razuzdane radosti, Neverovatan hit!, Zabavna, radosna, urnebesna!, trijumf vizuelne i verbalne komedije... samo su neki od naslova oduševljenih engleskih pozorišnih kritičara i hroničara tamošnjih pozorišnih zbivanja po kojima je Binov komad Jedan čovek, dvojica gazda: Strašno komičan i duboko smešan i Klasična komedija urnebesno urađena u kojoj smeha i satire ima na pretek.
Do sada je već londonska verzija dobila nagrade Ivning standarda za najbolji tekst, nagrade pozorišne publike Londona za najbolji tekst kao i najbolju glavnu i sporednu glumačku ulogu. Predstava Jedan čovek, dvojica gazda nominovana je i za ovogodišnje teatarske nagrade Olivije.
Ričard Bin (Richard Bean)
JEDAN ČOVEK, DVOJICA GAZDA
Reditelj: Nebojša Bradić
Verzija Goldonijeve drame Sluga dvojice gospodara
Lica:
Čarli Čarli Patak Klenč - Vladan Živković
Polin Klenč - Sanja Matejić
Hari Dangl - Saša Pilipović
Alan - Miloš Krstović
Doli - Isidora Rajković
Lojd Boateng - Aleksandar Milojević
Fransis - Miodrag Pejković
Rejčel Krab - Katarina Mitrović
Stenli Stabers - Petar Benčina
Alfi - Milić Jovanović
Garet - Ivan Vidosavljević
Policajac - Nenad Vulević
Taksista - Čedomir Štajn
Barmen - Nikola Milojević
Kristina - Marina Perić Stojanović
Ansambl - Dušan Stanikić, Zdravko Maletić, Dragan Stokić
VIS GAZDE (Nevena Brzaković, Dragoslav Tanasković, Nikola Milojević, Ivan Filipović)
Prevod: Đorđe Krivokapić
Scenograf: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Janjatović
Britanski humor
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Scenski pokret: Vera Obradović
Inspicijent: Nikola Stevović
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Dobrica Andrić
Svetlo: Nikola Manić
Šminka: Aleksandra Jablanović
Tehnička podrška: Ljubiša Zirojević, Nenad Miloradović, Vladan Brkić, Saša Đorđević, Stevica Jovanović, Zoran Jokanović, Marija Vujičić, Dragan Milošević, Dragica Ilić, Mirjana Todorović.
Ričard Bin(Richard Bean) - biografija
 U drame Ričarda Bina spadaju i Englezi, vrlo fina narod (nominacija za najbolju novu komediju na dodeli Oliver) i Mentalist za Nacional, Jeretik, Žetva (pobednici za najbolju novu dramu koju dodeljuje Kružok Kritičara u 2006), Apartman za mladence (2002 nagrada koju dodeljuje Pirson nova predstava), Ispod tovarnog broda (pobednik u 2002 Nagrade Džordža Devina) i Zdravica za Rojal Kort; Veliki dasa za trupu Bez džointa za Lirik Hamersmit i na turneji; Engleska igra za Hedlong na turneji; U klubu za Hampsted teatar; Na krovu za Hal Trak, Smarači boga za londonski Buš i njujoršku Sinapsu, Šljepni porodicu Robinson za Lajv Teatar, Njukasl na Tajnu; i Gospodin Engleska za Šefild Krusibl. Njegove radio drame uključuju Osveta Robina huda, Nepotopljivi, O pacovima i ljudima (obe su nominovane za Soni nagradu) i Juče. Radio je na adaptaciji filma Kuća igara Dejvida Memeta i napisao novu verziju Hipohondera za Almeidu. Dobitnik je više prestižnih nagrada za najbolju dramu i najbolju komediju. Komedija Jedan čovek, dvojica gazda dobila je nagradu Ivning standarda pozorišne publike Londona.
Kal MekKristal
BRITANSKI HUMOR
 Brend Britanski humor je poznat širom sveta, i karakterističan je izraz za komediju nastalu u Britaniji. Fraza ima specifičnu nijansu i u jednu grupu stavlja različite vrste zabave kao što su Monti Pajton, Apsolutno fantastični i Li Evans. Šta to britanskom smislu za humor daje tako poseban identitet?
Mnoge komedije u kojima danas uživamo u direktnoj su vezi sa ranim komedijama iz perioda Restauracije. Posle 18 godina puritanske zabrane svih javnih nastupa, komedije koje su ponovo otvorile pozorišta 1660. prevazilazile su granice dobrog ukusa sa temama seksualno-eksplicitne prirode, za kojima je vladala „glad” u svim slojevima društva, koju je predvodio i pothranjivao Čarls II.
Slično je i danas, jer Britanci zapravo nikad nisu izgubili osećaj uživanja u pornografiji. Zaista, moda se utvrđivala pod pokroviteljstvom nove gradske radne klase nastale u eri post-industrijske revolucije, koja je nagrnula da sluša komične pesme i šegačenja u Viktorijanskim mjuzik-holovima. Mjuzikl je ostao najpopularnija forma zabave preko 100 godina.
Današnja proširenja na malim mestima iznad pabova, uglavnom korišćena od strane stand up komičara i eksperimentalnih pozorišnih trupa, direktno vode poreklo od mjuzik-holova, koji su svoj život započeli u salonskim barovima. Vremenom su intelektualci i viša klasa bili privučeni na te nepretenciozne varijetete. Neki izvođači kojima se divimo došli su na televiziju, baš iz takve tradicije: Ken Dod, Morekamb i Vajz, Hilda Bejker, Stenli Holovej, Tesi O Ši, pa čak i Des O Konor.
Nedavno otkriće na univerzitetu u Mančesteru knjige Viktorijanskih komičarskih šala donosi redak uvid o komediji izvođenoj u engleskim gradovima pedesetih godina devetnaestog veka. Tu se može naći svega nekoliko šala o železničkim nesrećama i mnogo raznovrsnih o borbi polova. – Loši muževi su kao loš ugalj – puše, izlaze, i ne održavaju toplotu da lonac ključa. To je uglavnom suptilan humor, ali sa predvidljivim podozrenjem prema ženama. Da li si video šešir moje devojke? Ja sam joj to poklonio. Da li si video njen žaket? Ja sam joj to poklonio. Da li si video njeno plavo oko? Ja sam joj to dao.
Ponekad se britanski humor svodi jednostavno na „pi-pi-ka-ka“, jer ne može se poreći da su Britanci oduvek bili fascinirani telesnim funkcijama – sklonost koji nedostaje američkom humoru. Maks Miler, velika zvezda mjuzikla uvek je na scenu donosio dve knjige šala - jednu belu i jednu plavu. Publiku bi pitao iz koje knjige bi želeli da im čita. Publika bi uvek birala plavu knjigu, zato što je bilo poznato da sadrži škakljiv materijal. Otuda potiče termin, plava šala. Miler je dva puta bio zabranjivan, zato što je udarao suviše nisko.
Možda je najbolji vizuelni prikaz britanskog humora prikazan na „sočnim” razglednicama Donalda MekGila, koje su se rasprostranile tridesetih godina dvadesetog veka, prodavavši se u šesnaest miliona primeraka godišnje na vrhuncu uspeha.
Ove bezobrazne slike su sigurno izvršile uticaj i na kralja nestašluka, Benija Hila. Njegove TV emisije, u formama mjuzikla, imale su četrdeset godina uspeha u Britaniji i ostale popularne širom sveta, čak i posle njegove smrti. Njegove seksističke ideje su bile omražene od strane feminističkog pokreta tokom sedamdesetih i osamdesetih godina, ali je to samo dodatno doprinelo njegovoj draži.
Didi Hopkins i Ninian Kinier-Vilson
DA LI JE GOLDONI UBIO KOMEDIJU
 Komedija del arte ili esnafska komedija, bilo je prvo profesionalno pozorište u Evropi, pojavivši se sredinom šesnaestog veka u severnoj Evropi. Glumci su bili dobro plaćeni. Aplauzi na otvorenoj sceni često su donosili i dodatni novac...a na sceni, po prvi put, pojavile su se žene. Pre Komedije, literarna udruženja, sastavljena od školovanih ljudi, najčešće su izvodila amaterske predstave. Bili su tu i profesionalni zabavljači-žongleri – ali još uvek nije bilo profesionalnog pozorišta. Komedija del arte je predstavljala brak između akademskiobrazovanih i žonglera, između ideja i veština, između uma i tela, i između više i niže klase. Izvorno, zvala se Komedija improvizacije, pri čemu su izvođači igrali različite tipove ljudi iz društva, od slugu iz niže klase do otmenih aristokrata. Ovi likovi su bili precizno definisani i međusobno suprotstavljeni da bi pomogli glumcima u improvizaciji: Gospodari iz više klase nasuprot poniznih slugu, izgubljeni ljubavnici nasuprot pametnih sluškinja, lukave sluge protiv glupih gospodara.
Pošto nije bilo napisanog komada, glumci su radili na osnovu scenarija ili redosleda pojavljivanja, koji je bio okačen iza scene, sa utvrđenim ulascima i izlascima glumaca sa scene, kao i ključnim situacijama koje je trebalo izvesti. Tradicionalne teme bile su: bogatstvo i siromaštvo, moć i ropstvo, jalovost i plodnost, mudrost i glupost, i naravno, život i smrt kao snažni razlozi koji su vodili likove kroz njihove priče.
Nije bilo centralnog junaka u Komediji, nego je svaki karakter imao svoju životnu priču sa početkom, sredinom i krajem njihovih neprilika. Sve te priče su se isprepletale do kraja, koji se najčešće završavao venčanjem u poslednjoj sceni. Kako i društveno, tako su se likovi razlikovali i po tome da li su nosili masku ili ne. Maskirani karakteri su ciklični, i na kraju postavljaju stvari na pravo mesto. Nemaskirani likovi su pravolinijski, i kreću na put iz jednog stanja da bi završili u drugom. Oba tipa likova tokom priče uče lekcije o životu, ljubavi, pravdi i društvu - svim temama koje bi zanimale njihovu publike.
Glumci su naporno radili svoje uloge i učili veliku količinu teksta. Nemaskirani ljubavnici su učili ljubavne pesme i duete. Likovi sa profesijama su bili prepoznatljivi, sa poslovnim idejama, interesovanjem za akademsko društvo, i mogli su govoriti latinski, grčki i hebrejski, kao i njihovi ekvivalenti u publici. Hvalisavac Kapetan je držao govore o hrabrim i smešno dugačkim španskim imenima. Glumci koji su igrali sluge, morali su da uvežbavaju teturanje i gegove ili laži. Sve je to trebalo ubaciti u odgovarajuće scene.
Komedija improvizacije je bila književno i vizuelno pozorište, proklamujući ideje renesansnog književnog društva i koristeći narodski jezik nižih slojeva. Glumci su bili odlično uvežbani, na veoma visokom nivou u njihovim ulogama. Bili su i više od glumaca. Bili su majstori svog zanata u pozorištu: Komedije del arte.
Drugi pisci, uključujući Molijera i Marivoa, imali su tekstualno napisane komade u stilu Komedije del arte. Ali četrdesetih godina osamnaestog veka, Komedija je bila stara. Tokom dvesta godina postojanja i formiranja, obišla je mnoge delove Evrope, govoreći tajne i predstavljajući pozorište u mnogim zemljama koje je posetila. Imala je svoju svrhu. Do Goldonijevog vremena, izgubila je tu svrhu i nije više bila obmotana strogim idejama renesanse, već paperjem Vatoovog rokokoa i Gocijevim bajkama. To nije bilo ubistvo, već ubijanje iz milosrđa.
Komedija je vaskrsla dva veka kasnije, 1947. u Piccolo Teatru u Milanu, kada su Đorđo Streler, Žak Lekok, i tvorac maski Amleto Sartori, uzeli Goldonijev scenario i sastavili kroz informacije i istraživanje novu podlogu za razumevanje forme, karaktera i ritma Komedije del arte. Tradicija je ta koja je izvršila snažan uticaj na pozorište, glumce i pisce i njen snažni pečat se može videti komediji iz doba Restoracije, melodrami, mjuziklima, vodviljima, cirkusu, pantomimi, u radovima Čaplina, braće Marks, Stanlija i Olija, Mr Bina i drugih. Rad se nastavlja.
Pisac Goldoni je nevin kada je ubistvo Komedije u pitanju. Zapisujući svedočenja u svom bogatom i pozorišnom mletačkom pejzažu, pomogao je da se plamen održi. Pokušao je da predstavi zajedno dve evropske pozorišne tradicije: spisateljsko pozorište i Komediju – pozorište glumaca. Živela komedija!
 Fotografija
Fotografija
Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija
Plakat |
LEPOTICA LINEJNA
Premijera: 29. februar 2012. godine
...Pitam se, kad bi u Linejnu bilo nekog dobrog posla, da li bih ostao u Linejnu? Hoću da kažem, nikada tu neće biti dobrog posla, ali hipotetički, kažem. Ma čak i neki loš posao. Bilo kakav posao. A kada sam tamo u Londonu i radim po kiši, onda se manje više osećam kao stoka, a oni mladi momci psuju uz karte i pijani i povraćaju, i onaj tamo stan, sve upišani dušeci i ništa drugo ne radim nego samo gledam u sat... kad sam tamo, voleo bih da sam ovde, naravno. Ko ne bi? Ali kada sam ovde... ne želim da sam tamo, naravno da ne. Ali znam da ni ovde ne želim da budem. (iz Lepotice Linejne)
Martin Makdona (Martin McDonagh)
LEPOTICA LINEJNA
Reditelj Milić Jovanović uz supervizorstvo umetničkog direktora Nebojše Bradića
Igraju:
Morin: Marina Perić-Stojanović
Meg: Nada Jurišić
Pato Duli: Saša Pilipović
Rej Duli: Dušan Stanikić
Prevod: Đorđe Krivokapić
Scenograf: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Janjatović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Inspicijent: Rada Jovanović
Majstor svetla: Nikola Manić
Šminker:
Aleksandra Jablanović
Tehnička podrška: Knjaževsko-srpski teatar
Martin Makdona (Martin McDonagh) - biografija
Martin Makdona je rođen 26. marta 1970. u Kambervelu (Južni London), u porodici irskih emigranata. Sa šesnaest godina Makdona napušta školu, prihvata razne privremene poslove i prima socijalnu pomoć. Paralelno, počinje da piše radio drame i filmska scenarija. Sam je priznao da se pisanja za pozorište poduhvatio kada je shvatio da je već sve mogućnosti iscrpeo, te da mu na planu dramskog spisateljstva nije preostalo ništa drugo. Pokazalo se da je ovaj izbor bio pravi pogodak, jer je već prvi njegov komad Lepotica Linejna postigao ogroman uspeh. Premijerno, drama je izvedena 1. februara 1996, u Gradskom teatru u Golveju (Irska), da bi mesec dana kasnije premijeru imala i u londonskom Rojal Kortu na sceni rezervisanoj za promociju dramskih dela mladih talentovanih autora. Usledila su mnogobrojna priznanja, između ostalih i ugledna Nagrada kritike Toni koja će biti najreprezentativnija preporuka mladom piscu na početku karijere. Nakon Lepotice Linejne, usledile su drame Lobanja u Konemari, Usamljeni Zapad, Sakati Bili, Poručnik sa Inišmora, Jastučko… Za kratkometražni film Six Shooter 2006. je dobio Oskara, da bi dve godine kasnije po vlastitom scenariju snimio i prvo dugometražni film In Bruges, za koje je dobio pohvalne kritike. Drame Martina Makdone su deo repertoara mnogih evropskih pozorišta.
Fotografija
Fotografija
Fotografija Plakat |
NOĆ U KAFANI TITANIK
Premijera: 10. decembar 2011. godine
Strah je sada za njega mera i izraz svega. Strah je u ovim zemljama posejan kao usev, na vreme, sa planom i dobrim poznavanjem tla i svih uslova, zatim je pažljivo negovan i održavan, i sada je donosio plodove. Strah je ono što pljačka i kolje ovakve kao što je Mento...
Bife Titanik, Ivo Andrić
U godini Ive Andrića, kada obeležavamo 50 godina od dobijanja Nobelove nagrade Ive Andrića i 120 godina rođenja najznačajnijeg autora sa prostora jugoistočne Evrope, akcenat stavljamo na nova dela nastala na osnovu Andrićevih dela, tj. javnost dobija priliku da kroz nove radove sagleda značaj Andrićevog dela – tj, dobija priliku da diskutuje da li je, koliko je i kako je Andrić značajan za Srbiju XXI veka.
Delo Ive Andrića još uvek čeka na svoje prave trenutke na pozorišnoj sceni. Andrićeva proza ima dramske elemente koje je moguće preneti na pozornicu i tako otkriti njene nepoznate dimenzije. U tom pogledu delo Ive Andrića predstavlja trajan izazov za nova dramaturška oblikovanja i scenske interpretacije.
Posle uspešne dramatizacije i inscenacije Proklete avlije reditelj Nebojša Bradić dramaturško-rediteljski obrađuje Andrićevu pripovetku Bife Titanik, koja kroz atmosferu predratnog i ratnog Sarajeva nudi originalan pristup u tretiranju arhetipskog odnosa prognitelj – žrtva.
Produkcijom Noć u kafani Titanik delo Ive Andrića tretiramo kao univerzalnu priču. Noć u kafani Titanik je metafora, nažalost i sinonim, za sudbinu našeg prostora i vremena, delo u koje su događaji od objavljivanja pripovetke učitali sasvim nova i neočekivana značenja, a priča o toleranciji koja jedina može premostiti različitosti govori upravo o onom što nam najviše treba danas.
Nebojša Bradić
NOĆ U KAFANI TITANIK
(po motivima priča Ive Andrića)
Autor teksta i reditelj: Nebojša Bradić
Scenograf: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Janjatović
Koreograf: Vera Obradović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Lektor: Vlado Kerošević
Lica:
Mento Papo, zvani Hercika, vlasnik kafane Titanik: Miloš Krstović
Profesor Pavlović, bivši komunista : Mirko Babić /
Saša Pilipović
Josip, bivši radnik: Miodrag Pejković
Agata, bivša artistkinja: Isidora Rajković
Jovan Gaćeša, bivši glumac: Milić Jovanović
Mustafa, bivši student: Nikola Milojević
Katarina, svira i peva u Titaniku: Jasmina Dimitrijević
Katarina II: Marina Perić Stojanović
Nail, ciganin: Dragan Stokić
Gost: Vladan Živković
Ansambl: Čedomir Štajn, Ana Todorović Dialo, Nenad Vulević, Ivan Vidosavljević, Aleksandar Milojević
Inspicijent: Aleksandar Miloradović / Nikola Stevović
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Ivan Filipović
Svetlo: Nikola Manić
Tehnička podrška: Knjaževsko-srpski teatar
Nebojša Bradić, biografija
Rođen je 3. avgusta 1956. godine u Trsteniku. Diplomirao je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Od 1981. do 1996. radio je kao reditelj, umetnički direktor i upravnik Kruševačkog pozorišta. U sezoni 1996/97. godine bio je upravnik pozorišta Atelje 212. Od 1997. do 1999. upravnik je Narodnog pozorišta u Beogradu. Upravnik je i umetnički direktor Beogradskog dramskog pozorišta od 2000 - 2008. godine. Ministar kulture i informisanja u Vladi Republike Srbije od 7. jula 2008. do 14.marta 2011. Režirao je više 80 predstava u srpskim, hrvatskim, bosanskim i grčkim teatrima, sa posebnim afinitetom za savremenu domaću literaturu i dramatizaciju (Prokleta avlija, Derviš i smrt, Zlatno runo, Koreni, Tvrđava, Poslednja plovidba...). Režirao je opere i mjuzikle. Osnivač je Beogradskog festivala igre i Dunavfesta. Autor je drama: Moj brat (Narodno pozorište Republike Srpske 2010.) i Noć u kafani Titanik (Knjaževsko-srpski teatar, 2011.). Autor je brojnih eseja o pozorištu i literaturi. Profesor je glume na Akademiji lepih umetnosti u Beogradu. Predstave Nebojše Bradića igrane su u pozorištima bivših jugoslovenskih republika, u Italiji, Austriji, Mađarskoj, Engleskoj, SAD, Češkoj, Švajcarskoj, Ukrajini, Rusiji, Grčkoj, Albaniji, Turskoj.
Dobitnik je značajnih domaćih i stranih pozorišnih nagrada. Prvi je dobitnik Nagrade Nikola Peca Petrović za najboljeg jugoslovenskog pozorišnog menadžera. Na Susretima pozorišta Srbije Joakim Vujić dobio je devet nagrada za režiju. Nagrađen je Sterijinim nagradama za najbolju savremenu scensku adaptaciju, dramatizaciju i režiju. Dobitnik je nagrada za režiju i dramatizaciju na pozorišnim festivalima u BiH (Brčko, Zenica, Doboj). Dobitnik je nagrada za najbolju režiju na JoakimInterfestu i Međunarodnom festivalu klasike Vršac. Dobitnik je nagrade Prsten sa likom Joakima Vujića za izuzetan doprinos razvoju Knjaževsko-srpskog teatra i afirmaciji njegovog ugleda u zemlji i inostranstvu. U Moskvi je dobio nagradu Zlatni vitez za režiju predstave Zlatno runo Borislava Pekića, u Istanbulu je dobio nagradu za dramatizaciju predstave Derviš i smrt Meše Selimovića.
Fotografija Nebojše Bradića
Ne postoji moć van nas samih koja može da nam sudi i da nas kažnjava za ono što činimo. Ne postoji hegelijanski duh istorije koji vodi našu sudbinu – istorija je tek način na koji dišemo, ona broji naše uzdahe. Mi moramo da zamenimo ideju nemilosrdnog marša istorije sa logikom ljudskosti. Mi smo ljudi zbog puke slučajnosti. Ljudskost se ne otkriva, ona se stvara. Mi je stvaramo tako što tragamo za njom. Mi nasledjujemo svoju ljudskost u jednom obliku -jednoj realnosti- a zatim moramo da ponovo stvaramo realnost za naša sopstvena vremena koja se menjaju.
Drama je jedino sredstvo koje um ima kako bi ovo uradio: mi smo dramatična vrsta. Tokom istorije smo se suočavali sa haosom mogućnosti koje stvaramo putem svog sopstvenog nemira. Drama kombinuje taj haos sa urodjenim imperativom da budemo ljudi. Drama stoji na ivici ovog ambisa.
Za ljudskost treba da se borimo. Mi je stvaramo, a to predstavlja neumoljivi teret tragedije. Ukoliko ovu slučajnost pretvorimo u katastrofu, onda naši životi i smrti predstavljaju kazne koje smo propisali samima sebi. Neron je želeo da Rimljani imaju jedan vrat, kako bi mogao da ga preseče jednim udarcem mačem. Posledice kapitalizma su mnogo dalekosežnije, one uništavaju ideju ljudskosti, a samim tim i sredstvo pomoću kojeg stvaramo ljudsku realnost. To bi bilo konačno rešenje kapitalizma, holokaust koji je jednim udarcem uništio čitavo čovečanstvo.
Nebojša Bradić
Bradićeva Noć u kafani Titanik, razrađujući i dopunjavajući postojeće i nove likove, prati upravo spadanje maski kroz fantazmagorični, makabrični ples. On spaja, tako, Andrićeve motive iz ranih, istorijski utemeljenih pripovedaka i kasnijeg opusa koji se bavi stvarnošću prolaznog i prolaznošću stvarnosti njemu savremenog trenutka – mistična, verska predubedjenja i realistično oslikane likove i situacije. Bradić, na taj način, ostvaruje novu, drugačiju strukturu, koja omogućava transfer Andriću karakterističnog nihilizma i pesimizma, egzistencijalne slabosti i nemoći pred sudbinom, opačinom, zapravo – ogoljenim, parališućim strahom pred zlom. Takvo, gotovo ezoterično zlo – pojavljuje se nezvano, uzima obličje Jednog, Nepoznatog – koristi sve ljudske slabosti, mane, očajanja, nedoumice; najzad se - hraneći se tipičnim odustajanjem, predavanjem, pristajanjem, poput lika u paralelnim ogledalima - umnožava do univerzalnog zla, od kakvog niti jedan bog ne pruža zaštitu.
Maša Stokić
Plakat Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija
Pres kliping |
ĐAVO I MALA GOSPOĐA
Premijera: 15. februar 2011. godine
Autor: Đorđe Milosavljević
Đavo i mala gospođa
Reditelj: Žanko Tomić
Uloge:
Jeremija, mlađi bedelus u kragujevačkom Liceju – Miloš Krstović
Dragoman, Leontije Žarković – Miodrag Pejković
Antonije, rabadžija Arnautin – Aleksandar Milojević
Stranac, Hans Kristijan Andersen – Nikola Milojević
Jelenka Herbez, nekadašnja kučuk-kadima knjaza Miloša – Isidora Rajković
Psoglavi, prvi hajduk – Dušan Stanikić
Ećim Zoja – Vladan Živković
Aleksandar Sekulić – učitelj borački, Gica hajduk – Zdravko Maletić
Radisav – crnomanjast momak, Knjaz Miloš – Dragan Stokić
Kumrija – Ana Todorović – Dialo
Rumeni momak, Milenko Stojković – Đorđe Đoković
Prvi Borčanin, Avram Stojković, Arsa Protić – Čedomir Štajn
Prvi Borčanin, Kapetan broda, Dobrnjac, Teodor Herbez – Ivan Vidosavljević
Drugi Borčanin, Nikola Dani, drugi hajduk – Nenad Vulević
Adaptacija: Žanko Tomić i Đorđe Milosavljević
Asistent režije: Dragan Stokić
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Dramaturg: Marija Soldatović
Kostimograf: Snežana Kovačević
Scenograf: Milivoje Štulović
Kompozitor: Dragoslav Tanasković
Lektor: Radovan Knežević
Svetlo: Nikola Manić
Sufler: Rada Jovanović
Inspicijent: Gordana Stevović
Đorđe Milosavljević
Đorđe Milosavljević (6. maj 1969, Ivanjica), pisac i reditelj, docent Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu.
Profesionalno se bavi filmom (Točkovi, Nebeska udica, Mehanizam, Apsolutnih sto, Neprijatelj), pozorištem (Gola Vera, Parče noći, Porfirogeneza, Kontumac, Instant seksualno vaspitanje, Igra u tami) i televizijom (serije Jesen stiže, Dunjo moja, Sva ta ravnica, Miris kiše na Balkanu).
Dobitnik Joakimove nagrade za najbolji savremeni dramski tekst 2010, za dramu Kontumac, i književne nagrade Isidora Sekulić za najbolju knjigu objavljenu 2010. godine, za roman Đavo i mala gospođa.
Tamo gde je stao Kontumac, nastavlja se Đavo i mala gospođa - prvo roman, a sada i predstava. Ovo se može shvatiti i doslovno. Kontumac se završava, a Đavo i mala gospođa počinje dolaskom danskog bajkopisca, Hansa Kristijana Andersena u Srbiju.
Ustvari, radeći tokom 2004. na drami Kontumac došao sam do priče o Psoglavom, Jeremiji, bedelusu kragujevačkog liceja, i Jelenki Herbez, nekadašnjoj maloj gospođi knjaza Miloša Obrenovića... Kada sam završio dramu, započeo sam rad na romanu – odatle je proistekla i maločas pomenuta narativna veza između ova dva teksta.
Kao samizdat, roman je u prvom izdanju izašao početkom 2009. godine, a krajem iste godine i u drugom Laguninom izdanju. Od tada je dobio nagradu Isidora Sekulić za najbolju knjigu 2009. godine, i još dva izdanja... a sad izlazi i na scenu Knjaževsko-srpskog teatra, gde je, kako sam napisao, i počeo da nastaje.
Đavo i mala gospođa priča je o dve avanture – jedna je istorijska i tiče se Srbije, druga je lična i tiče se Psoglavog, Jeremije i Jelenke Herbez... Kako je već dobro poznato, avanture nema bez vere u njen srećan rasplet. Stoga je pojava ove priče na pozorišnim daskama Knjaževsko-srpskog teatra za mene srećan rasplet jedne davno započete duhovne avanture.
Đorđe Milosavljević, u Zemunu, 27. januara 2011. godine
Fotografija
Žanko Tomić
Rođen 1970. godine u Skoplju, diplomirao Srpski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu 1995. godine, a potom i Pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu 1997. godine. Pored režije bavi se i prevodilačkim radom i esejima iz oblasti pozorišta. Među najznačajnije režije ubrajaju se: u Srpskom Narodnom pozorištu u Novom Sadu, Nemam da platim, neću da platim, Daria Foa, Pešice, Slavomira Mrožeka; Galeb, A. P. Čehova; Oslobađanje Skoplja, Dušana Jovanovića; Piloumen, Martina Mekdonea. Zatim u Beogradskom dramskom pozorištu Let iznad kukavičijeg gnezda, Dejl Vasermana, Evropejci, Hauarda Bejkera u Narodnom pozorištu u Subotici, Kontumac, Đorđa Milosavljevića u Knjaževsko-srpskom teatru u Kragujevcu, Overlapping i Knknpnkn na BELEF-u. Ostvario je i jednu režiju u Spingold Theatre Centre u Bostonu i to Kraljevski put, Tennessee Williams-a. Urednik časopisa TFT, radi u BITEF-u.
Fotografija
Ivan Klemenc
Klemenc Ivan rođen u Novom Sadu od svoje druge godine živi u Zemunu. Diplomirao glumu na FDU u Beogradu u klasi Ognjenke Milićević. Za proteklih 33 godina od diplomiranja, bavio se pozorišnom, filmskom i TV umetnošću iz raznih uglova.
Pantomimu izvodio na svim bitnijim scenama Jugoslavije i desetak zemalja Evrope. Nagrađivan u pozorištu. Dvadeset devet puta potpisao režiju (Beograd, Zrenjanin, Tuzla, Kragujevac, Novi Sad...), kao saradnik za scenski pokret ostvario 360 premijera.
Od filma Okupacija u 26 slika igrao u još 28 filmova,
Na televiziji u dramskoj, muzičkoj a pogotovo dečjoj redakciji, kao glumac saradnik za pokret ostvario 500 emisija. Predavao na svim dramskim akademijama, a bio gostujući professor na akademijama u Budimpešti, Pertu, Sidneju. U radnom odnosu je kao redovan professor na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Predaje scenski pokret, mačevanje i komediju del arte.
Šesnaest godina radio sa gluvonemom decom i proizvodio predstave koje su pobeđivale na nacionalnom festivalu, a zapažene su i nagrađivane van naših granica. Selektor za pantomimu Međunarodnog festivala monodrame i pantomime, a umetnički direktor letnjeg festivala Gardoš u Zemunu.
Fotografija
Plakat Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija Fotografija |
KLUB NOVI SVETSKI POREDAK
Premijera: 27. jun 2009. godine
Produkcija
Knjaževsko-srpski teatar, Dragan Jakovljević, direktor i Theatre Kolectiv, Dr Aleksandar Dunđerović, direktor.
Po motivima tekstova:
Harold Pinter, Vreme zabave, Novi svetski poredak, Gorštački jezik, Još jedno za usput i Ratne poezije,
Hainer Muller,
Hamletmašina,
Platon, Odbrana Sokratova.
Režija, adaptacija i scenska vizija Aleksandar Dunđerović.
Asistent režije: Dragan Stokić
Kostimograf: Jelena Jovanović
Interaktivna instalacija: Rodrigo Garcez
Video instalacija i montaža: Mateja Ristić i Dušan Jevremović
Audio instalacije: Dr. DB i Bling Studio
Muzički urednik: Dragoslav Tanasković Trnda
Klub dobre zabave
MC englski: Maureen Brayan k. g.
MC srpsko-nemački: Marina Perić Stojanović
Gavin: Saša Pilipović
Teri: Aleksandar Milojević
Dasti: Nevena Ljubić
Fred: Milić Jovanović
Liz: Katarina Mitrović
Melisa: Slavica Stojanov
Douglas: Nikola Milojević
Šarlota: Sanja Matejić
Ema: Svetlana Milenković
Wavy Davi: Čedomir Štajn
Policajac: Aleksandar Miloradović
Sara: Aleksandra Todorović
Hostese Novog svetskog poretka: Tijana Janković,
Kristina Knežević, Snežana Kojić,
Marija Pantović
Tri istovremena događaja
Suđenje Sokratu
Sokrat: Mirko Babić
Sudija: Milic Jovanović
Hamletove kosti
Hamlet: Slavica Stojanov
Ofelija: Aleksandar Milojević
Novi svetski poredak
Des: Dušan Stanikić
Lionel: Čedomir Štajn
Čovek sa kapuljačom: Nikola Milojević
Planinski Jezik
Oficir: Dragan Stokić
Narednik: Dušan Stanikić
Mlada Žena:Sanja Matejić
Starica: Marina Perić Stojanović
Stražar: Čedomir Štajn
Čovek sa kapuljačom: Nikola Milojević
Vojnici: Ivan Vidosavljević, Dragoslav Tanasković Trnda, Ivan Filipović, Goran Nikolić
Jedna za usput
Nikolas: Miloš Krstović
Viktor: Vladan Živković
Oficir: Dragan Stokić
Džila: Nevena Ljubić
Niki dete (glas): Miloš Dunjić
Ispovest
Jimmy: Ivan Vidosavljević
Pinterova savest: Nadežda Jakovljević
Inspicijenti: Nadežda Mišković, Rada Jovanović, Aleksandar Miloradović
Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić
Ton i video: Ivan Filipović, Bogoljub Nikolić, Dragaslav Tanasković Trnda
Slikar izvođač: Milivoje Štulović
Šminka: Jovica Ristić
Posebno su nam pomogli: Univerzitet Mančester - Odsek Drama, Miodrag Stojilović, Jovana Pavićević, Jovan Gligorijević, Ružica Andrejević i tehnika pozorišta.
Reč reditelja
Predstava Klub Novi svetski poredak je zasnovana na interdisciplinarnom i dvojezičnom, englesko-srpskom performansu Suđenje Haroldu Pinteru koji je 2006. izveden na Međunarodnom pozorišnom festivalu malih scena, JoakimInterFestu u Kragujevcu. Ovaj projekat je bio saradnja između Džon Tou Pozorišta Univeziteta u Mančesteru i Knjaževsko-srpskog teatra. Kao centralno mesto dešavanja korišćene su bombardovane hale Zastave u NATO agresiji na Srbiju 1999. u kojima je predstava igrana. Korišćena je kombinacija vizuelne umetnosti, multi medija, simultane akcije, video i audio instalacije, fizički teatar, uz učešće publike koja je vođena kroz različite lokacije.
Klub Novi svetski poredak je novi kreativni ciklus koji kao kontrapunkt Pinterovim jednočinkama iz ciklusa Novi svetski poredak (Vreme Zabave, Planinski Jezik, Jedna za usput, Novi svetski poredak i Ratne poezije) koristi vizuelne i audio instalacije koje se odnose na bombardovanje Srbije, Avganistana i Iraka. Ova predstava je eklektični mix, kolaž Pinterovih tekstova sa fragmentima iz Odbrane Sokratove Platona i Hamletmašine Hajnera Milera, vizuelne umetnosti Marine Abramović, video posmatranje iz Velikog brata, americke muzike pedesetih i axe bubnjeva iz Salvadora. Naša nova lokacija je cela zgrada pozorišta kroz koju se publika vodi, celo pozorište postaje mesto za Klub gde priče iz Novog svetskog poretka vrebaju da iznenade publiku. Želeli smo da komuniciramo sa publikom ne samo kroz sadržaj tekstova već kroz totalno pozorište, kroz formu u kojoj je zapravo sadržaj predstave i različite interkulturalne reference ovog novog doba.
Ovo je prva kooprodukcija između institucionalnog pozorišta u Srbiji i engleske pozorišne trupe. Ideja je da predstava ostane na repertorau kragujevačkog pozorišta. U predstavi učestvuje engleska glumica Morin Brajan koja će glumiti zajedno sa srpskim ansamblom u prvih nekoliko predstava. Posle Srbije planirano je da ovaj projekat gostuje u Mančesteru i Liverpulu, na prolece iduće godine. Takođe bih želeo da odvedem ovu predstavu u Kanadu i Ameriku. Mislim da postoji interes za srpsko viđenje (kao prve žrtve) ovog ludog novog sveta, uspostavljenog od Američkog Novog Imperijalizma koji je sve nas ugrozio bez obzira da li je neko hrišćanin ili musliman, beo ili crn. Promena režima u Americi i nada koju nam svima daje predsednik Obama je nešto što bi svi trebali da prihvatimo i pridružimo se naporima da zaustavimo nasilje u svetu i da pokušamo da bolje razumemo jedni druge. Smatram da je pozorište za takvu misiju pravo mesto.
Ovu predstavu posvećujem glumici Vuki Dunđerović, prvakinji drame Narodnog pozorišta, Beograd, koja je preminula 1. Maja 1999 za vreama NATO agresije i bombardovanje Srbije.
Before and After thought
The theatre production Club New World Order is based on 2006 interdisciplinary, bi lingual (Serbian and English) site specific promenade performance The Trial of Harold Pinter. The project, presented at the International Festival of Experimental and Studio Theatre - JakimInterfest, 7–15 October 2006, Kragujevac, Serbia. This was collaboration between John Thaw Studio Theatre, Drama, University of Manchester and Theatre Joakim Vujic, Kragujevac. The site for the performance was;the former automobile and military industrial complex Zastava (Flag) in Kragujevac, which was destroyed by NATO’s bombing of Serbia in 1999. This was truly a performance art using multi media, with simultaneous action in a real site, with audio and video installations, dance and engaging audience participation taken on promenade.
Club The New World Order is the new creative cycle, that is juxtaposing to Pinter’s one act plays from The New World Order Cycle (Party Time, Mountain Language, One for the road and The New World Order) visual installation referring; to bombing of Serbia, Afghanistan and Iraq. This performance is an eclectic mix, a collage of Pinter’s texts with fragments from Plato’s Socrates Trial’ and Hainer Muller Hamletmashine, Marina Abramovic’s visual art, Big brother video surveillance, 50s Rat Pack music and live Axe drumming from Salvador, Brazil. Our new site is the theatre building which as a whole becomes a location for the Club where stories from new world order are hidden and awaiting to capture audience on a promenade through underworld of this 19th century building. I wanted to talk to audience not only through content but through total theatre, through form which embodies content representing various influences of plurality of intercultural references of this new order.
This performance is a first co-produciton between Serbian institutional theatre and English theatre group. It is made with acting ensemble of Knjazevsko Srpski Teatre with intention to stay on the repertoire. Maureen Brayan, actor from Kolekttive theatre will perform with Serbian actors. After Serbia we will co me to UK and perform in Manchester and Liverpool in 2010. I would also like to take this production to Canada and United States. I think there is lots of interest in Serbian vision (as the first victim) of the mad new world that American New Imperialism has inflicted upon all of us, regardless if you are Christina or Muslim, black or white. The change of government in USA and hope that President Obama gave to the world is something that we should all rejoice, and join in the effort to stop the world hostilities and try to understand each other. What a better place to do this then in theatre.
I dedicate this production to actress Vuka Dundjerovic, Dame of National Theatre, Belgrade, who died on 1 of May 1999 during NATO aggression and bombing of Serbia.
Harold Pinter
rođen 10. oktobra 1930 u Hakniju, London. Pohađao Kraljevsku akademiju dramskih umetnosti i Centralnu školu za govor i dramu.
Njegove drame uključuju Soba 1957, Rođendan 1958, Nastojnik 1960, Ljubavnik 1962, Povratak kući 1965, Ničija zemlja 1975, Planinski jezik, 1988, Mesečina 1993, i Proslava 2000. Adaptirao je mnogobrojne pozorišne komande za radio i televiziju, napisao nekoliko filmskih scenarija. Režirao je i glumeo u svojim dramama kao i dramama James Joyce, Noel Coward, Tennessee Williams, David Mamet i Simon Gray. Dodeljena mu je CBE 1966. Postao je počasni doktor nauka izmedju ostalih na univerzitetima Reading, Glasgow, East Anglia i Bristol.
Oženjen je sa Ledi Antonia Freser. U 2005 dobio je Nobelovu nagradu za književnost.
Umro je u Decembru 2008.
Playwright Harold Pinter was born in Hackney, London, on 10 October 1930. He was educated at Hackney Downs Grammar School and trained at the Royal Academy of Dramatic Art and Central School of Speech and Drama.
His plays include The Room (1957), The Birthday Party (1958), The Dumb Waiter (1959), The Caretaker (1960), The Lover (1962), The Homecoming (1965), No Man's Land (1975), Mountain Language (1988), Moonlight (1993), and Celebration (2000), first performed with The Room at the Almeida Theatre in London. He adapted many of his stage plays for radio and television and he wrote the screenplays to a number of films He directed many productions of his own plays as well as plays by other writers, including James Joyce, Noel Coward, Tennessee Williams, David Mamet and Simon Gray, and acted on stage, film, television and radio.
He was awarded a CBE in 1966. He held honorary degrees from the Universities of Reading, Glasgow, East Anglia and Bristol, among others. In 2001 he was awarded the S.T. War (2003), is a collection of eight poems and one speech inspired by the subject of conflict.
Harold Pinter was married to the writer Lady Antonia Fraser and lived in London. In 2005, he was awarded the Nobel Prize for Literature. He died in December 2008.
Fotografija
Dr Aleksandar Dunđerović
je rođen u Beogradu, preslio se u Kanadu početkom devedesetih. Pozorišni reditelj koji je u poslednjih 20 godina radio u bivšoj Jugoslaviji, Americi, Kanadi, Velkikoj Britaniji, Kolumbiji, Braziu i Iranu. Njegov predstave uključuju: Čežnju pod Brestivima (1992), Faust Montaza (1993), Hamletmašina (1994), Novogodišnja Bajka (1997), Kabare Evropa (2000,2005), Ibi Rekonstrukcija (2002) Suđenje Haroldu Pinteru ( 2006), Višnjik (2008). 1995 se preselio u Englesku gde je učio kod profesora Dejvida Bredbija i doktorirao na Royal Holloway, Univerzitet u Londonu. Osnovao je Theatre Kolectiv 2000. u Engleskoj.
Dr Dunđerović je stariji predavač savremenog pozorišta Univerziteta u Mančesteru, Velika Britanija. Njegov istraživački rad je iz oblasti interdisciplinarnog performansa, režije, devizinga, političkog pozorišta, Latino Amričkog pozorišta, i multi medijskog povezivanja filma i pozorišta. On je autor brojnih knjiga i eseja o savremenom pozorištu i filmu. Njegove knjige uključuju: The Cinema of Robert Lepage (Wallflower Press, 2003), The Theatricality of Robert Lepage (McGill-Queen University Press, 2007) and Robert Lepage – Routledge Performance Practitioners (London/New York: Routledge, 2009). Bio je gostujući profesor na Univerzitetu Sao Paulo 2007 godine. U akademskoj godini 2008-09. dobio je prestižnu (Leverhulme Research Award) nagradu da istražuje i piše knjigu o Brazilskom savremenom pozorištu. On je autor Contemporary Performance (Savremeno pozorište), dela antologije The Routledge Drama Anthology and Sourcebook koja izlazi 2010 godine.
Živi u Liverpulu.
Dr Aleksandar Dundjerovic was born in Belgrade and moved to Canada in early 90s. He is a theatre director who worked in the past 20 years in ex Yugoslavia (Serbia), USA, Canada, UK, Colombia, Brazil and Iran. His productions include Desire Under the Elms (1992), Faust Montage (1993), Hamletmachine (1994), Christmas Carol re mix (1997), Cabaret Europe (2000, 2005), Ubu Reconstructed ( 2002), The Trial of Harold Pinter (2006), The Cherry Orchard (2008). From 1995 he moved to UK where he studied with Professor David Bradby and obtained PhD. in Theatre Studies from Royal Holloway, University of London. In 2000 he founded Theatre Kolectiv in England.
Dr Dundjerovic is a senior lecturer in theatre performance at The University of Manchester, UK His research focuses on contemporary theatre performance (interdisciplinary performance, directing and devising), political theatre, Latin American Theatre, and the cross-overs between film and theatre. He is an author of number of books and articles on theatre and film directing and producing. His books include: Theatre Management (Menadzment u Pozoristu, 1993) The Cinema of Robert Lepage (Wallflower Press, 2003), The Theatricality of Robert Lepage (McGill-Queen University Press, 2007) and Robert Lepage – Routledge Performance Practitioners (London/New York: Routledge, 2009). He was visiting professor at Theatre Postgraduate Program at University of Sao Paulo in 2007. In 2008-9 he received prestigious Leverhulme Research Award to do a research on the Brazilian Contemporary Theatre. He is a contributor to upcoming The Routledge Drama Anthology and Sourcebook on Contemporary Performance expected in 2010.
He lives in Liverpool.
Fotografija
Nagrade
Davila StudioInterFest 2009
Nagrada za najbolju predstavu na Međunarodnom pozorišnom festivalu u Piteštiju, Rumunija
Fotografija
JoakimiInterFest
2009
Joakimova glumačka nagrada dodeljena ansamblu predstave
Nagrada publike
PlakatFotografija
FotografijaFotografija
Fotografija Fotografija
Pres kliping |
PIONIRI U INGOLŠTATU
Premijera: 15. februar 2009. godine
Autor: Marilujze Flajser
Pioniri u Ingolštatu
Reditelj, scenograf i izbor muzike: Ivana Vujić
Uloge:
Alma: Isidora Rajković
Berta: Katarina Mitrović
Fabijan: Čedomir Štajn
Cek: Ivan Vidosavljević
Bibrih: Dušan Stanikić
Unertl: Vladan Živković
Korl Letner: Miodrag Pejković
Minsterer: Nenad Vulević
Jeger: Nikola Milojević
Bani: Dragan Stokić
Narednik: Mirko Babić
Vodnik: Bratislav Slavković
Fotograf: Aleksandar Milojević
Devojke: Sanja Matejić, Nada Jurišić, Vladanka Pavlović, Slavica Stojanov
Vojska: Dejan Tošović, Damir Nedić, Dule Jovanović
Reditelj, scenograf i izbor muzike: Ivana Vujić
Dramaturg:
Marija Soldatović, Slavenka Milovanović
Prevod sa nemačkog:
Jelena Kostić
Pomoćnik scenografa:
Milivoje Štulović
Kostimograf:
Jelena Jovanović
Video rad:
Svetlana Volic
Lektor:
Ljiljana Mrkić - Popović
Scenski pokret: Pjer Rajković
Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler:
Nada Mišković
Svetlo:
Nikola Manić, Petar Manić
Ton:
Ivan Filipović
Video:
Bogoljub Nikolić
Marilujze Flajser Marieluise Fleisser
rođena 23. novembra,1901.u Ingolštatu
umrla 1. februara,1974. u Ingolštatu
U vremenu kontraverznog prelaza između tradicionalne i moderne uloge žene, Marilujze Flajser se borila da izgradi svoj identitet kao žena-pisac. Tako je gorko doživela položaj dvostrukog autsajdera, otuđena od svoje prorodice iz srednje klase i bavarskog katoličkog rodnog mesta, istovremeno marginalizovana u urbanom književnom establišmentu u kome su dominirali muškarci. Situaciju je još više otežavala represija Trećeg Rajha. Snovi Flajserove o slobodi i stvaralačkom životu dobili su negativan oblik u njenoj prozi (kratkim pričama i romanu) i dramama: njena rendgenska vizija prodire u društvene i psihološke odnose između polova kako bi otkrila sile koje najčešće dovode do nastanka žene-žrtve. Moć koju su muškarci imali u njenom vlastitom životu bila je sudbonosna.
Marilujze Flajser je bila treće dete Hajnriha i Ane Flajser koji su su se nadali dečaku. Ipak, bila je miljenica svoga oca, vlasnika radnje sa metalnom robom u provincijskom gradu Ingolšatu, i imala je donekle privilegovano mesto u porodici – oslobođena tipično ženskih obaveza. Išla je u školu u Regensburgu kako bi se pripremila za fakultet. Iskustvo u internatu prikazano je u njenoj priči iz ranog perioda Jadna Lujza, kasnije preimenovanoj u Balada o mladoj dami iz Katoličke škole gde Flajserova izjavljuje: Sve što sam tamo naučila loše je za moj život. Vaspitana sam da budem poslušna i učili su me da nikada ne otkrijem šta osećam ili želim (EPO, 99).
1919.godine,počela je da studira pozorišnu umetnost, nemačku književnost i filozofiju u Minhenu. Uskoro je napustila katoličku spavaonicu, zamenivši je nameštenom sobom u Švabingu, zbog čega je jedva imala novaca za hranu. Tu je imala i prvu ozbiljnu ljubavnu vezu (sa nesposobnjakovićem iz Luksemburaga koji ju je napustio i pobegao za Pariz 1922).
U to vreme bila je pod uticajem dvojice romanopisca Liona Fojhtvangera i mladog Bertolda Brehta koji su pratili njenu novoizabranu profesiju pisca podstičući je da piše novim književnim stilom – Nova objektivnost. Počele su da se objavljuju njene priče o mladim ljudima u malom provincijskom miljeu, i ona u tajnosti piše dramu. Međutim, morala je da se vrati u Ingolštat krajem 1924. godine jer je otac bio ljut što nije izabrala put uglednog buržujskog profesora kako je on želeo. Breht je u njenom životu ostao glavni pokretač i lični i umetnički: pomagao joj je oko ugovora za izdavanje knjiga i izvođenja prva dva komada, ali je istovremeno i manipulisao njenim pisanjem i ljubavlju u sopstvenu korist, što je imalo katastrofalne posledice. Njen drugi komad, Pioniri u Ingolštatu, koji je kritikovao vrednosti i vojske i opisanog provincijskog grada nastao je na Brehtovo insistiranje. Breht ga je preradio za izvođenje u Berlinu (1929) kako bi isprovocirao policiju i cenzuru. Tako je došlo do skandala zbog koga je Flajserova morala da raskine sa Brehtom i izgubi svako razumevanje u svom rodnom gradu, naročito među desničarskimn nacionalistima. Otac joj zabranjuje da se vrati kući.
Pomalo ironično, Flajserova je potražila sigurnost u vezi sa konzervativnim novinarem i pesnikom Helmutom Draus-Tiksenom, što se pokazalo još štetnijim. Usamljena i maltertirana Drausovim besom i zahtevima otkrila je da joj je čak teže da finansijski izađe na kraj i izgubila poverenje u sebe kao pisca: Ne piše ni jedan komad, naterana je da se oseća potpuno nesigurnom u sebe kao umetnika (autobiografski detalj). Posle pokušaja samoubistva, Flajserova se vratila u Ingolštat 1932. godine, gde je bila izopštena od porodice i društva, a nacistički režim joj praktično zabranjuje da piše 1935. (dopuštono joj je da objavi samo 6 feljtona godišnje).
U očajanju, pristala je da se uda za trgovca duvanom i plivača Jozefa (Bep) Hajndla sa kojim je ranije raskinula veridbu. Suprotno ranijem obećanju, Hajndl je naterao svoju ženu da radi u prodavnici duvana i uz to obavlja sav kućni posao, tako da nije imala prilike da piše. 1938. doživela je halucinacije i nervni slom, na kratko vreme otišla u bolnicu, ali se vratila, odlučna u nameri da piše i preživi. Neprekidne oskudice u toku rata kasnije otežavale su njeno pisanje, mada je uspela da pripremi dve drame i pregršt kratkih priča tokom četrdesetih. U ranim pedesetim brak je postao toliko nepodnošljiv da se bavila mišlju da pređe u Istočni Berlin, gde joj je Breht nudio pomoć. Ipak, nije mogla da napusti bolesnog muža, a posle njegove smrti i svog srčanog udara 1958. konačno počinje iznova da gradi svoju karijeru i ponovo uz pomoć poznatijih muškaraca Rajnera Vernera Fasbindera, Martina Špera i Franca Ksavera Kreca, doživevši tako neku vrstu renesanse početkom sedamdesetih.
Fotografija
O REDITELJU PREDSTAVE
Ivana Vujić
Rođena u Beogradu. Osnovnu školu i gimnaziju kao i Fakultet dramskih umetnosti završila u Beogradu. Postdiplomske studije pohađala na Sorboni, Pariz, Francuska – Institut za pozorišna istraživanja i u Njujorku – Tish School of Arts Njujork, SAD.
Kao pozorišni reditelj postavila 78 predstava najčešće ili klasičnih autora ili savremenih evropskih pisaca među kojima izdvajamo: Euripid, Šekspir, Vebster, Žan Pol Sartr, O. Vajld, L. Kerol, Jonesko, Beket, J.S. Popović, A. Popović, V. V. Janković, R. Šimelfenig, B. Koltes, Bertold Breht i mnogi drugi. Njen pozorišni izraz karakteriše stalno istraživanje kao i različita upotreba ambijentalnih karakteristika.
Bila je umetnički direktor BITEF teatra, umetnički direktor Festivala Fiat, Podgorica, Crna Gora, selektor Beogradskog letnjeg festivala BELEF, osnovala je više novih scena u Beogradu a to su: Večernja scena Radović, Narodno pozorište peti sprat, Beton hala teatar. Direktor je i umetnički direktor Beton hala teatra. Režirala je u Italiji, Nemačkoj, Francuskoj i SAD i Sloveniji. Predstave su joj gostovale na pozorišnim festivalima u Francuskoj, Italiji, Holandiji, Grčkoj, Engleskoj, SAD, Nemačkoj, Rumuniji, Sloveniji, Hrvatskoj, Makedoniji, Crnoj Gori.
Dobitnik je više nagrada za režiju a njene predstave su takođe birane često za najbolje predstave.
Na Fakultetu dramskih umetnosti stekla je zvanje od asistenta pripravnika do redovnog profesora. Trenutno je redovni profesor Fakulteta dramskih umetnosti kao i prorektor Univerziteta umetnosti u Beogradu.
Fotografija
Pres kliping - Ingolštat, novembar 2009.
Plakat Fotografija
Fotografija Fotografija |
GOSPOĐA MINISTARKA
Premijera: 17. decembar 2008. godine
Autor: Branislav Nušić
Gospođa ministarka
Reditelj: Jovan Grujić
Uloge:
Živka: Marina Perić - Stojanović
Čeda: Miloš Krstović
Dara: Sanja Matejić / Jasmina Dimitrijević
Anka: Darija Nešić - alternacija: Svetlana Milenković
Raka: Čedomir Štajn
Pera pisar: Milić Jovanović
Ujka Vasa: Bratislav Slavković
Ninković: Nikola Milojević
Rista Todorović: Aleksandar Milojević
Pera Kalenić: Petar Lukić
Tetka Slavka: Nada Jurišić
Tetka Daca: Danica Krljar
/ Slavica Stojanov
Soja: Isidora Rajković
Nata: Vladanka Pavlović
Jova Pop - Arsin:
Ivan Vidosavljević
Teča Panta: Vladan Živković
Teča Jakov: Dragan Stokić
Ministar Popović: Saša Pilipović
Momak iz ministarstva: Dušan Stanikić
Režija i adaptacija: Jovan Grujić
Scenograf:
Janja Valjarević
Kostimograf:
Jelena Jovanović
Kompozitor:
Rambo Amadeus
Lektor:
Radovan Knežević
Inspicijent:
Nada Mišković
Sufler:
Rada Jovanović
Svetlo:
Nikola Manić, Petar Manić
Ton:
Ivan Filipović
O SMEHU
Ono što je niklo iz prvog moga osmeha prošlo je kroz život sa osmehom na usnama, gledajući oko sebe vedrim pogledom i vedre duše. Ono se smejalo slabostima kao i vrlinama, jer su ljudske vrline često veće slabosti od njihovih mana. Ono se smejalo uzvišenome kao i uniženome, jer uzvišeni je često manje duše od onoga koga on sa visine pogleda. Ono se smejalo ludosti kao i mudrosti, jer mudrost je ljudska često puta zbir ljudskih ludosti. Ono se smejalo nepravdi kao i pravdi, jer pravda je često puta teža ljudima od nepravde. Ono se smejalo istini kao i zabludi, jer istina je često puta nepostojanija od zablude. Ono se smejalo ljubavi kao i mržnji, jer ljubav je često puta sebičnija od mržnje. Ono se smejalo tuzi kao i radosti, jer tuga često puta ume biti lažna, dok je radost retko kad. Ono se smejalo sreći kao i nesreći, jer sreća je gotovo uvek varljiva, a nevolja ne. Ono se smejalo slobodi kao i tiraniji, jer sloboda je često fraza, a tiranija uvek istina. Ono se smejalo znanju kao i neznanju, jer znanje ima granica, dok neznanje ih nema. Ono se smejalo svemu, smejalo se svačemu, smejalo se, smejalo se, smejalo...
Branislav Nušić (iz autobiografije)
Gospođa ministarka, reče Nušić, događa se u doba susreta prošloga i sadašnjeg veka. Kada bismo mogli da mu postavimo pitanje da li je očekivao da će njegovi komadi doživeti da se izvode i na susretu narednih vekova, a i na osnovu onoga što imamo prilike da spoznamo kroz ministarku baveći se ovim tekstom, gotovo sam siguran da bi se nasmejao i sa sigurnošću potvrdio da se ništa neće promeniti i da će njegov tekst biti aktuelan. Paralele su gotovo neverovatne, rečenice koje izgovaraju junaci ove tragikomične satire su zapanjujuće slične onima koje čujemo svakoga dana oko nas, ali i opominjuće, jer zaista malo šta se promenilo. Virus vlasti koji zahvata sve junake ove priče je tako omamljujući da se čini da još uvek vlada tu među nama i da ga je nemoguće iskoreniti. Taj svet proseka koji teži da se na svoj način uzdigne i obračuna sa svim onim što ga tišti i pritiska, bez imalo obraza, bez obzira, bez samokritičnosti jasno govori o tome da i posle gotovo celih sto godina gospođe ministarke i dalje žive među nama i kroje nam sudbinu na svoj način uzimajući stvari u svoje ruke. Vlastoljublje, samoljublje, nedostatak samokritičnosti, podvođenje, špijuniranje, spletkarenje, podmetačina, inat, iznuđivanja, korupcija, sitne i krupne krađe, zelenašenje, nemoral, podsmeh, povodljivost, nerazumevanje za bližnjeg svog, to je atmosfera u kojoj se događa ova komedija, a to je atmosfera u kojoj mi i junaci koje pratimo na sceni živimo, i bez koje izgleda i ne možemo da dišemo. Pa kad već nismo uspeli da se promenimo za sve ove godine od kad nas je Nušić opomenuo, hajde da se onda čudimo i podsmehnemo sebi samima. I tako u krug. Do nekog boljeg sutra, ako nas izdrži ova zemlja koju gazimo i nebo iznad nas...
Jovan Grujić, reditelj
O REDITELJU PREDSTAVE
Jovan Grujić, rođen 8.11.1972. godine, Kovin.
Pozorišnu režiju upisao 2000. godine i završio na Akademiji umetnosti Braća Karić u klasi prof. Nikite Milivojevića i prof. Anite Mančić.
Tokom 2006. režirao je predstavu Ivona, kneginja burgundska Vitolda
Gombroviča – Bitef teatar (diplomska predstava) i Otelo Viljema Šekspira pozorište Boško Buha Beograd. 2008. godine režirao predstavu Rozenkranci i Gildenstern su mrtvi Toma Stoparda koprodukcija Bitef teatar, Pozorište mladih NS i Kulturni centar Inđija. U više navrata bio asistent reditelju Nikiti Milivojeviću, tokom 2005. godine na predstavi Tesla Miloša Crnjanskog, a 2007. godine na predstavi Nenagrađeni ljubavni trud Viljema Šekspira, Kući Ljudmila Razumovska, Sluga dvaju gospodara Karlo Goldoni.
Od 2005. godine razvija pozorišni život u rodnom Kovinu redeći sa decom srednjoškolskog uzrasta i glumcima tamošnjeg pozorišta.
Nakon Kragujevca nastavlja rad na nekoliko različitih pozorišnih projekata...
Plakat
Fotografija
Fotografija
Fotografija
|
TEZA / THESIS
Premijera: 20. mart 2008. godine
TEZA / THESIS
Gerry Dukes, Paul Meade, David Parnell
Geri Djuks, Pol Mid, Dejvid Parnel
Reditelj: Dan Tudor
Knjaževsko-srpski teatar &
The Ireland Literature Exchange
Scenograf i kostimograf: Doru Zanfir
Scenski pokret: Pastorel Jonesku
Kompozitor: Dan Tudor
Prevodilac: Bojana Srećković
Inspicijent: Nada Mišković
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Bogoljub Nikolić
Svetlo: Nikola Manić
Uloge:
Stiven - Petar Lukić
Peni - Isidora Rajković
Bojl - Vladan Živković
Marta - Katarina Mitrović
Elena, konobarica - Sanja Matejić
Hejns, taksista - Dragan Stokić
Abraham - Mirko Babić
Pijanica, pijanista - Aleksandar Milojević
Stjuard - Ivan Vidosavljević
Službenik sa šaltera - Dušan Stanikić
Paul Meade (Pol Mid) poreklom iz Limerika, je dramski pisac, reditelj i umetnički direktor trupe Guna Nua teatra. Obučavao se na Triniti koledžu, Samjuel Beket centru i diplomirao modernu dramu na U. C. D.
Kao reditelj nagradjen je za Scenes From a Water Cooler (sa Dejvidom Parnelom), kao i Taste, The Real Thing i Trousers za Guna Nua teatar.
Kao pisac, pored komada Thesis (Teza) koji je u režiji Dana Tudora na sceni Knjaževsko-srpskog teatra ostvario je brojne druge komade na scenama Guna Nua. Nagrađen je 2007. od strane Irskog saveta za dramu Bioethics.
Kao glumac ostvario je brojne uloge u pozorištu, na televiziji i filmu.
DAVID PARNELL (Dejvid Parnel)
Umetnički direktor Guna Nua teatra, kao i bivši direktor Abbey teatra. On je i pisac, reditelj i glumac. Obrazovan je na Triniti koledžu u Dablinu. Radio je u okviru pozorišnih radionica širom Irske kao Abbey Theatre Outreach i Education Department.
Kao reditelj i pisac ostvario je u saradnji sa Paulom Meade komade Trousers, Scenes From a Water Cooler, kao i Thesis (uključujući i Gerry Dukes), kao i brojne druge komade za teatar Guna Nua i druge.
Ostvario je i brojne pozorišne, televizijske i filmske uloge.
GERRY DUKES(Geri Djuks) rodjen je u Dablinu 1946. Posle svršenog koledža University College u Dablinu 1970, izučavao je književnu kritiku u Dablinu, Belfastu Limeriku. Držao je predavanja o Semjuelu Beketu mnogo godina i bio direktor Belltable Beckett seminara u Limeriku od 1983 do 1984.
Gari Djuks je predavač na univerzitetu u Limeriku. On je predavao Beketa u Londonu, na Oksfordu, u Njujorku i Berlinu. Pisao je i programe za festivale u Dablinu, Njujorku i Londonu.
- Thesis govori o Stivenovom životu i njegovoj nemogućnosti da
- voli
- uči
- prilagodi se
- Thesis govori o ljubavi i mržnji
- Thesis govori o nama - o tome kako pokušavamo da budemo po malo od svačega i ne uspevamo
...i posebno
Thesis govori o našem susretu - Srba i Rumuna - i pokušaju da razumemo i proživimo svu tu tugu i radost jedne irske priče.
Thesis je priča u kojoj se igramo sa Stivenovim životom.
Dragi prijatelji Srbi,
uživajte u predstavi
Dan Tudor, reditelj
DAN TUDOR - glumac i reditelj
Diplomirao na Akademiji za pozorišnu i filmsku umetnost, oba odseka istovremeno.
Trenutno angažovan u Narodnom pozorištu u Bukureštu sa kojim ima doživotni ugovor.
Kao glumac, igrao u više od 60 pozorišnih i filmskih ostvarenja.
Pohađao mnoge kurseve i radionice režije u Londonu, Dablinu i Bukureštu.
Režirao preko 30 predstava u mnogim pozorištima Rumunije i Velike Britanije i Irske, sa kojima ima stalnu saradnju poslednje 2 godine. Upravo ta saradnja je i omogućila ovaj susret i postavljanje irskog teksta trojice autora na scenu Knjaževsko-srpskog teatra.
Mnogo puta nagrađivan, kako za odigrane uloge, tako i za rediteljska ostvarenja.
Fotografija
PASTOREL JONESKU - koreograf
Na svet došao davno, još 1942. godine, ali zadržao mlad duh zahvaljujući profesiji kojom se bavi i nada se da će još dugo mlad i ostati.
Sarađivao u relizaciji mnogih predstava - opera, opereta, zabavnih programa, pozorišnih komada.
I nada se da će vam se ovo što sada radi uvući pravo u dušu.
Fotografija
DORU ZANFIR - scenograf, kostimograf
Rođen iz obaveze, kao posledica dekreta o zabrani abortusa, upravo u godini kada je dekret i izdat. Zalutao i neprilagođen u svetu u kome se našao, uplašio je roditelje jer nisu znali šta sa njim da rade. Jednog dana, po povratku kući, jako su se naljutili zatekavši ga kako crta po zidovima. Ali im se već sledećeg trenutka veoma dopalo to što su videli, ohrabrivši ga time da i on počne nešto da radi na ovom svetu.
Zatim je morao da studira umetnost. To je završio, pa dobio nekoliko nagrada, a onda su ga one potstakle da počne da pravi gluposti.
Ne zna kako je uspeo da prevari Dana da urade 10 predstava zajedno.
Fotografija
Plakat predstave
Fotografija
Fotografija
Fotografija Fotografija |
KONAK U KRAGUJEVCU
Premijera: 15. februar 2008. godine
Danko Popović Konak u Kragujevcu
Režija: Vladimir Lazić
Dramaturška adaptacija: Željko Mijanović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Scenograf:
Janja Valjarević
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Izbor muzike: Snežana Maš
Saradnik pri izboru muzike: Bogoljub Nikolić
Snimatelj i montažer video materijala: Dragan Vučković
Postavka maski i vlasuljarski radovi: Aleksandra Jablanović
Asistent šminker: Jovica Ristić
Uloge
Knez Miloš Obrenović: Vladan Živković
Prota Mateja Nenadović: Mirko Babić
Dimitrije Davidović: Miloš Krstović
Vuk Karadžić: Milić Jovanović
Sima Milosavljević-Amidža: Miodrag Pejković
Milosav Lapovac: Bratislav Slavković
Đorđe Popović-Đeleš: Aleksandar Milojević
Mladen Milanović: Saša Pilipović
Dr Stejić: Nikola Milojević
Franc, Nemac: Čedomir Štajn
Bosanac: Petar Lukić
Kaluđer: Petar Lukić
Nićifor: Ivan Vidosavljević
Šarengaća: Dušan Stanikić
Osuđenik: Petar Lukić
Ljubica: Isidora Rajković
Jelenka: Katarina Mitrović
Stana: Marina Stojanović
Bagza: Vladanka Pavlović
Rosa: Sanja Matejić
Sofija Davidović:
Jasmina Dimitrijević
Suđaje: Danica Krljar, Vladanka Pavlović, Marina Stojanović
Starica: Danica Krljar
Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić
Beleška o piscu
DANKO POPOVIĆ je rođen 1928. god. u Aranđelovcu. Osnovnu školu i gimnaziju završio u rodnom mestu, a diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu.
Objavio je knjige Svečanosti i Kukurek i kost, romane Čarapići, Kuća Lukića, Gospodari, Konak u Kragujevcu, Knjiga o Milutinu, Svinjski ujed, Udovice. Široku popularnost stekao je 1985. god. Knjigom o Milutinu, koja je ispričana jezikom običnog srpskog seljaka o čijem životu svedoči. Objavljivao je i esejistiku i publicistiku Vreme laži, Događanja i priviđenja, Nespokojni, Seobe stare i nove, Božuri i trnje.
Autor je više scenarija i drame Čaj od lipovog drveta, kao i TV-drame Karađorđeva smrt, radio drama i mnogih novinskih članaka.
Živi i radi u Beogradu.
Marija Soldatović
VLADIMIR LAZIĆ, reditelj KONAKA U KRAGUJEVCU, diplomirao režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti u klasi profesora Dimitrija Đurkovića i Slavenka Saletovića.
Ostvario je oko 90 pozorišnih režija, 3 TV serije i oko 200 različitih scenskih inscenacija. Dobitnik 20 priznanja za režiju.
Predstavom Klaustrofobična komedija Dušana Kovačevića prvi put se predstavio Kragujevcu 1988.
ŽELJKO MIJANOVIĆ (1960, Vrbas), filmski i TV scenarista, dramski pisac i pesnik. Široj publici poznat je po scenarijima za igrane filmove od kojih je najgledaniji TRI KARTE ZA HOLIVUD (Centar Film, 1993, režija: Božidar Nikolić), TV filmu POSLEDNJI DOČEK (RTS, 2002, režija: Srđan Golubović) i pozorišnim komadima: CRNOGORSKA VEZA (SKC, 1994, režija: Slobodan Ćustić), POMOZI MI (Narodno Pozorište Beograd, 1995, režija: Vladimir Lazić), VITORIO JES BIO MALI ALI JE BIO DOBAR ČOVEK (Pozorište Slavija, 2005, režija: Slavenko Saletović) MAESTRO (Pozorište Slavija, 2007, režija: Slavenko Saletović)... Član je Udruženja Filmskih Umetnika Srbije. Nagrađivan je. Živi i radi u Beogradu.
Spremajući se da uzbudljivo i intrigantno štivo pretočim u dramski tekst, setio sam se onih teoretičara koji tvrde da je najbolje poći od sinipsisa koji se sastoji iz svega jedne rečenice iz koje se, kao iz nekog DNK uzorka, može (re)konstruisati njegov celokupni habitus, njegova tema i suština, njegov raison d'etre... Tu rečenicu pronašao sam u Popovićevom romanu. Na jednom mestu on kaže: Miloš zna da sa Vukom unosi klicu sopstvenog uništenja, ali on isto tako zna da bez tog uništenja za Srbiju nema budućnosti.
Tiranin koji sumnja u vlastiti metod, razapet između lične samovolje i iskušenja koje mu nameće istorija! Vladar koji zna da se, prihvatajući pismenost i knjižestvo, opredeljuje za svoje buduće neprijatelje! Čovek u kome sazreva uverenje da svoj narod može izvesti iz mraka samo tako što će ukinuti sebe! Nije li to ljudska drama dostojna pozorišnih dasaka?
Željko Mijanović, dramaturg
Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija |
GUSARI
Premijera: 9. novembar 2007. godine
Miloš Janoušek: Gusari
Režija: Jan Čani
Prevod sa slovačkog: Samuel Boldocki
Dramaturg: Marija Soldatović
Songove napisali : Gvido Tartalja, Duško Radović i Ljubivoje Ršumović
Scenografija: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Kompozitor: Dragan Urošević - Uroš
Koreograf: Danijela Sagić
Mačevanje: Andraš Štajn
Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić
Uloge
Paća: Jasmina Dimitrijević
Bartolomeo: Miloš Krstović
Crna brada: Aleksandar Milojević
Pogo: Čedomir Štajn
Miloš Janoušek,
rođen 1952. godine u Bratislavi. Pisao je songove, basne, televiziske scenarije, novinarske članke, još za vreme školskih i studenskih dana. Prva knjiga Panoptikum (1993), potom Rolan Retro (1996), Biografija neobjavljene knjige (1997) i druge.
Prva pozorišna iskustva stiče u pozorištu Filoksera koje je osnovao kao student. Počinje da se bavi pozorištem i profesionalno, ali radi i za radio, kao muzičar, tako da su poznati i njegovi mjuzikli Živeo u šumi jedan mlinar, Lola Blau, za Slovačko narodno pozorište u Bratislavi obradio je Alisu u zemlji čuda, kao i Žuti autobus komad o Bitlsima, najpoznatijoj rok grupi šezdesetih godina.
Gusari su njegov komad iz ciklusa od pet drama za bratislavsko pozorište Divadlo a.ha. Kao dečiji pisac stekao je reputaciju diljem Evrope. Osim toga peva u grupi Jednofaznovrenje.
Jan Čani,
rođen 1971. godine u Bačkom Petrovcu, završio je doktorske studije na Visokoj školi VŠMU u Bratislavi sa tezom Svet igara, tako da se pre svega bavio dečijim pozorištem. Zapošljen je na Televiziji Vojvodine u Novom Sadu. Između ostalog režirao je Bajkajmo bajku o Ivici i Marici, Murlin Murlo, Oni niotkuda kao gost u našem teatru, zatim Priču punu duhova , Bartolomej Kolumbus u Erdeviku i druge.
Ko su gusari
Gusari (engleski corasairs ili privateers) za razliku od pirata koji su bili obični pljačkaši koji vrše razbojništva bili su pljačkaši koji su bili u službi države koji su harali morima sa naoružanim brodovima kojima su napadali trgovačke i ratne brodove neke zemlje koja je trenutno u ratu sa zemljom koja je izdala takozvano Gusarsko pismo, koje im je jamčilo da u slučaju zarobljavanja neće biti obešeni kao pirati i da će deo plena koji budu posedovali predati zemlji koja ih zarobi. To su uglavnom bili Englezi.
Iz gusarskog kodeksa
Svaki čovek, učestvuje u rešavanju trenutnih problema; svaki čovek ima pravo na namirnice i žestoka pića. Sve sveće na brodu moraju da se gase u osam uveče. Kome se pije posle tog vremena mora piti na palubi ispod otvorenog neba. Nijedan član posade ne sme dovesti suprugu ili neku žensku osobu na brod. Svaki obračun na brodu je zabranjen. Sve svađe i razmirice rešavaju se na kopnu. Niko ne sme da napusti posadu dok ne stekne hiljadu funti.
Edvard Tič
Poznati kao Crnobradi (1680-1718) jedan je od najpoznatijih kapetana u istoriji gusara. Harao je morima Kariba, imao izuzetnu karijeru i stekao slavu pljačkajući velike trgovačke brodove. Ubijen je kod obale Virdžinije, ali je zato bio slavan sa obe strane Atlantika. Navodno, imao je 14 žena i opljačkao 40 brodova.
Bartolomej Roberts
(1682-1722) Velški gusar koji je pljačkao obale Amerike i Zapadne Afrike. Bio je najuspešniji tokom Zlatnog doba gusara zato što je zarobio mnogo gusarskih brodova i neke od najpoznatijih kapetana kao što su Crnobradi i Kid. Pretpostavlja se da je zarobio 470 brodova i danas je poznat kao Crni Bart kako ga nisu zvali za života.
Marija Soldatović
Fotografija
Fotografija
Fotografija Fotografija |
 SEOBE
Premijera: 14. maj 2007. godine
Miloš Crnjanski: Seobe
Prema scenariju TV serije Aleksandra Petrovića
Pozorišna adaptacija: Đorđe Lazin i Aleksandar Petrović
Režija: Pierre Walter Politz
Asistent režije: Milica Šutić
Scenografija: Dejan Pantelić
Slikarski radovi: Milivoje Štulović
Kostimi: Jelena Jovanović
Muzika: Miroljub Aranđelović Rasinski
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Lektor: Radovan Knežević
Muzički dramaturg: Bogoljub Nikolić
Dramaturg: Marija Soldatović, John Murdock
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić
Sufler: Rada Jovanović
Inspicijent: Nada Mišković
Šminker vlasuljar: Aleksandra Jablanović
Uloge
Pavle Isaković: Miodrag Pejković
Đurđe Isaković: Miloš Krstović
Trifun Isaković: Nenad Vulević
Petar Isaković: Nikola Milojević
Varvara Striceski: Jasmina Dimitrijević
Ana Isaković: Dubravka Đorđević
Engelshofen: Mirko Babić
Senator Striceski: Zdravko Maletić
General Kostjudin: Zdravko Maletić
Grof Kajzerling: Aleksandar Milojević
Brigadir Vitković: Aleksandar Milojević
Sekund sekretar Volkov: Marina Perić Stojanović
Lažna carica: Marina Perić Stojanović
Garsuli: Dragan Stokić
Lažni Volkov: Dragan Stokić
Agagijan: Čedomir Štajn
Pukovnik Višnjevski: Milić Jovanović
Julijana Višnjevski: Vladanka Pavlović
Major Božić: Vladan Živković
Evdokija Božić: Slavica Stojanov
Tekla Božić: Sanja Matejić
Sekula: Ivan Vidosavljević
Kapetan Mišković: Ivan Vidosavljević
Živan Šević: Saša Pilipović, Đorđe Đoković
Ladjević: Dušan Stanikić
Sluga: Dušan Stanikić
Filipović: Mladen Knežević
Lakej: Mladen Knežević
Katinka: Marija Rakočević
Sluškinja I: Marija Rakočević
Sluškinja II: Dragana Bojović
Stražar I: Aleksandar Miloradović
Stražar II: Đorđe Đoković
Nagrade
JoakimFest
2007
Nagrada za najbolju predstavu
Nagrade za najbolja glumačka ostvarenja: Mirko Babić za ulogu Engelshofen i Miodrag Pejković za ulogu Pavla Isakovića
Fotografija
Fotografija
Nagrada za najbolju režiju Pierre Walter Politz
Fotografija
Nagrada za najbolju kostimografiju Jeleni Jovanović
Fotografija
Diploma za glumačko ostvarenje Aleksandru Milojeviću za ulogu Grofa Kajzerlinga i ulogu Brigadira Vitkovića
Fotografija
Biografija Pierre Walter Politz
1960 - Rođen u Bad Harcburgu u Nemačkoj
1989 - Nagrada za scensku umetnost grada Minhena
1990 - 1994 - Režiser, upravnik i direktor Studija za novu pozorišnu literaturu
1994 - 1998 - Reditelj i direktor glumačkog studija Pozorišta grada Lajpciga
Od 2000 - Stalni reditelj u Ingolštatu. Honorarni reditelj i direktor Vorkšopa za režiju i novu dramatiku (nove pozorišne komade) u Erfurtu, Londonu, Torontu i Parizu.
Profesor glume i režije na Fakultetu za muziku i pozorište u Lajpcigu, pozorišnoj akademiji u Minhenu, Akademiji za film i televiziju u Minhenu.
2004 - Nagrada Joakim Vujić za režiju predstave Romeo i Julija.
2005 - Prsten sa likom Joakima Vujića.
Od 2006 - Scenograf i reditelj u saradnji sa Kurtom Jumom Nemački film u Berlinu.
MILOŠ CRNJANSKI - hronologija života
1893. rodjen 26. oktobra u Čongradu. Otac Toma, službenik, majka Marija rodjena Vujić.
1896. Prelaze da žive u Temišvaru, gde uči osnovnu školu i gimnaziju.
1908 - 1911. U somborskom listu Golub objavljuje prve književne radove.
1912. U Bosanskoj vili objavljuje svoju pesmu U početku beše sjaj. Upisuje se na Eksportnu akademiju na Rijeci.
1913. Odlazi u Beč gde upisuje studije medicine, koje će ubrzo napustiti.
1914 - 1918. Kao student u Beču biva mobilisan u austro-ugarsku vojsku. Rat ga odvodi na front u Galiciju.
U tom vremenskom periodu, kao i Ivo Andrić, biva u uredništvu Književnog juga, a u zagrebačkom Savremeniku objavljuje svoje pesme. Primljen je u Hrvatsko društvo književnika.
1919. Odlazi u Beograd gde upisuje studije književnosti na Univerzitetu, uredjuje list Dan, objavljuje svoje radove.
1920. Upoznaje se sa Vidom Ružić i iste godine odlazi u Pariz.
1921. Putuje po Italiji i po povratku u Beograd ženi se Vidom Ružić, sa kojom će ostati do kraja života.
1922. Nastavnik je u pančevačkoj gimnaziji, fiskulture. Diplomira na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
1923 - 1926. Profesor je književnosti u gimnaziji u Beogradu i saradjuje u listu Politika. Novinar je u listu Vreme.
Izdaje u svom prevodu Antologiju kineske lirike.
1927. Prvi nastavci njegovog romana Seobe izlaze u časopisu Srpski književni glasnik
1928 - 1929. Kao ataše za štampu odlazi u Berlin. U njegovom prevodu izlazi izbor pesama u Beogradu Pesme starog Japana.
1930 - 1933. Za roman Seobe i Dnevnik o Čarnojeviću dobija nagradu Kraljevske akademije nauka i umetnosti Srbije. Putuje brodom po Sredozemlju i u listu Vreme objavljuje seriju reportaža sa puta po Španiji.
1934. Pokreće list Ideje, koji posle godinu dana 1935. prestaje da izlazi.
1935 - 1941. U diplomatskoj službi u Rimu. Boravi u Španiji i putuje po Švajcarskoj. Po izbijanju II svetskog rata, odlazi iz Rima, preko Madrida i Lisabona u London. U ovom gradu do 1944. radi u Odelenju za štampu jugoslovenske emigrantske vlade i poslanstva.
1945 - 1949. Donosi odluku da ostane u egzilu - izgnanstvu u Londonu i da pokuša da živi od sopstvenog rada u Engleskoj. Prihvata se raznih poslova, radeći kao knjigovodja obućarske radnje, kaoraznosač knjiga po Londonu i slično. Vida Ružić zaradjuje tako što izradjuje haljinice za lutke firme Harrods. U isto vreme Crnjanski pohadja predavanja na Londonskom univerzitetu i stiče: Diplomu za Medjunarodne poslove, Diplomu za hotelijerstvo sa menadžmentom i dobija Diplomu londonskog književnog instituta za slavističke studije.
1950. Otpočinje saradnju kao dopisnik iz Londona lista El Economista iz Buenos Ajresa, koji uredjuje i suvlasnik je Milan Stojadinović. Ali, preko suda mora da ostvari svoje zaradjene honorare, za više od hiljadu članaka koje je u roku slao ovom listu.
1951. Uzima britansko državljanstvo. Član je udruženja srpskih pisaca u Londonu.
1952. Sa delegacijom britanskih pisaca učestvuje u radu Medjunarodnog PEN kluba u Nici.
1953. Napušta udruženje srpskih pisaca u Londonu.
1956. Umalom mestu na obali okeana, u blizini Londona, u Kudn Biču piše svoju oproštajnu, poslednju pesmu, Lament nad Beogradom.
1958 - 1959. Narodno pozorište u Beogradu, dok je on u egzilu, izvodi njegovu dramu Konak. Saradjuje u književnom časopisu Reality, koji izlazi u Johanesburgu a uredjivao ga je Dragoslav Aćimović.
1965. Odlučije da se vrati u Beograd, u domovinu. Tada vraća svoje britansko državljanstvo.
1966. Narodno pozorište u Beogradu izvodi njegovu dramu Tesla.
1967 - 1968. Objavljuje delove svojih političkih memoara Embahade, odlomke Romana o Londonu i Knjige o Mikelandjelu u beogradskim književnim časopisima.
1971 - 1975. Dobija nagradu Udruženja književnika Srbije za životno delo, NIN-ovu nagradu za Roman godine i Nagradu Narodne biblioteke Srbije za najčitaniju knjigu, za Roman o Londonu. Odbija kandidaturu za dopisnog člana SANU.
1976. Radi na završavanju rukopisa Knjige o Mikelandjelu, koju priprema za štampu.
1977. Pošto se oseća sve slabije, odbija da prima hranu i lekove, u tišini svoje odluke da mirno napusti ovaj svet, 30. novembra u 84, godini umire u Beogradu, gde je sahranjen na Novom groblju.
Bibliografija prvih izdanja knjige SEOBE
SEOBE, Beograd 1929.
SEOBE , Subotica 1956.
SEOBE i DRUGA KNJIGA SEOBA, Beograd 1962.
Zadužbina Miloša Crnjanskog
Familija Isakovič, a naročito Pavle, iako su i onakve, nemecke, knjige sricali, voleli su sve što je sveto, nadzemaljsko, čudnovato.
A čuda najviše.
Iako je Pavle bio uzeo trideset i osmu, stasit, rmpalija, on je, kao i njegovi bratenci, bio detinjast, nežan prema ženama, a željan nekog lepšeg života, nego što su ga imali. Radoznalost, za čuda, i svetitelje, za sve što je natprirodno, mešala se u tih grubih, jedva pismenih, oholih, oficira, u svakidašnjem životu, kao što se u njih, u pravoslavlje, sujeverje mešalo.
Verovali su da se mati, kad ugleda mrtve sinove, može, od bola, raspući. Iako je taj svet iza ambara svršavao nuždu - i žene - svi su oni bili željni nekih, dirljivih, ljubavi, dobrote kod ljudi, a kad su voleli, voleli su i u grobu. Kao što su, za lepu burmuticu, u emalju, ili lepa dugmeta, za lep, vijenski kamuzil, za neki pojas od srebra i sedefa, za bečke, mirisave, sapune, davali, sve, iz džepa, tako su i za ljubljenu ženu, kad bi se zaneli, bili gotovi da život dadu.
( SEOBE Miloš Crnjanski)
Fotografija
Fotografija
Fotografija
Fotografija
Fotografija
Plakat
Pres kliping - premijera u Beogradu |
ČUDO PO JOAKIMU
Premijera: 15. februar 2007. godine
Autor: Radoslav Zlatan Dorić
Reditelj: Slavenko Saletović
Na Sretenje 15. februara 2007. godine, za Dan Teatra, premijerno izvedena predstava Čudo po Joakimu.
Lica:
Joakim Vujić - Mirko Babić
Ištvan Balog - Vladan Živković
Julijana Balog - Katarina Mitrović
Toma Fehir - Bratislav Slavković
Otac Lazar - Aleksandar Mihailović
Milovan Vidaković - Milić Jovanović
Gospođa Katalin - Nada Jurišić
Ekatarina Davidović - Ana Todorović
Janoš - Miodrag Pejković
Petar Trifić - Nenad Vulević
Jeftimir Stojadinović - Čeda Štajn
Stefan Dilber - Nikola Milojević
Scenograf Vesna Radović Dorić, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Miroljub Aranđelović Rasinski, lektor za mađarski Andraš Štajn, sufler Nada Mišković, inspicijent Rada Jovanović, scenski pokret Petar Rajković, maska Dragoljub Jeremić, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić i Ivan Filipović.
Radoslav Zlatan Dorić rođen 29. februara 1940. godine u Bačkom Gradištu u Vojvodini. Gimnaziju završio u Bečeju, a Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju-odsek režije, u klasi profesora dr Huga Klajna, u Beogradu 1964. godine. Kao stalni pozorišni reditelj živeo i radio u Nišu, Mostaru, Sarajevu, Beogradu, Novom Sadu... Trajnije bio vezan za Narodno pozorište u Somboru, Narodno pozorište u Beogradu i Novosadsko mađarsko pozorište. Kao dramski pisac javio se komadom Sarajevski atentat koji je 1967-68. igran u Sarajevu, Nišu, Beogradu... U izdanju beogradske Prosvete objavio Vojvođansku dramsku trilogiju 1997. godine, a u izdanju Interprinta Novu dramsku trilogiju 2002. godine. Komadi su mu izvođeni u Novom Sadu, Beogradu, Nišu, Somboru, Zaječaru, Kikindi, Budimpešti, Novoj Gorici... Radio je kao umetnički direktor, reditelj, profesor... Po teatrografskim izvorima kritičara Dejana Pejčića Poljanskog, Dorić je danas, srpski reditelj sa najvećim brojem ostvarenih režija.
Nagrade:
Mostarska liska 2008
Malu mostarsku lisku, nagradu za glumca večeri, dobio je glumac Aleksandar Mihailović za ulogu Oca Lazara u predstavi ČUDO PO JOAKIMU Radoslava Zlatana Dorića u režiji Slavenka Saletovića.
Fotografija Fotografija
Pres kliping
Pres kliping Mostarska liska 2008
|
 PISATI SKALPELOM
Premijera: 27. decembar 2006. godine
Pisati skalpelom
Autor Petar Mihajlović
Rediteljka Ivana Koraksić
Lica:
Milan - Ivan Vidosavljević
Jelena - Katarina Mitrović
Ćani - Mirko Babić
Plavi - Nikola Milojević
Crni - Nenad Vulević
Doktor - Bratislav Slavković
Cvetić - Vladan Živković
Dečak - Mirko Marić
Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, izbor muzike Ivana Koraksić, inspicijent i sufler Nada Mišković, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić.
Petar Mihajlović je rođen 1979. u Kragujevcu gde je završio Prvu kragujevačku gimnaziju. Kada je 2000. godine izdao zbirku kratkih priča Serijski samoubica (Jefimija) konačno mu je postalo jasno da bi trebalo da se posveti pisanju tako da, posle kratkotrajnog boravka na medicini i dvogodišnjeg studiranja prava, upisuje Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, odsek dramaturgija. Do sada je po njegovim tekstovima realizovano nekoliko radio drama, studentskih filmova i predstava Gavran u izvođenju pozorišta Dadov u Beogradu. Pisati skalpelom je njegov prvi tekst u realizaciji profesionalnog pozorišta.
Dramski pisac je jedan loš čovek. On, poput patologa, čoveka secira do najsitnijih detalja tražeći za uzvrat veliku lovu i razna priznanja. U redu, možda je njegov posao "čistiji" od onog koji obavlja patolog. Mislim, on je skalpel, rukavice, krv, jetru i creva i vagu za merenje, zamenio mašinom za kucanje, naracijom, rečima, emocijama i međuljudskim odnosima, ali ipak on ima to "zadovoljstvo" da barata pretežno živim ljudima čije živote može da iskomplikuje do krajnjih granica što ga čini školskim primerom sadističke spodobe, dok patolog samo "udara" epilog celoj stvari. "Pisati skalpelom" je tekst kojim sam pokušao da, kao jedna potencijalna (ako već i nisam) sadistička spodoba, napravim kompromis: ako se već koristim "dramaturškom obdukcionom tehnikom", iskoristiću to pišući upravo o jednom najobičnijem dramskom piscu...
Petar Mihajlović
Fotografija |
 KARNEVALSKI PRIZORI
Premijera: 23. decembar 2006. godine
Karnevalski prizori
Autor Ion Luca Caragiale
Reditelj Matei Varodi
Lica:
Naje - Saša Pilipović
Jordake - Miloš Krstović
Pompon - Miodrag Pejković
Krakanel - Dragan Stokić
Kandidat - Milić Jovanović
Mica - Sanja Matejić
Didina - Ana Todorović
Policajac - Aleksandar Milojević
Kelner - Čeda Štajn
Devojka sa maskom - Jasmina Živanović
Žandar - Aleksandar Miloradović
Pomoćnik reditelja i prevod sa rumunskog: Bojana Srećković.
Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Marko Matović, inspicijent i sufler Rada Jovanović, svetlo Nikola Manić, ton Ivan Filipović.
Jon Luka Karađale
(1852-1912)
Ja pišem samo o našem životu i za naš život, jer drugi niti poznajem, niti me interesuje.
Prvi rumunski objektivni pisac, najistaknutiji rumunski dramaturg, kreator tipova i životnih scena, potiče iz porodice čiju tradiciju predstavljaju ljubav i interesovanje za teatar. Kako se Hajmanale, selo u kome je 1852. godine došao na svet, nalazi u blizini Ploještija, pohađa školu u ovom gradu, ali zbog materijalne situacije prinuđen je da je napusti na neko vreme. Priključuje se pozorišnoj trupi koju vode braća njegovog oca, Luka, Kostake i Jorgu, inače poznati po izuzetno nadahnutim aktivnostima vezanim za stvaranje rumunskog teatra i nacionalnog repertoara.
Polazeći od rumunske stvarnosti, Karađale pravi univerzalne vrednosti. Svojim originalnim, sažetim stilom i klasičnom formom, opisuje ambiciju i taštinu različitih slojeva društva, gledajući na svet sa humorom i optimizmom.
Njegove najpoznatije komedije: Urnebesna noć, Izgubljeno pismo i Karnevalski prizori, kao i drama Napast nastaju između 1878. i 1890. godine...
Koristeći ironiju kao oružje, u kritici upućenoj ovome svetu, Karađale zapisuje:
Ugursuze ništa neće više opeći do sam smeh.
Karnevalski prizori je farsa o malim ljudima sa periferije koji pokušavaju da imitiraju fini svet. Posledice su komične: ljudi sa periferije kopiraju samo površinske elemente ljudi koji su iznad njih. Iz žurbe da se postane moderan proizilazi apsurd.
Naime, komad govori o opasnosti ubrzanog procesa civilizacije putem imitacije.
Bojana Srećković, pomoćnik reditelja
Nagrade:
Rumunski festival komedije - festCO
Nagrada za scenografiju
- Milivoje Štulović
Fotografija Fotografija
Pres kliping
Pres kliping |
 DNEVNIK JEDNOG LUDAKA
Premijera: 2. decembar 2006. godine
Dnevnik jednog ludaka, autor N. V. Gogolj
Režija: Dušan Stanikić
Monodrama, glumi Ivan Vidosavljević
Konsultacije: Predrag Ejdus, Mirko Babić i Dragan Jakovljević
Scenski pokret - Dušan Stanikić; kostim - Jelena Jovanović; scenografija - Dušan Stanikić i Ivan Vidosavljević;
akrobatika - Stevica Jovanović; dizajn svetla - Nikola Manić; marketing - Zoran Miljković; oslikavanje dekora - Milivoje Štulović; stolarski radovi - Zoran Jokanović; dekorateri - Saša Đorđević, Ljubiša Zirojević, Milorad Maksimović; fotografije - Dragan Vučković; šminka - Aleksandra Jablanović; grafički dizajn - Stanko Aksentijević; video dizajn - Mladen Knežević; dizajn zvuka - Andra; izbor muzike i zvučni efekti - Igor Nikolić.
Gogoljeva pripovetka Dnevnik jednog ludaka uticala je na gotovo sve pisce Evrope tog vremena. Između ostalih, Dostojevski je prema njoj napisao svoje Zapise iz podzemlja.
U predstavi Knjaževsko-srpskog teatra reč je o ispovesti mentalno obolelog činovnika koji, shvativši da se nalazi u ludnici, pokušava da pronađe rešenje u bezizlaznoj situaciji.
Zanimljivo je da je sličnu sudbinu doživeo i sam Gogolj, jedan od najznačajnijih ruskih pisaca 19. veka.
Nikolay Gogol's short story A diary of a Madman influenced almost every writer in Europe of the time. Among others, Dostojevsky was inspired by it when he wrote Notes from Underground.
Accordingly, the performance of the Knjaževsko-srpski theater shows a confession of mentally disabled civil servant who found himself in the asylum trying resolve the situation that seems to have no way out.
What is particularly interesting is that Gogol, one of the most remarkable Russian writers of the 19th century, experienced the similar destiny.
Nagrade:
– 16. aprila 2009. godine, dve nagrade na Međunarodnom festivalu monodrame Gala Star u Bakau, Rumunija.
Odlukom stručnog žirija Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena nagrada za najboljeg glumca, One Man Show.
Odlukom žirija mladih Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena nagrada za najboljeg glumca, Štefan Jordake.
– Maja 2011. godine Ivan Vidosavljević osvoja Nagradu za najbolju mušku ulogu na Međunarodnom festivalu nove pozorišne akcije NETA u gradu Vraca u Bugarskoj.
– Decembra 2011. godine Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena Nagrada za najboljeg glumca na Međunarodnom festivalu monodrame ALBAMONO u gradu Korča u Albaniji. Predstava Dnevnik jednog ludaka je dobila Nagradu za najbolju predstavu festivala.
Dnevnik jednog ludaka - Video klip
 Pres kliping, maj 2011. godine
Fotografija
Fotografija
Fotografija
Fotografija Albamono 2011
|
POVRATAK KNEŽEVOG SOKOLA
Premijera: 7. septembar 2006. godine
Pozorišna sezona 2006/2007 zvanično počinje premijerom predstave Povratak kneževog sokola autora Aleksandra Đaje, reditelja Boška Dimitrijevića. Premijera 07.09. u 20.30h, prva repriza 8. septembra u 20.30h na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić.
Uloge:
Kneginja Milica : Nada Jurišić
Despotica Jefimija: Danica Krljar
Princeza Olivera: Katarina Mitrović
scenograf: Milivoje Štulović, lektor: Andrijana Videnović, kostimograf: Jelena Jovanović, inspicijent: Aleksandar Miloradović, glasovi žena: Sanja Matejić, Marina Perić-Stojanović, Darija Nešić.
O PREDSTAVI
Osnovna tema koja nas je interesovala u ovoj predstavi je zapravo sudbina žena, njihov usud i njihova patnja u vremenima u kojima caruje muški princip, u kojima ratnici, heroji i izdajice na ratištu bitkom lome zglob istorije.
Stilizovana svedenost na krst, klaustofobičnost prostora u kojoj je bitka na Kosovu, na Vidovdan, agnus dei svedemo pozorišnim jezikom, koji je i epski i lirski, dodirnemo tako velike teme kao što su istorija, država, narod, vera, sudbina i da otvorimo hodnike vremena i kapije astralnih svetova u kojima se možda susreću naša prošlost, sadašnjost i budućnost.
Učesnici predstave,
7. septembra AGNUS DEI 2006.
Plakat predstave
Fotografija
Pres kliping
Povratak kneževog sokola - Aleksandar Đaja (tekst u PDF)
Povratak kneževog sokola - Video klip
|
SLUŠKINJE
Premijera: 29. jun 2006. godine
Pozorišna sezona 2005/2006 se zvanično završava premijerom predstave Sluškinje autor Žan Žene, reditelj Ivona Šijaković. Premijera 29.6. u 20h, prva repriza 30.6. u 20h na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić.
Uloge:
Gospođa: Gorica Popović
Claire: Darija Nešić
Solange: Nevena Brzaković
scenografija: Lana Prolić, kostim: Žana Glušica, muzika: Marjan Babić, inspicijent: Rada Jovanović, izrada scene: Zoran Jokanović, majstor tona: Ivan Filipivić, majstor svetla: Nikola Manić, garderober: Mirjana Todorović.
Les jeu est dangereux - komad je opasan
Iz dna duše mrzim ovo društvo u kome sam ugledao svetlost dana. Uvek sam ga mrzeo, a i dan-danas mi je zbog njega muka. Pre svega, zato što je prema meni postupilo surovo i dušmanski, i to od prvog trenutka života.
Moji romani su satkani od mesa i krvi hiljada pogaženih i oskrnavljenih srca. Ako je ta krv korozivna, utoliko gore po vas. Nasilje koje je prisutno u mojim knjigama i moja smelost u njima samo, u stvari, skrivaju čednost koju vi, ljudi od reda i razuma, niste u stanju da shvatite. Monumentalno pozorište - čiji stil treba otkriti - mora imati onoliko značaja koliko i palata pravde, spomenik mrtvima, katedrala, skupštinska sala, ratna škola, sedište vlade, skrovita mesta krijumčarenja ili droge, opservatorijum - i njegova funkcija jeste da sve to bude u isti mah.
Jean Genet
Fotografija
|
POSLEDNJE MENE
Premijera: 23. jun 2006. godine
Projekat je realizovan od strane Emilia Romagna Teatro
Fondazione i predstavlja deo aktivnosti vezanih za
saradnju koje podržava Ministarstvo spoljnih poslova Italije
i Regija Emilija Romanja. Želja je da se ujedini umeće italijanskog
režisera Masima Lukonija, već naviknutog na susrete sa
raznim kulturama, sa umećem glumaca i tehničara Teatra
Joakim Vujić.
La cooperazione diventa uno spettacolo
Debutta il 23 giugno a Kragujevac uno spettacolo teatrale frutto di un progetto promosso dalla Regione Emilia Romagna.
Emilia Romagna Teatro Fondazione (Italia) e il Teatro Joakim Vujic di Kragujevac (Serbia) siglano con Le ultime lune di Furio Bordon una collaborazione nata nel 2001 in Albania, che ha abbracciato in un secondo momento anche la Serbia. Lo spettacolo, realizzato nell'ambito delle attivita di Cooperazione promosse dal Ministero degli Affari Esteri e dalla Regione Emilia-Romagna, debutta il 23 giugno al Teatro di Kragujevac e unisce la firma registica di Massimo Luconi alle attitudini attoriali e tecniche dello staff del Teatar Joakim Vujic, testimoniando una cooperazione culturale prolungata e non occasionale, disposta a investire in attivita di formazione in cui non si esportino modelli ma si condividano esperienze comuni.
Una complicita che non si limita quindi allo scambio artistico tra attori e registi di due paesi diversi, ma che abbraccia laboratori, seminari, conferenze e aggiornamenti del personale dei teatri sia dal punto di vista tecnico che organizzativo e che, nella coproduzione di spettacoli vede dar forma al piacere della relazione, dell'espressione e della comunicazione che il teatro come forma d'arte vuole. Le ultime lune e adatto, con l'universalita del tema e il successo internazionale riscosso, a parlare a tutti. Il testo, che la celebre interpretazione di Marcello Mastroianni porto al successo, fa permeare i lati comici, rabbiosi e teneri della vecchiaia rivelando e denunciando aspetti per nulla edulcorati di una condizione capace di commuovere e impaurire.
Autor: Furio Bordon
Režija i scenografija: Massimo Luconi
Uloge:
Mirko Babić - otac
Marina Perić Stojanović - majka
Miodrag Pejković - sin
kostimograf: Jelena Jovanović; asistent scenografa: Milivoje Stulović; svetlo: Nikola Manić; ton: Ivan Filipović; asistent režije: Jelena Zivić; saradnik u nacrtu scenografije: Kijara Guidi; realizacija u Srbiji: Adele Mazzola; organizacija: Luiđi Pedroni, Diulia Musumeći; prevela sa italijaskog: Aleksandra Jovićević.
U novijoj istoriji italijanskog pozorišta ovaj tekst ostao je upamćen pre svega zbog izvanredne interpretacije Marčela Mastrojanija koji je zajedno sa ovom predstavom čudesno priveo kraju svoj životni i glumački put, kao i zbog novije ali ne manje važne interpretacije drugog velikog starca kao što je Danriko Tedeski. Kada mi je predloženo da iznesem na scenu Poslednje mene bio sam zabrinut zbog toga što sam morao da računam na grupu glumaca koji nisu samo tehnički nadareni već su i
snažnog senzibiliteta, sposobni da pristupe sa dubinom i jednostavnošću jednom teškom tekstu, koji u nekim delovima deluje kao prava muzička partitura; tolika je preciznost koju zahteva tako precizan i složen dramaturški mehanizam. Moja logična zabrinutost kao režisera prijatno se razrešila u susretu sa glumcima Teatra u Kragujevcu koji su pristupili sa entuzijazmom pozorišnom projektu koji zahteva rad na rigoroznom iskazivanju emocija a da se pri tom ne ode u minimalizam, i koji teži da se uhvati u koštac sa dramatičnom temom kao što je kraj jednog životnog puta koristeći naizgled
tihe tonove, ali pogađajući pravo u srce gledaoca.
Massimo Luconi
Premijera predstave Poslednje mene 23. jun 2006. godine na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić u 20h; prva repriza 24. juna u 20h. Premijerno izvođenje predstave u Beogradu, Beogradsko dramsko pozorište, 26. jun 2006. godine u 20h.
Nagrade:
Nagrada za vizuelnost predstave - JoakimInterFest 2006
Beogradsko dramsko pozorište
Italijanski institut za kulturu
Portal za kulturu jugoistočne Evrope
Plakat predstave
Fotografija
Pres kliping
Pres kliping
|
LAŽA I PARALAŽA
Premijera: 27. mart 2006. godine
Ponedeljak 20 časova, Velika scena, premijerno izvođenje predstave
Jovana Sterije Popovića.
Reditelj i scenograf Dragan Jakovljević,
kostimograf Jelena Jovanović,
scenski pokreti Ivan Klemenc, kompozitor Marko Matović, specijalni efekti Radoslav Rmuš,
sufler Rada Jovanović, inspicijent Nada Mišković.
Lica:
Marko Vujić - Vladan Živković
Jelica - Sanja Matejić
Batić - Nikola Milojević
Aleksa - Miloš Krstović
Mita - Slavoljub Matić
Marija - Katarina Mitrović
O TEATRU I
TEATRALNIM DELIMA
...Ako je kakvo zavedenije za izobraženije napredak naroda, to zaista teatar kod nas treba da bude.
...Teatar je lek za bolesti moralne, svaki narod ima svoje bolesti, i teško i lekaru i bolesniku kad se na ovo ne pazi, nego se propisuje lek jedinstveno zato što je u knjigama poznat kao celitelan.
...Sve što nema veću cel nego smeh podizati, treba da se iz teatra našeg protera. Neka drugi, izobraženiji od nas, nađu u tom uveselenija, mi koji najviše očekujemo od teatra, upravljamo se po nuždi i po potrebi našoj.
Jovan Sterija Popović (1806-1856)
Srpske novine, Beograd br. 52 iz 1852. godine.
Nagrade:
Balkan teatar fest, Dimitrovgrad
19. novembra 2007. Knjaževsko-srpski teatar učestvovao na Festivalu u Dimitrovgradu (predstava J. S. Popovića Laža i paralaža reditelja Dragana Jakovljevića). Nagrada za glumca večeri dodeljena Sanji Matejić za ulogu Jelice.
Internacionalni festival komedije - Mostarska liska 2007
Velika mostarska liska za najbolju predstavu u celini
Mala mostarska liska za glumicu večeri Sanji Matejić
JoakimFest 2006
Nagradu za efektivno, jednostavno i znakovito rešenje scenskog prostora koji je odredio rediteljsku koncepciju i glumačku igru dobio je većinom glasova Dragan Jakovljević za scenografiju predstave Laža i paralaža koju je i režirao a koju su izveli glumci Teatra Joakim Vujić iz Kragujevca.
Pres kliping
Fotografija
Fotografija
Plakat predstave |
PINOKIO
Premijera: 10. februar 2006. godine
Dragi sugrađani, vaš Teatar je pripremio dečiju predstavu, Pinokio (Pinocchio, Carlo Collodi) u režiji Dušana Bajina, čija će premijera biti na Velikoj sceni 10. februara 2006. godine u 18.00h (repriza 16. februara 2006. u 18.00h). Na repertoaru nije bilo dečijih predstava ali eto sada Pinokio je tu!
U 17.50h uoči same premijere prisustvovaćete vatrometu!
Pinokio italijanskog autora Carla Collodia spada u red najpoznatijih i najpopularnijih priča za decu. Dramatizacija poljske režiserke Kristine Jakobczik smešta radnju ove poučne bajke upravo u pozorište, gde lutke uz pomoć pozorišne muze pretvaraju zlog dečaka u drvenog pajaca da bi sam na svojoj koži osetio koliko je težak život obične marionete.
Bogate koreografije Danijele Sagić, kao i pevljivi i lako zapamtljivi songovi predstave, kragujevačkog Teatra Joakim Vujić, predstavljaju pravi poziv na pozorišni pir.
Draga deco i roditelji, pokušali smo da za vas napravimo bogat umetnički doživljaj i zato, uživajte...
Glumački ansambl kragujevačkog Teatra Joakim Vujić i reditelj Dušan Bajin
Dramatizacija Krystina Jakobczyk, prevod Dušan Bajin, tekst songova Michl Babiak.
Režija i scenografija Dušan Bajin, kostimi Jelena Jovanović, design scene Milivoje Štulović, koreograf Danijela Sagić, inspicijent- sufler Nada Mišković, ton majstor Ivan Filipović.
Lica:
Pinocchio (dečak) - Čeda Štajn
Dr Sova - Vladan Živković
Mister Pikolo - Aleksandar Milojević
Dr Detlić - Bratislav Slavković
Nevaljalac 1 - Nikola Milojević
Razbojnik 2 - Marina Stojanović
Cvrčak Sanja Matejić
Nevaljalac 2 - Vulević Nenad
Pozorišna muza - Slavica Stojanov
Muzine pomoćnice - Rakočević Marija, Milenković Milica, Đorđević Dubravka.
Nagrade:
23. novembra 2007. godine Knjaževsko-srpski teatar učestvovao na XIII Festivalu pozorišnih predstava za decu FESTIĆ (Carlo Collodi Pinokio reditelja Dušana Bajina). Nagrada za kostim dodeljena Jeleni Jovanović.
Fotografija
Fotografija
Plakat predstave |
SEDAM
Premijera: 26. decembar 2005. godine
Eshil, najstariji od trojice velikih tragičara rodio se oko 525. godine pre n. e. u Eleusini, nedaleko od Atine. Bio je veoma plodan i raznovrstan pesnik: pisao je elegije, epigrame, tragedije i satirske drame. Rano se pojavio na sceni sa svojim prvim komadom (oko 500. godine), ali je prvu nagradu dobio kao već zreo čovek, 485. godine. Napisao je, čini se, 90 drama-70 tragedija i 20 satirskih drama-od kojih se sačuvalo samo sedam tragedija: Hiketide, Persijanci, Okovani Prometej, Sedmorica protiv Tebe, Agamemnon, Hoefore i Eumenide. Poslednje tri tragedije predstavljaju organsku trilogiju, i to jedinu koja nam se uopšte sačuvala.
Drama Sedmorica protiv Tebe pripadala je onoj tetralogiji s kojom je Eshil 467. godine odneo prvu pobedu. Tetralogiju su sačinjavale još i drame Laj i Edip i satirska igra Sfinga.
Predstava Sedam je rađena u koprodukciji Akademskog kamernog hora Liceum i ansambla Teatra Joakim Vujić po Eshilovoj drami Sedmorica protiv Tebe.
Reditelj predstave je Uroš Jovanović, dramaturg Filip Vujošević a dirigent Miloje Nikolić.
U predstavi igraju: Sanja Matejić, Katarina Mitrović, Ana Todorović, Dragan Stokić, Ivan Vidosavljević i AKH Liceum.
Kostimograf: Jelena Jovanović; pomoćnik scenografa i dizajner scene: Milivoje Štulović; inspicijent: Aleksandar Miloradović; majstor svetla: Nikola Manić.
Clanovi Akademskog kamernog hora Liceum
Sopran: Ljubica Gašparović, Milica Gašparović, Jelena Đerasimović, Vesna Jevtić, Branka Jerkov, Marija Jovanović, Marija Kojadinović, Danijela Matić-Brašanac, Verica Nerić, Marjana Novaković, Nevena Pavlović, Milena Protulipac, Zona Srećković, Ljubica Stokić, Milica Šutić.
Alt: Vesna Vujović, Jovana Drinčić, Aleksandra Živojinović, Hristina Krčmar, Jasmina Nikolić, Tanja Obradović, Katarina Podgorac, Ana Ćosić.
Tenor: Bojan Bulatović, Ivan marković, Nenad Milanović, Srđan Radanović, Vladislav Sretenović, Adam Srećković, Marko Stevanović.
Bas: Marko Asanović, Miloš Đurđević, Marko Živković, Aleksandar Nestorović, Milivoje Popadić, Radomir Simović, Nikola Stanojević, Nino Turčinović, Đorđe Catić.
Horske obrade crnačkih duhovnih pesama (poznatijih pod zbirnim nazivom Negro spirituel) veoma su popularne, kako kod najšire publike, tako i kod samih horskih izvođača pa su postale i gotovo nezaobilazni deo standardnog repertoara svih horova u celom svetu. Njihove melodije, folklornog porekla (u osnovi afričkog), plemenite jednostavnosti, obogaćene su bojama i dinamizmom afričke, pre svega džez harmonije.
Milica Milojević, Miloje Nikolić
Fotografija
Fotografija |
KONTUMAC
Premijera: 15. decembar 2005. godine
Predstava Kontumac ili Berman i Jelena je rađena po tekstu Đorđa Milosavljevića, namenski za Teatar Joakim Vujić. Reditelj i scenograf je Žanko Tomić, asistent na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.
Lica:
Adolf Berman - Miloš Krstović
Jelena Vukotić - Sanja Matejić
Stojan Vukotić - Mirko Babić
Jakov Jakšić - Aleksandar Milojević
Sima Milosavljević Paštrmac - Amidža - Vladan Živković
Dimitrije Davidović - Saša Pilipović
Prvi Jovan - Dragan Stokić
Drugi Jovan - Nikola Milojević
Veštica ili Žena manita - Marina Perić Stojanović
Joakim Vujić - Milić Jovanović
Knjaz Miloš Obrenović - Miodrag Pejković
Hans Kristijan Anderson - Nenad Vulović
Carinik - Ivan Vidosavljević
U ostalim ulogama - Čeda Štajn, Dušan Stanikić
Kompozitor - Marko Matović, kostimograf - Jelena Jovanović, scenograf - Žanko Tomić, pomoćnik scenografa - Milivoje Štulović, lektor - Radovan Knežević, inspicijent - Aleksandar Miloradović, sufler - Rada Jovanović.
I u Zemunu, tamo gde je nekad bio kontumac, i u Kragujevcu, na prostoru nekadašnjeg prestoničkog konaka-danas su smešteni parkovi. Dva parka, na prostoru koji je ključao događajima,
kao da otkrivaju našu potajnu želju da istoriju učinimo svetlom, shvatljivom i uređenom.
A ona je bila, kako verujem, istovetna našoj sadašnjici-mračna, nerazumljiva i haotična.
I ispunjena strahom-strahom koji je podizao kontumce prema zaostalom "ejalatu Serb", i ako
je kolera 1832. izbila negde u Evropi. Kontumac nastaje iz želje da se istovremeno progovori o
našoj prošlosti i našoj sadašnjosti, sa verom da kako je napisao Žak Delimo, "istorija ima smisla, a čovek budućnost".
Ðorđe Milosavljević
Nagrade:
Joakimova nagrada za najbolji savremeni dramski tekst, Đorđe Milosavljević za tekst Kontumac i Joakimova glumačka nagrada Vladanu Živkoviću za ulogu Sime Milosavljevića Paštrmca – Amidže, JoakimFest 2010.
Fotografija
Fotografija
Fotografija |
DEZMOND
Premijera: 1. decembar 2005. godine
Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena monodrama Dezmond autora Džona Mortimera (John Mortimer), glumi Slavica Stojanov ( Ema Grant).
Režija, scenografija, izbor muzike - Slavica Stojanov, kostim - Jelena Jovanović, slikar izvođač - Milivoje Štulović.
U tekstu "Dezmond" kroz borbu Eme Grant, sa samom sobom, govori se o krizi srednjih godina. O prioritetima, željama, žrtvama... O "gladi" za svim onim što nam je na dohvat ruke, a tako daleko, jer nemamo hrabrosti da se suočimo sa činjenicom da je "to vreme" pred nama. Da li se opustiti i uživati u blagodetima tog istog ili trpeti i biti rob glamura, izveštačene ljubaznosti i zamorne, ali ipak ljubavi? -reči glumice Slavice Stojanov.
Plakat predstave
Teatar |
DOKTOR STRAP
Premijera: 1. novembar 2005. godine
Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Doktor Stap autor i režiser John Murdoch.
Lica:
Doktor Strap - Mirko Babić
Margareta - Katarina Mitrović
Mefistofel - Marina Perić Stojanović.
Milivoje Štulović (scenograf), Jelena Jovanović (kostimograf), Ivan Filipović i Džon Merdok (muzika), Danica Krstić i Ana Popović (pevaju), Marija Soldatović (dramaturg), Nikola Manić (svetlo), Rada Jovanović (inspicijent sufler).
Predstava Doktor Strap će vas možda iznenaditi. Videćete kako jedan tipičmi engleski džentlmen vidi i shvata dogovor sa đavolom. San o ženi, njenoj lepoti i zadovoljstvu koje taj porok, po muškarcima pruža. San o seksu sa nevinom devojkom, večita i nezasita zadovoljstva. Toplina i meko žensko telo puno požude.
Sva grubost i ograničenost orgijaškog muškog sveta kao da imaju za predmet samo jednu stranu. Kako razbuktati maštu starog i već usahlog intelektualca kome je Đavo uvek za petama. Đavo sadašnjice i onaj iz davnina, koji se naslađuje Strapovim jadima i patnjama onda kada izgubi vitalnost i izdahne. Pandemonijum muškog stradanja jednog sedamdesetogodišnjaka za svežinom duše i tela sedamnaestogodišnje devojke.
Džon Merdok, pisac i reditelj ove predstave, bavi se neograničenim poljem erotike muškarca i žene. To nemilosrdno obilje seksa zbog koga se sve prodaje pod stare dane, a pre svega duša. Lepa naga deva iz snova, trijumf čistote i nevinosti, bojazan da je svaka žena možda proračunata, hladna prostitutka. Da li muškarci razumeju žene, šta žena očekuje od muškarca, i to onda kada je mlada i nedostižna. Velika tema obrađena na engleski način - pornografski, duhovito i uvrnuto.
Marija Soldatović
Plakat
Fotografija
Fotografija |
AUDIJENCIJA
Premijera: 1. septembar 2005. godine
Premijerno izvođenje predstrave Vaclava Havela Audijencija u režiji Vojina Vasovića.
Lica:
Sladek - Đorđe Đoković
Vanjek - Nikola Milojević
Scenografija: Vojina Vasovića
Kostim: Snežana Kovačević
Muzika: Jelena Savković
Inspicijent: Rada Jovanović
Ton: Ivan Filipović
Svetlo: Nikola Manić
Vaclav Havel (1936-2009)
Dobitnik Fulbrajtove nagrade za književnost, radnik u pozorišnoj radionici scenskog nameštaja, radnik u pivari i zatvorenik, postao je predsednik nakon uporne borbe za ljudska prava koja mu je donela veliki ugled kako među svojim sunarodnicima tako i u svetu. Od 1989-1992. Havel je bio deveti predsednik Čehoslovačke. Nakon osamostaljenja 1993, Vaclav Havel je izabran za predsednika Češke u dva mandata (1993-2003). Proslavio se dramom Prosijačka opera, kao i svojevrsnom trilogijom koju pored Audijencije čine Vernisaž i Protest.
U svojim dramama koristim materiju koju najbolje poznajem, situacije koje se odnose na mene ili na ponašanje prijatelja ili na stanovišta koja oni zauzimaju. U njoj, mi se ne pojavljujemo, niti su to dokumenti koji registruju naše konkretne doživljaje. Moja namera uopšte je da uzimam opšte-ljudske teme, da bi me razumeli na Islandu ili u Africi, kao što me razumete vi ovde...
Reč reditelja
Kako smo se našli na zvaničnom prijemu kod Vaclava Havela? U njegovom prikazu nemarnog, brljivog i opuštenog naličja totalitarizma, u piscu i pivaru, istovremenim nosiocima radnje i žrtve? Poniženi i kompromitovani pojedinci u društvu punom nejednakosti, podsećaju nas, zatečene i zagubljene životom koji se dešava negde drugde. Nelogična pitanja, nejednakost i privilegije, ponos i samosažaljenje, gledajte kako vam drago kao satiru ili tragikomediju. Probajte da gurate burad, a da ne okusite pivo u njima. Ili uživajte, uzmite sve pivo ovoga sveta, ali ga popijte sami...
Ili jednostavno: Uđite. Sedite... I ne budite tužni!
Plakat
Audijencija - Video klip |
BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI
Premijera: 22. april 2005. godine
Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Bajka o mrtvoj carevoj kćeri autor Nikolaj Koljada, režija Boško Dimitrijević.
Lica:
Rima - Sanja Matejić
Maksim - Nenad Vulević
Vitalij - Dušan Stanikić
Nina - Ana Todorović Diallo
Milivoje Štulović (scenograf), Snežana Kovačević (kostimograf), Aleksandar Miloradović (inspicijent i sufler), Nikola Manić (svetlo).
Koljadin teatar je ogledalo odvažno da odrazi karakterističnu težnju ka stvarnosti koja odbacuje svaku stilizaciju i sve duhovne činioce. On svet čulnih pojava shvata kao svet sa stanovišta prirodnih pojava: nasleđa, sredine, istorijske situacije. Njegov metod eksperimenta dovodi instikte, navike i ponašanja likova poput klasifikacija iz prirodnih nauka. "Umetnost je deo prirode viđen kroz nečiji temperament". Jedna evolucija ljudske sudbine u veku prevrata i "konačnih odluka". Koljadino utočište u svetu naturalizma, višestruko je žestoko i bolno. Bez klišea on dovodi svoje likove do ivice samoubilačkih tendencija dozvoljavajući da se pretope iz hladne i surove realnosti u šizofreni iskrivljeni svet mrtvozvanika koji postoje samo dati u određenom natprirodnom svetu bola, razočarenja i otpadništva. On taj svet bez ozarenja ljudske dobrote vidi kao tamničenje ružno, prljavo i zlo dovođenje u stanje surove realnosti koja zablista u bajku. "Kada čitalac uzme u ruku ovu dramu, čija je radnja smeštena u prljavo veterinarsko odeljenje za prekraćivanje muka osakaćenim domaćim mezimcima i nesrećno ružnoj Rimi, mora da se zapita kako će dramski pisac uspeti da se uznese do bajke". Tužna bajka Rime, Nine, Maksima i Vitalija zida svoju građevinu na antropološkom zlu u čoveku, kolektivnom iskustvu koje iz kovitlaca Oktobra vodi ka ljudskoj težnji ka lepom, dobrom i pametnom kroz ovo bajkovito pozorišno štivo koje nam u jednom dahu predaje svu gorčinu i zagađenost ljudske duše da bi je dovelo kroz tegobne trenutke u stanje kojim se uzdiže do neba i zvezda bez premca.
Marija Soldatović
Nagrade:
Međunarodni festival malih scena DavilaStudioInterFest Pitešti, Rumunija.
Nagradu publike je dobila Sanja Matejić za ulogu Rime u predstavi Nikolaja Koljade BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI.
XXI Međunarodni pozorišni festival malih scena Vraca, Bugarska.
Nagradu za najbolju žensku ulogu dobila je Sanja Matejić za ulogu Rime u predstavi Nikolaja Koljade BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI.
Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija |
|
Google+
YouTube
Blogger
MyOpera
Twitter
WordPress
GoogleSites
MySpace
WCommons
Wikipedia
Mesečni repertoar)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija Nebojše Bradića)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Plakat predstave)
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Plakat)
Fotografija )
Fotografija )
Pres kliping)
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Pres kliping)
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Fotografija )
Albamono 2011)
Plakat predstave)
Fotografija)
Pres kliping)
Fotografija)
Plakat predstave)
Fotografija)
Pres kliping)
Pres kliping)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat predstave)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat predstave)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat predstave)
Teatar )
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Plakat)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija)
Fotografija