Matična strana Aktuelnosti Repertoar O Teatru Ansambl Galerija Joakim Revija Joakim Izdavaštvo JoakimFest JoakimInterFest Preuzimanje Kontakt Spoljašnje veze Ћирилица English Telefoni 034 33 58 23 034 33 58 24 (+381) 34 33 58 23 Fax 034 33 20 31 pozoristetjv@eunet.rs Biletarnica 10–12 i 18–20.30 034 33 20 63 063 80 19 36 8 design by TRIANGLON   Mesečni repertoar KLUB NOVI SVETSKI POREDAK Premijera: 27. jun 2009. godine Produkcija Knjaževsko-srpski teatar, Dragan Jakovljević, direktor i Theatre Kolectiv, Dr Aleksandar Dunđerović, direktor. Po motivima tekstova: Harold Pinter, Vreme zabave, Novi svetski poredak, Gorštački jezik, Još jedno za usput i Ratne poezije, Hainer Muller, Hamletmašina, Platon, Odbrana Sokratova. Režija, adaptacija i scenska vizija Aleksandar Dunđerović. Asistent režije: Dragan Stokić Kostimograf: Jelena Jovanović Interaktivna instalacija: Rodrigo Garcez Video instalacija i montaža: Mateja Ristić i Dušan Jevremović Audio instalacije: Dr. DB i Bling Studio Muzički urednik: Dragoslav Tanasković Trnda Klub dobre zabave MC englski: Maureen Brayan  k. g. MC srpsko-nemački: Marina Perić Stojanović Gavin: Saša Pilipović Teri: Aleksandar Milojević Dasti: Nevena Ljubić Fred: Milić Jovanović Liz: Katarina Mitrović Melisa: Slavica Stojanov Douglas: Nikola Milojević Šarlota: Sanja Matejić Ema: Svetlana Milenković Wavy Davi: Čedomir Štajn Policajac: Aleksandar Miloradović Sara: Aleksandra Todorović Hostese Novog svetskog poretka: Tijana Janković, Kristina Knežević, Snežana Kojić, Marija Pantović Tri istovremena događaja Suđenje Sokratu Sokrat: Mirko Babić Sudija: Milic Jovanović Hamletove kosti Hamlet: Slavica Stojanov Ofelija: Aleksandar Milojević Novi svetski poredak Des: Dušan Stanikić Lionel: Čedomir Štajn Čovek sa kapuljačom: Nikola Milojević Planinski Jezik Oficir: Dragan Stokić Narednik: Dušan Stanikić Mlada Žena:Sanja Matejić Starica: Marina Perić Stojanović Stražar: Čedomir Štajn Čovek sa kapuljačom: Nikola Milojević Vojnici: Ivan Vidosavljević, Dragoslav Tanasković Trnda, Ivan Filipović, Goran Nikolić Jedna za usput Nikolas: Miloš Krstović Viktor: Vladan Živković Oficir: Dragan Stokić Džila: Nevena Ljubić Niki dete (glas): Miloš Dunjić Ispovest Jimmy: Ivan Vidosavljević Pinterova savest: Nadežda Jakovljević Inspicijenti: Nadežda Mišković, Rada Jovanović, Aleksandar Miloradović Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić Ton i video: Ivan Filipović, Bogoljub Nikolić, Dragaslav Tanasković Trnda Slikar izvođač: Milivoje Štulović Šminka: Jovica Ristić Posebno su nam pomogli: Univerzitet Mančester - Odsek Drama, Miodrag Stojilović, Jovana Pavićević, Jovan Gligorijević, Ružica Andrejević i tehnika pozorišta. Reč reditelja Predstava Klub Novi svetski poredak je zasnovana na interdisciplinarnom i dvojezičnom, englesko-srpskom performansu Suđenje Haroldu Pinteru koji je 2006. izveden na Međunarodnom pozorišnom festivalu malih scena, JoakimInterFestu u Kragujevcu. Ovaj projekat je bio saradnja između Džon Tou Pozorišta Univeziteta u Mančesteru i Knjaževsko-srpskog teatra. Kao centralno mesto dešavanja korišćene su bombardovane hale Zastave u NATO agresiji na Srbiju 1999. u kojima je predstava igrana. Korišćena je kombinacija vizuelne umetnosti, multi medija, simultane akcije, video i audio instalacije, fizički teatar, uz učešće publike koja je vođena kroz različite lokacije. Klub Novi svetski poredak je novi kreativni ciklus koji kao kontrapunkt Pinterovim jednočinkama iz ciklusa Novi svetski poredak (Vreme Zabave, Planinski Jezik, Jedna za usput, Novi svetski poredak  i Ratne poezije) koristi vizuelne i audio instalacije koje se odnose na bombardovanje Srbije, Avganistana i Iraka. Ova predstava je eklektični mix, kolaž Pinterovih tekstova sa fragmentima iz Odbrane Sokratove Platona i Hamletmašine Hajnera Milera, vizuelne umetnosti Marine Abramović, video posmatranje iz Velikog brata, americke muzike pedesetih i axe bubnjeva iz Salvadora. Naša nova lokacija je cela zgrada pozorišta kroz koju se publika vodi, celo pozorište postaje mesto za Klub gde priče iz Novog svetskog poretka vrebaju da iznenade publiku. Želeli smo da komuniciramo sa publikom ne samo kroz sadržaj tekstova već kroz totalno pozorište, kroz formu u kojoj je zapravo sadržaj predstave i različite interkulturalne reference ovog novog doba. Ovo je prva kooprodukcija između institucionalnog pozorišta u Srbiji i engleske pozorišne trupe. Ideja je da predstava ostane na repertorau kragujevačkog pozorišta. U predstavi učestvuje engleska glumica Morin Brajan koja će glumiti zajedno sa srpskim ansamblom u prvih nekoliko predstava. Posle Srbije planirano je da ovaj projekat gostuje u Mančesteru i Liverpulu, na prolece iduće godine. Takođe bih želeo da odvedem ovu predstavu u Kanadu i Ameriku. Mislim da postoji interes za srpsko viđenje (kao prve žrtve) ovog ludog novog sveta, uspostavljenog od Američkog Novog Imperijalizma koji je sve nas ugrozio bez obzira da li je neko hrišćanin ili musliman, beo ili crn. Promena režima u Americi i nada koju nam svima daje predsednik Obama je nešto što bi svi trebali da prihvatimo i pridružimo se naporima da zaustavimo nasilje u svetu i da pokušamo da bolje razumemo jedni druge. Smatram da je pozorište za takvu misiju pravo mesto. Ovu predstavu posvećujem glumici Vuki Dunđerović, prvakinji drame Narodnog pozorišta, Beograd, koja je preminula 1. Maja 1999 za vreama NATO agresije i bombardovanje Srbije. Before and After thought The theatre production Club New World Order is based on 2006 interdisciplinary, bi lingual (Serbian and English) site specific promenade performance The Trial of Harold Pinter. The project, presented at the International Festival of Experimental and Studio Theatre - JakimInterfest, 7–15 October 2006, Kragujevac, Serbia. This was collaboration between John Thaw Studio Theatre, Drama, University of Manchester and Theatre Joakim Vujic, Kragujevac. The site for the performance was;the former automobile and military industrial complex Zastava (Flag) in Kragujevac, which was destroyed by NATO’s bombing of Serbia in 1999. This was truly a performance art using multi media, with simultaneous action in a real site, with audio and video installations, dance and engaging audience participation taken on promenade. Club The New World Order is the new creative cycle, that is juxtaposing to Pinter’s one act plays from The New World Order Cycle (Party Time, Mountain Language, One for the road and The New World Order) visual installation referring; to bombing of Serbia, Afghanistan and Iraq. This performance is an eclectic mix, a collage of Pinter’s texts with fragments from Plato’s Socrates Trial’ and Hainer Muller Hamletmashine, Marina Abramovic’s visual art, Big brother video surveillance, 50s Rat Pack music and live Axe drumming from Salvador, Brazil. Our new site is the theatre building which as a whole becomes a location for the Club  where stories from new world order are hidden and awaiting to capture audience on a promenade through underworld of this 19th century building. I wanted to talk to audience not only through content but through total theatre, through form which embodies content representing  various influences of plurality of intercultural references of this new order. This performance is a first co-produciton between Serbian institutional theatre and English theatre group. It is  made with acting ensemble of Knjazevsko Srpski Teatre with intention to stay on the repertoire. Maureen Brayan, actor from Kolekttive theatre will perform with Serbian actors. After Serbia we will co me to UK and perform in Manchester and Liverpool in 2010. I would also like to take this production to Canada and United States. I think there is lots of interest in Serbian vision (as the first victim) of the mad new world that American New Imperialism has inflicted upon all of us, regardless if you are Christina or Muslim, black or white. The change of government in USA and hope that President Obama gave to the world is something that we should all rejoice, and join in the effort to stop the world hostilities and try to understand each other. What a better place to do this then in theatre. I dedicate this production to actress Vuka Dundjerovic, Dame of National Theatre, Belgrade, who died on 1 of May 1999 during NATO aggression and bombing of Serbia. Harold Pinter rođen 10. oktobra 1930 u Hakniju, London. Pohađao Kraljevsku akademiju dramskih umetnosti i Centralnu školu za govor i dramu. Njegove drame uključuju Soba 1957, Rođendan 1958, Nastojnik 1960, Ljubavnik 1962, Povratak kući 1965, Ničija zemlja 1975, Planinski jezik, 1988, Mesečina 1993, i Proslava 2000. Adaptirao je mnogobrojne pozorišne komande za radio i televiziju, napisao nekoliko filmskih scenarija. Režirao je i glumeo u svojim dramama  kao i dramama James Joyce, Noel Coward, Tennessee Williams, David Mamet i Simon Gray. Dodeljena mu je CBE 1966. Postao je počasni doktor nauka izmedju ostalih na univerzitetima Reading, Glasgow, East Anglia i  Bristol. Oženjen je sa Ledi Antonia Freser. U 2005 dobio je Nobelovu nagradu za književnost. Umro je u Decembru 2008. Playwright Harold Pinter was born in Hackney, London, on 10 October 1930. He was educated at Hackney Downs Grammar School and trained at the Royal Academy of Dramatic Art and Central School of Speech and Drama. His plays include The Room (1957), The Birthday Party (1958), The Dumb Waiter (1959), The Caretaker (1960), The Lover (1962), The Homecoming (1965), No Man's Land (1975), Mountain Language (1988), Moonlight (1993), and Celebration (2000), first performed with The Room at the Almeida Theatre in London. He adapted many of his stage plays for radio and television and he wrote the screenplays to a number of films He directed many productions of his own plays as well as plays by other writers, including James Joyce, Noel Coward, Tennessee Williams, David Mamet and Simon Gray, and acted on stage, film, television and radio. He was awarded a CBE in 1966. He held honorary degrees from the Universities of Reading, Glasgow, East Anglia and Bristol, among others. In 2001 he was awarded the S.T. War (2003), is a collection of eight poems and one speech inspired by the subject of conflict. Harold Pinter was married to the writer Lady Antonia Fraser and lived in London. In 2005, he was awarded the Nobel Prize for Literature. He died in December 2008. Fotografija Dr Aleksandar Dunđerović je rođen u Beogradu, preslio se u Kanadu početkom devedesetih. Pozorišni reditelj koji je u poslednjih 20 godina radio u bivšoj Jugoslaviji, Americi, Kanadi, Velkikoj Britaniji, Kolumbiji, Braziu i Iranu. Njegov predstave uključuju: Čežnju pod Brestivima (1992), Faust Montaza (1993), Hamletmašina (1994), Novogodišnja Bajka (1997), Kabare Evropa (2000,2005), Ibi Rekonstrukcija (2002) Suđenje Haroldu Pinteru ( 2006), Višnjik (2008). 1995 se preselio u Englesku gde je učio kod profesora Dejvida Bredbija i doktorirao na Royal Holloway, Univerzitet u Londonu. Osnovao je Theatre Kolectiv 2000. u Engleskoj. Dr Dunđerović je stariji predavač savremenog pozorišta Univerziteta u Mančesteru, Velika Britanija. Njegov istraživački rad je iz oblasti interdisciplinarnog performansa, režije, devizinga, političkog pozorišta, Latino Amričkog pozorišta, i multi medijskog povezivanja filma i pozorišta. On je autor brojnih knjiga i eseja o savremenom pozorištu i filmu. Njegove knjige uključuju: The Cinema of Robert Lepage (Wallflower Press, 2003), The Theatricality of Robert Lepage (McGill-Queen University Press, 2007) and Robert Lepage – Routledge Performance Practitioners (London/New York: Routledge, 2009). Bio je gostujući profesor na Univerzitetu Sao Paulo 2007 godine. U akademskoj godini 2008-09. dobio je prestižnu (Leverhulme Research Award) nagradu da istražuje i piše knjigu o Brazilskom savremenom pozorištu. On je autor Contemporary Performance (Savremeno pozorište), dela antologije The Routledge Drama Anthology and Sourcebook  koja izlazi 2010 godine. Živi u Liverpulu. Dr Aleksandar Dundjerovic was born in Belgrade and moved to Canada in early 90s. He is a theatre director who worked in the past 20 years in ex Yugoslavia (Serbia), USA, Canada, UK, Colombia, Brazil and Iran. His productions include Desire Under the Elms (1992), Faust Montage (1993), Hamletmachine (1994), Christmas Carol re mix (1997), Cabaret Europe (2000, 2005), Ubu Reconstructed ( 2002), The Trial of Harold Pinter (2006), The Cherry Orchard (2008). From 1995 he moved to UK where he studied with Professor David Bradby and obtained PhD. in Theatre Studies from Royal Holloway, University of London. In 2000 he founded Theatre Kolectiv in England. Dr Dundjerovic is a senior lecturer in theatre performance at The University of Manchester, UK His research focuses on contemporary theatre performance (interdisciplinary performance, directing and devising), political theatre, Latin American Theatre, and the cross-overs between film and theatre. He is an author of number of books and articles on theatre and film directing and producing. His books include:  Theatre Management (Menadzment u Pozoristu, 1993) The Cinema of Robert Lepage (Wallflower Press, 2003), The Theatricality of Robert Lepage (McGill-Queen University Press, 2007) and Robert Lepage – Routledge Performance Practitioners (London/New York: Routledge, 2009). He was visiting professor at Theatre Postgraduate Program at University of Sao Paulo in 2007. In 2008-9 he received prestigious Leverhulme Research Award to do a research on the Brazilian Contemporary Theatre. He is a contributor to upcoming The Routledge Drama Anthology and Sourcebook on Contemporary Performance expected in 2010. He lives in Liverpool. Fotografija Nagrade Davila StudioInterFest 2009 Nagrada za najbolju predstavu na Međunarodnom pozorišnom festivalu u Piteštiju, Rumunija Fotografija JoakimiInterFest 2009 Joakimova glumačka nagrada dodeljena ansamblu predstave Nagrada publike PlakatFotografija FotografijaFotografija Fotografija Fotografija Pres kliping PIONIRI U INGOLŠTATU Premijera: 15. februar 2009. godine Autor: Marilujze Flajser Pioniri u Ingolštatu Reditelj, scenograf i izbor muzike: Ivana Vujić Uloge: Alma: Isidora Rajković Berta: Katarina Mitrović Fabijan: Čedomir Štajn Cek: Ivan Vidosavljević Bibrih: Dušan Stanikić Unertl: Vladan Živković Korl Letner: Miodrag Pejković Minsterer: Nenad Vulević Jeger: Nikola Milojević Bani: Dragan Stokić Narednik: Mirko Babić Vodnik: Bratislav Slavković Fotograf: Aleksandar Milojević Devojke: Sanja Matejić, Nada Jurišić, Vladanka Pavlović, Slavica Stojanov Vojska: Dejan Tošović, Damir Nedić, Dule Jovanović Reditelj, scenograf i izbor muzike: Ivana Vujić Dramaturg: Marija Soldatović, Slavenka Milovanović Prevod sa nemačkog: Jelena Kostić Pomoćnik scenografa: Milivoje Štulović Kostimograf: Jelena Jovanović Video rad: Svetlana Volic Lektor: Ljiljana Mrkić - Popović Scenski pokret: Pjer Rajković Inspicijent: Rada Jovanović Sufler: Nada Mišković Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić Ton: Ivan Filipović Video: Bogoljub Nikolić Marilujze Flajser Marieluise Fleisser rođena 23. novembra,1901.u Ingolštatu umrla 1. februara,1974. u Ingolštatu U vremenu kontraverznog prelaza između tradicionalne i moderne uloge žene, Marilujze Flajser se borila da izgradi svoj identitet kao žena-pisac. Tako je gorko doživela položaj dvostrukog autsajdera, otuđena od svoje prorodice iz srednje klase i bavarskog katoličkog rodnog mesta, istovremeno marginalizovana u urbanom književnom establišmentu u kome su dominirali muškarci. Situaciju je još više otežavala represija Trećeg Rajha. Snovi Flajserove o slobodi i stvaralačkom životu dobili su negativan oblik u njenoj prozi (kratkim pričama i romanu) i dramama: njena rendgenska vizija prodire u društvene i psihološke odnose između polova kako bi otkrila sile koje najčešće dovode do nastanka žene-žrtve. Moć koju su muškarci imali u njenom vlastitom životu bila je sudbonosna. Marilujze Flajser je bila treće dete Hajnriha i Ane Flajser koji su su se nadali dečaku. Ipak, bila je miljenica svoga oca, vlasnika radnje sa metalnom robom u provincijskom gradu Ingolšatu, i imala je donekle privilegovano mesto u porodici – oslobođena tipično ženskih obaveza. Išla je u školu u Regensburgu kako bi se pripremila za fakultet. Iskustvo u internatu prikazano je u njenoj priči iz ranog perioda Jadna Lujza, kasnije preimenovanoj u Balada o mladoj dami iz Katoličke škole gde Flajserova izjavljuje: Sve što sam tamo naučila loše je za moj život. Vaspitana sam da budem poslušna i učili su me da nikada ne otkrijem šta osećam ili želim (EPO, 99).  1919.godine,počela je da studira pozorišnu umetnost, nemačku književnost i filozofiju u Minhenu. Uskoro je napustila katoličku spavaonicu, zamenivši je nameštenom sobom u Švabingu, zbog čega je jedva imala novaca za hranu. Tu je imala i prvu ozbiljnu ljubavnu vezu (sa nesposobnjakovićem iz Luksemburaga koji ju je napustio i pobegao za Pariz 1922). U to vreme bila je pod uticajem dvojice romanopisca Liona Fojhtvangera i mladog Bertolda Brehta koji su pratili njenu novoizabranu profesiju pisca podstičući je da piše novim književnim stilom – Nova objektivnost. Počele su da se objavljuju njene priče o mladim ljudima u malom provincijskom miljeu, i ona u tajnosti piše dramu. Međutim, morala je da se vrati u Ingolštat krajem 1924. godine jer je otac bio ljut što nije izabrala put uglednog buržujskog profesora kako je on želeo. Breht je u njenom životu ostao glavni pokretač i lični i umetnički: pomagao joj je oko ugovora za izdavanje knjiga i izvođenja prva dva komada, ali je istovremeno i manipulisao njenim pisanjem i ljubavlju u sopstvenu korist, što je imalo katastrofalne posledice. Njen drugi komad, Pioniri u Ingolštatu, koji je kritikovao vrednosti i vojske i opisanog provincijskog grada nastao je na Brehtovo insistiranje. Breht ga je preradio za izvođenje u Berlinu (1929) kako bi isprovocirao policiju i cenzuru. Tako je došlo do skandala zbog koga je Flajserova morala da raskine sa Brehtom i izgubi svako razumevanje u svom rodnom gradu, naročito među desničarskimn nacionalistima. Otac joj zabranjuje da se vrati kući. Pomalo ironično, Flajserova je potražila sigurnost u vezi sa konzervativnim novinarem i pesnikom Helmutom Draus-Tiksenom, što se pokazalo još štetnijim. Usamljena i maltertirana Drausovim besom i zahtevima otkrila je da joj je čak teže da finansijski izađe na kraj i izgubila poverenje u sebe kao pisca: Ne piše ni jedan komad, naterana je da se oseća potpuno nesigurnom u sebe kao umetnika (autobiografski detalj). Posle pokušaja samoubistva, Flajserova se vratila u Ingolštat 1932. godine, gde je bila izopštena od porodice i društva, a nacistički režim joj praktično zabranjuje da piše 1935. (dopuštono joj je da objavi samo 6 feljtona godišnje). U očajanju, pristala je da se uda za trgovca duvanom i plivača Jozefa (Bep) Hajndla sa kojim je ranije raskinula veridbu. Suprotno ranijem obećanju, Hajndl je naterao svoju ženu da radi u prodavnici duvana i uz to obavlja sav kućni posao, tako da nije imala prilike da piše. 1938. doživela je halucinacije i nervni slom, na kratko vreme otišla u bolnicu, ali se vratila, odlučna u nameri da piše i preživi. Neprekidne oskudice u toku rata  kasnije otežavale su njeno pisanje, mada je uspela da pripremi dve drame i pregršt kratkih priča tokom četrdesetih. U ranim pedesetim brak je postao toliko nepodnošljiv da se bavila mišlju da pređe u Istočni Berlin, gde joj je Breht nudio pomoć. Ipak, nije mogla da napusti bolesnog muža, a posle njegove smrti i svog srčanog udara 1958. konačno počinje iznova da gradi svoju karijeru i ponovo uz pomoć poznatijih muškaraca Rajnera Vernera Fasbindera, Martina Špera i Franca Ksavera Kreca, doživevši tako neku vrstu renesanse početkom sedamdesetih. Fotografija O REDITELJU PREDSTAVE Ivana Vujić Rođena u Beogradu. Osnovnu školu i gimnaziju kao i Fakultet dramskih umetnosti završila u Beogradu. Postdiplomske studije  pohađala na Sorboni, Pariz, Francuska – Institut za pozorišna istraživanja i u Njujorku – Tish School of Arts Njujork, SAD.  Kao pozorišni reditelj postavila 78 predstava najčešće ili klasičnih autora ili savremenih evropskih pisaca među kojima izdvajamo: Euripid, Šekspir, Vebster, Žan Pol Sartr, O. Vajld, L. Kerol, Jonesko, Beket, J.S. Popović, A. Popović, V. V. Janković, R. Šimelfenig, B. Koltes, Bertold Breht i mnogi drugi. Njen pozorišni izraz karakteriše stalno istraživanje kao i različita upotreba ambijentalnih karakteristika. Bila je umetnički direktor BITEF teatra, umetnički direktor Festivala Fiat, Podgorica, Crna Gora, selektor Beogradskog letnjeg festivala BELEF, osnovala je više novih scena u Beogradu a to su: Večernja scena Radović, Narodno pozorište peti sprat, Beton hala teatar. Direktor je i umetnički direktor Beton hala teatra. Režirala je u Italiji, Nemačkoj, Francuskoj i SAD i Sloveniji. Predstave su joj gostovale na pozorišnim festivalima u  Francuskoj, Italiji, Holandiji, Grčkoj, Engleskoj, SAD, Nemačkoj, Rumuniji, Sloveniji, Hrvatskoj, Makedoniji, Crnoj Gori. Dobitnik je više nagrada za režiju a njene predstave su takođe birane često za najbolje predstave. Na Fakultetu dramskih umetnosti stekla je zvanje od asistenta pripravnika do redovnog profesora. Trenutno je redovni profesor Fakulteta dramskih umetnosti kao i prorektor Univerziteta umetnosti u Beogradu. Fotografija Pres kliping - Ingolštat, novembar 2009. Plakat Fotografija Fotografija Fotografija GOSPOĐA MINISTARKA Premijera: 17. decembar 2008. godine Autor: Branislav Nušić Gospođa ministarka Reditelj: Jovan Grujić Uloge: Živka: Marina Perić - Stojanović Čeda: Miloš Krstović Dara: Sanja Matejić Anka: Darija Nešić - alternacija: Svetlana Milenković Raka: Čedomir Štajn Pera pisar: Milić Jovanović Ujka Vasa: Bratislav Slavković Ninković: Nikola Milojević Rista Todorović: Aleksandar Milojević Pera Kalenić: Petar Lukić Tetka Slavka: Nada Jurišić Tetka Daca: Danica Krljar Soja: Isidora Rajković Nata: Vladanka Pavlović Jova Pop - Arsin: Ivan Vidosavljević Teča Panta: Vladan Živković Teča Jakov: Dragan Stokić Ministar Popović: Saša Pilipović Momak iz ministarstva: Dušan Stanikić Režija i adaptacija: Jovan Grujić Scenograf: Janja Valjarević Kostimograf: Jelena Jovanović Kompozitor: Rambo Amadeus Lektor: Radovan Knežević Inspicijent: Nada Mišković Sufler: Rada Jovanović Svetlo: Nikola Manić, Petar Manić Ton: Ivan filipović O SMEHU Ono što je niklo iz prvog moga osmeha prošlo je kroz život sa osmehom na usnama, gledajući oko sebe vedrim pogledom i vedre duše. Ono se smejalo slabostima kao i vrlinama, jer su ljudske vrline često veće slabosti od njihovih mana. Ono se smejalo uzvišenome kao i uniženome, jer uzvišeni je često manje duše od onoga koga on sa visine pogleda. Ono se smejalo ludosti kao i mudrosti, jer mudrost je ljudska često puta zbir ljudskih ludosti. Ono se smejalo nepravdi kao i pravdi, jer pravda je često puta teža ljudima od nepravde. Ono se smejalo istini kao i zabludi, jer istina je često puta nepostojanija od zablude. Ono se smejalo ljubavi kao i mržnji, jer ljubav je često puta sebičnija od mržnje. Ono se smejalo tuzi kao i radosti, jer tuga često puta ume biti lažna, dok je radost retko kad. Ono se smejalo sreći kao i nesreći, jer sreća je gotovo uvek varljiva, a nevolja ne. Ono se smejalo slobodi kao i tiraniji, jer sloboda je često fraza, a tiranija uvek istina. Ono se smejalo znanju kao i neznanju, jer znanje ima granica, dok neznanje ih nema. Ono se smejalo svemu, smejalo se svačemu, smejalo se, smejalo se, smejalo... Branislav Nušić (iz autobiografije) Gospođa ministarka,  reče Nušić, događa se u doba susreta prošloga i sadašnjeg veka. Kada bismo mogli da mu postavimo pitanje da li je očekivao da će njegovi komadi  doživeti da se izvode i na susretu narednih vekova, a i na osnovu onoga što imamo prilike da spoznamo kroz ministarku baveći se ovim tekstom, gotovo sam siguran da bi se nasmejao i sa sigurnošću potvrdio da se ništa neće promeniti i da će njegov tekst biti aktuelan. Paralele su gotovo neverovatne, rečenice koje izgovaraju junaci ove tragikomične satire su zapanjujuće slične onima koje čujemo svakoga dana oko nas, ali i opominjuće, jer zaista malo šta se promenilo. Virus vlasti koji zahvata sve junake ove priče je tako omamljujući da se čini da još uvek vlada tu među nama i da ga je nemoguće iskoreniti. Taj svet proseka koji teži da se na svoj način uzdigne i obračuna sa svim onim što ga tišti i pritiska, bez imalo obraza, bez obzira, bez samokritičnosti jasno govori o tome da i posle gotovo celih sto godina gospođe ministarke i dalje žive među nama i kroje nam sudbinu na svoj način uzimajući stvari u svoje ruke. Vlastoljublje, samoljublje, nedostatak samokritičnosti, podvođenje, špijuniranje, spletkarenje, podmetačina, inat, iznuđivanja, korupcija, sitne i krupne krađe, zelenašenje, nemoral, podsmeh, povodljivost, nerazumevanje za bližnjeg svog, to je atmosfera u kojoj se događa ova komedija, a to je atmosfera u kojoj mi i junaci koje pratimo na sceni živimo, i bez koje izgleda i ne možemo da dišemo. Pa kad već nismo uspeli da se promenimo za sve ove godine od kad nas je Nušić opomenuo, hajde da se onda čudimo i podsmehnemo sebi samima. I tako u krug. Do nekog boljeg sutra, ako nas izdrži ova zemlja koju gazimo i nebo iznad nas...  Jovan Grujić, reditelj O REDITELJU PREDSTAVE Jovan Grujić, rođen 8.11.1972. godine, Kovin. Pozorišnu režiju upisao 2000. godine i završio na Akademiji umetnosti Braća Karić u klasi prof. Nikite Milivojevića i prof. Anite Mančić. Tokom 2006. režirao je predstavu Ivona, kneginja burgundska Vitolda Gombroviča – Bitef teatar (diplomska predstava) i Otelo Viljema Šekspira  pozorište Boško Buha Beograd. 2008. godine režirao predstavu Rozenkranci i Gildenstern su mrtvi Toma Stoparda koprodukcija Bitef teatar, Pozorište mladih NS i Kulturni centar Inđija. U više navrata bio asistent reditelju Nikiti Milivojeviću, tokom 2005. godine na predstavi Tesla Miloša Crnjanskog, a 2007. godine na predstavi Nenagrađeni ljubavni trud Viljema Šekspira, Kući Ljudmila Razumovska, Sluga dvaju gospodara Karlo Goldoni. Od 2005. godine razvija pozorišni život u rodnom Kovinu redeći sa decom srednjoškolskog uzrasta i glumcima tamošnjeg pozorišta. Nakon Kragujevca nastavlja rad na nekoliko različitih pozorišnih projekata... Plakat Fotografija Fotografija Fotografija TEZA / THESIS Premijera: 20. mart 2008. godine TEZA / THESIS Gerry Dukes, Paul Meade, David Parnell Geri Djuks, Pol Mid, Dejvid Parnel Reditelj: Dan Tudor Knjaževsko-srpski teatar & The Ireland Literature Exchange Scenograf i kostimograf: Doru Zanfir Scenski pokret: Pastorel Jonesku Kompozitor: Dan Tudor Prevodilac: Bojana Srećković Inspicijent: Nada Mišković Sufler: Rada Jovanović Ton: Bogoljub Nikolić Svetlo: Nikola Manić Uloge: Stiven - Petar Lukić Peni - Isidora Rajković Bojl - Vladan Živković Marta - Katarina Mitrović Elena, konobarica - Sanja Matejić Hejns, taksista - Dragan Stokić Abraham - Mirko Babić Pijanica, pijanista - Aleksandar Milojević Stjuard - Ivan Vidosavljević Službenik sa šaltera - Dušan Stanikić Paul Meade (Pol Mid) poreklom iz Limerika, je dramski pisac, reditelj i umetnički direktor trupe Guna Nua teatra. Obučavao se na Triniti koledžu, Samjuel Beket centru i diplomirao modernu dramu na U. C. D. Kao reditelj nagradjen je za Scenes From a Water Cooler (sa Dejvidom Parnelom), kao i Taste, The Real Thing i Trousers za Guna Nua teatar. Kao pisac, pored komada Thesis (Teza) koji je u režiji Dana Tudora na sceni Knjaževsko-srpskog teatra ostvario je brojne druge komade na scenama Guna Nua. Nagrađen je 2007. od strane Irskog saveta za dramu Bioethics. Kao glumac ostvario je brojne uloge u pozorištu, na televiziji i filmu. DAVID PARNELL (Dejvid Parnel) Umetnički direktor Guna Nua teatra, kao i bivši direktor Abbey teatra. On je i pisac, reditelj i glumac. Obrazovan je na Triniti koledžu u Dablinu. Radio je u okviru pozorišnih radionica širom Irske kao Abbey Theatre Outreach i Education Department. Kao reditelj i pisac ostvario je u saradnji sa Paulom Meade komade Trousers, Scenes From a Water Cooler, kao i Thesis (uključujući i Gerry Dukes), kao i brojne druge komade za teatar Guna Nua i druge. Ostvario je i brojne pozorišne, televizijske i filmske uloge. GERRY DUKES(Geri Djuks) rodjen je u Dablinu 1946. Posle svršenog koledža University College u Dablinu 1970, izučavao je književnu kritiku u Dablinu, Belfastu Limeriku. Držao je predavanja o Semjuelu Beketu mnogo godina i bio direktor Belltable Beckett seminara u Limeriku od 1983 do 1984. Gari Djuks je predavač na univerzitetu u Limeriku. On je predavao Beketa u Londonu, na Oksfordu, u Njujorku i Berlinu. Pisao je i programe za festivale u Dablinu, Njujorku i Londonu. - Thesis govori o Stivenovom životu i njegovoj nemogućnosti da - voli - uči - prilagodi se - Thesis govori o ljubavi i mržnji - Thesis govori o nama - o tome kako pokušavamo da budemo po malo od svačega i ne uspevamo ...i posebno Thesis govori o našem susretu - Srba i Rumuna - i pokušaju da razumemo i proživimo svu tu tugu i radost jedne irske priče. Thesis je priča u kojoj se igramo sa Stivenovim životom. Dragi prijatelji Srbi, uživajte u predstavi Dan Tudor, reditelj DAN TUDOR - glumac i reditelj Diplomirao na Akademiji za pozorišnu i filmsku umetnost, oba odseka istovremeno. Trenutno angažovan u Narodnom pozorištu u Bukureštu sa kojim ima doživotni ugovor. Kao glumac, igrao u više od 60 pozorišnih i filmskih ostvarenja. Pohađao mnoge kurseve i radionice režije u Londonu, Dablinu i Bukureštu. Režirao preko 30 predstava u mnogim pozorištima Rumunije i Velike Britanije i Irske, sa kojima ima stalnu saradnju poslednje 2 godine. Upravo ta saradnja je i omogućila ovaj susret i postavljanje irskog teksta trojice autora na scenu Knjaževsko-srpskog teatra. Mnogo puta nagrađivan, kako za odigrane uloge, tako i za rediteljska ostvarenja. Fotografija PASTOREL JONESKU - koreograf Na svet došao davno, još 1942. godine, ali zadržao mlad duh zahvaljujući profesiji kojom se bavi i nada se da će još dugo mlad i ostati. Sarađivao u relizaciji mnogih predstava - opera, opereta, zabavnih programa, pozorišnih komada. I nada se da će vam se ovo što sada radi uvući pravo u dušu. Fotografija DORU ZANFIR - scenograf, kostimograf Rođen iz obaveze, kao posledica dekreta o zabrani abortusa, upravo u godini kada je dekret i izdat. Zalutao i neprilagođen u svetu u kome se našao, uplašio je roditelje jer nisu znali šta sa njim da rade. Jednog dana, po povratku kući, jako su se naljutili zatekavši ga kako crta po zidovima. Ali im se već sledećeg trenutka veoma dopalo to što su videli, ohrabrivši ga time da i on počne nešto da radi na ovom svetu. Zatim je morao da studira umetnost. To je završio, pa dobio nekoliko nagrada, a onda su ga one potstakle da počne da pravi gluposti. Ne zna kako je uspeo da prevari Dana da urade 10 predstava zajedno. Fotografija Plakat predstave Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija KONAK U KRAGUJEVCU Premijera: 15. februar 2008. godine Danko Popović Konak u Kragujevcu Režija: Vladimir Lazić Dramaturška adaptacija: Željko Mijanović Kostimograf: Jelena Jovanović Scenograf: Janja Valjarević Scenski pokret: Ivan Klemenc Izbor muzike: Snežana Maš Saradnik pri izboru muzike: Bogoljub Nikolić Snimatelj i montažer video materijala: Dragan Vučković Postavka maski i vlasuljarski radovi: Aleksandra Jablanović Asistent šminker: Jovica Ristić Uloge Knez Miloš Obrenović: Vladan Živković Prota Mateja Nenadović: Mirko Babić Dimitrije Davidović: Miloš Krstović Vuk Karadžić: Milić Jovanović Sima Milosavljević-Amidža: Miodrag Pejković Milosav Lapovac: Bratislav Slavković Đorđe Popović-Đeleš: Aleksandar Milojević Mladen Milanović: Saša Pilipović Dr Stejić: Nikola Milojević Franc, Nemac: Čedomir Štajn Bosanac: Petar Lukić Kaluđer: Petar Lukić Nićifor: Ivan Vidosavljević Šarengaća: Dušan Stanikić Osuđenik: Petar Lukić Ljubica: Isidora Rajković Jelenka: Katarina Mitrović Stana: Marina Stojanović Bagza: Vladanka Pavlović Rosa: Sanja Matejić Sofija Davidović: Jasmina Dimitrijević Suđaje: Danica Krljar, Vladanka Pavlović, Marina Stojanović Starica: Danica Krljar Inspicijent: Rada Jovanović Sufler: Nada Mišković Svetlo: Nikola Manić Ton: Bogoljub Nikolić Beleška o piscu DANKO POPOVIĆ je rođen 1928. god. u Aranđelovcu. Osnovnu školu i gimnaziju završio u rodnom mestu, a diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu. Objavio je knjige Svečanosti i Kukurek i kost, romane Čarapići, Kuća Lukića, Gospodari, Konak u Kragujevcu, Knjiga o Milutinu, Svinjski ujed, Udovice. Široku popularnost stekao je 1985. god. Knjigom o Milutinu, koja je ispričana jezikom običnog srpskog seljaka o čijem životu svedoči. Objavljivao je i esejistiku i publicistiku Vreme laži, Događanja i priviđenja, Nespokojni, Seobe stare i nove, Božuri i trnje. Autor je više scenarija i drame Čaj od lipovog drveta, kao i TV-drame Karađorđeva smrt, radio drama i mnogih novinskih članaka. Živi i radi u Beogradu.  Marija Soldatović VLADIMIR LAZIĆ, reditelj KONAKA U KRAGUJEVCU, diplomirao režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti u klasi profesora Dimitrija Đurkovića i Slavenka Saletovića. Ostvario je oko 90 pozorišnih režija, 3 TV serije i oko 200 različitih scenskih inscenacija. Dobitnik 20 priznanja za režiju. Predstavom Klaustrofobična komedija Dušana Kovačevića prvi put se predstavio Kragujevcu 1988. ŽELJKO MIJANOVIĆ (1960, Vrbas), filmski i TV scenarista, dramski pisac i pesnik. Široj publici poznat je po scenarijima za igrane filmove od kojih je najgledaniji TRI KARTE ZA HOLIVUD (Centar Film, 1993, režija: Božidar Nikolić), TV filmu POSLEDNJI DOČEK (RTS, 2002, režija: Srđan Golubović) i pozorišnim komadima: CRNOGORSKA VEZA (SKC, 1994, režija: Slobodan Ćustić), POMOZI MI (Narodno Pozorište Beograd, 1995, režija: Vladimir Lazić), VITORIO JES BIO MALI ALI JE BIO DOBAR ČOVEK (Pozorište Slavija, 2005, režija: Slavenko Saletović) MAESTRO (Pozorište Slavija, 2007, režija: Slavenko Saletović)...  Član je Udruženja Filmskih Umetnika Srbije. Nagrađivan je. Živi i radi u Beogradu. Spremajući se da uzbudljivo i intrigantno štivo pretočim u dramski tekst, setio sam se onih teoretičara koji tvrde da je najbolje poći od sinipsisa koji se sastoji iz svega jedne rečenice iz koje se, kao iz nekog DNK uzorka, može (re)konstruisati njegov celokupni habitus, njegova tema i suština, njegov raison d'etre... Tu rečenicu pronašao sam u Popovićevom romanu. Na jednom mestu on kaže: Miloš zna da sa Vukom unosi klicu sopstvenog uništenja, ali on isto tako zna da bez tog uništenja za Srbiju nema budućnosti. Tiranin koji sumnja u vlastiti metod, razapet između lične samovolje i iskušenja koje mu nameće istorija! Vladar koji zna da se, prihvatajući pismenost i knjižestvo, opredeljuje za svoje buduće neprijatelje! Čovek u kome sazreva uverenje da svoj narod može izvesti iz mraka samo tako što će ukinuti sebe! Nije li to ljudska drama dostojna pozorišnih dasaka? Željko Mijanović, dramaturg Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija GUSARI Premijera: 9. novembar 2007. godine Miloš Janoušek: Gusari Režija: Jan Čani Prevod sa slovačkog: Samuel Boldocki Dramaturg: Marija Soldatović Songove napisali : Gvido Tartalja, Duško Radović i Ljubivoje Ršumović Scenografija: Milivoje Štulović Kostimograf: Jelena Jovanović Kompozitor: Dragan Urošević - Uroš Koreograf: Danijela Sagić Mačevanje: Andraš Štajn Inspicijent: Rada Jovanović Sufler: Nada Mišković Svetlo: Nikola Manić Ton: Bogoljub Nikolić Uloge Paća:  Jasmina Dimitrijević Bartolomeo: Miloš Krstović Crna brada: Aleksandar Milojević Pogo:  Čedomir Štajn Miloš Janoušek, rođen 1952. godine u Bratislavi. Pisao je songove, basne, televiziske scenarije, novinarske članke, još za vreme školskih i studenskih dana. Prva knjiga Panoptikum (1993), potom Rolan Retro (1996), Biografija neobjavljene knjige (1997) i druge. Prva pozorišna iskustva stiče u pozorištu Filoksera koje je osnovao kao student. Počinje da se bavi pozorištem i profesionalno, ali radi i za radio, kao muzičar, tako da su poznati i njegovi mjuzikli Živeo u šumi jedan mlinar, Lola Blau, za Slovačko narodno pozorište u Bratislavi obradio je Alisu u zemlji čuda, kao i Žuti autobus komad o Bitlsima, najpoznatijoj rok grupi šezdesetih godina. Gusari su njegov komad iz ciklusa od pet drama za bratislavsko pozorište Divadlo a.ha. Kao dečiji pisac stekao je reputaciju diljem Evrope. Osim toga peva u grupi Jednofaznovrenje. Jan Čani, rođen 1971. godine u Bačkom Petrovcu, završio je doktorske studije na Visokoj školi VŠMU u Bratislavi sa tezom Svet igara, tako da se pre svega bavio dečijim pozorištem. Zapošljen je na Televiziji Vojvodine u Novom Sadu. Između ostalog režirao je Bajkajmo bajku o Ivici i Marici, Murlin Murlo, Oni niotkuda kao gost u našem teatru, zatim Priču punu duhova , Bartolomej Kolumbus u Erdeviku i druge. Ko su gusari Gusari (engleski corasairs ili privateers) za razliku od pirata koji su bili obični pljačkaši koji vrše razbojništva bili su pljačkaši koji su bili u službi države koji su harali morima sa naoružanim brodovima kojima su napadali trgovačke i ratne brodove neke zemlje koja je trenutno u ratu sa zemljom koja je izdala takozvano Gusarsko pismo, koje im je jamčilo da u slučaju zarobljavanja neće biti obešeni kao pirati i da će deo plena koji budu posedovali predati zemlji koja ih zarobi. To su uglavnom bili Englezi. Iz gusarskog kodeksa Svaki čovek, učestvuje u rešavanju trenutnih problema; svaki čovek ima pravo na namirnice i žestoka pića. Sve sveće na brodu moraju da se gase u osam uveče. Kome se pije posle tog vremena mora piti na palubi ispod otvorenog neba. Nijedan član posade ne sme dovesti suprugu ili neku žensku osobu na brod. Svaki obračun na brodu je zabranjen. Sve svađe i razmirice rešavaju se na kopnu. Niko ne sme da napusti posadu dok ne stekne hiljadu funti. Edvard Tič Poznati kao Crnobradi (1680-1718) jedan je od najpoznatijih kapetana u istoriji gusara. Harao je morima Kariba, imao izuzetnu karijeru i stekao slavu pljačkajući velike trgovačke brodove. Ubijen je kod obale Virdžinije, ali je zato bio slavan sa obe strane Atlantika. Navodno, imao je 14 žena i opljačkao 40 brodova. Bartolomej Roberts (1682-1722) Velški gusar koji je pljačkao obale Amerike i Zapadne Afrike. Bio je najuspešniji tokom Zlatnog doba gusara zato što je zarobio mnogo gusarskih brodova i neke od najpoznatijih kapetana kao što su Crnobradi i Kid. Pretpostavlja se da je zarobio 470 brodova i danas je poznat kao Crni Bart kako ga nisu zvali za života. Marija Soldatović Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija SEOBE Premijera: 14. maj 2007. godine Miloš Crnjanski: Seobe Prema scenariju TV serije Aleksandra Petrovića Pozorišna adaptacija: Đorđe Lazin i Aleksandar Petrović Režija: Pierre Walter Politz Asistent režije: Milica Šutić Scenografija: Dejan Pantelić Slikarski radovi: Milivoje Štulović Kostimi: Jelena Jovanović Muzika: Miroljub Aranđelović Rasinski Scenski pokret: Ivan Klemenc Lektor: Radovan Knežević Muzički dramaturg: Bogoljub Nikolić Dramaturg: Marija Soldatović, John Murdock Svetlo: Nikola Manić Ton: Bogoljub Nikolić Sufler: Rada Jovanović Inspicijent: Nada Mišković Šminker vlasuljar: Aleksandra Jablanović Uloge Pavle Isaković:  Miodrag Pejković Đurđe Isaković: Miloš Krstović Trifun Isaković: Nenad Vulević Petar Isaković:  Nikola Milojević Varvara Striceski: Jasmina Dimitrijević Ana Isaković: Dubravka Đorđević Engelshofen: Mirko Babić Senator Striceski: Bratislav Slavković General Kostjudin: Bratislav Slavković Grof  Kajzerling: Aleksandar Milojević Brigadir Vitković: Aleksandar Milojević Sekund sekretar Volkov: Marina Perić Stojanović Lažna carica: Marina Perić Stojanović Garsuli: Dragan Stokić Lažni Volkov: Dragan Stokić Agagijan: Čedomir Štajn Pukovnik Višnjevski: Milić Jovanović Julijana Višnjevski: Vladanka Pavlović Major Božić: Vladan Živković Evdokija Božić: Slavica Stojanov Tekla Božić: Sanja Matejić Sekula: Ivan Vidosavljević Kapetan Mišković: Ivan Vidosavljević Živan Šević: Saša Pilipović Ladjević: Dušan Stanikić Sluga: Dušan Stanikić Filipović: Petar Lukić Lakej: Petar Lukić Katinka: Marija Rakočević Sluškinja I: Marija Rakočević Sluškinja II: Dragana Bojović Stražar I: Aleksandar Miloradović Stražar II: Saša Đorđević Nagrade JoakimFest 2007 Nagrada za najbolju predstavu Nagrade za najbolja glumačka ostvarenja: Mirko Babić za ulogu Engelshofen i Miodrag Pejković za ulogu Pavla Isakovića Fotografija Fotografija Nagrada za najbolju režiju Pierre Walter Politz Fotografija Nagrada za najbolju kostimografiju Jeleni Jovanović Fotografija Diploma za glumačko ostvarenje Aleksandru Milojeviću za ulogu Grofa Kajzerlinga i ulogu Brigadira Vitkovića Fotografija Biografija Pierre Walter Politz 1960 - Rođen u Bad Harcburgu u Nemačkoj 1989 - Nagrada za scensku umetnost grada Minhena 1990 - 1994 - Režiser, upravnik i direktor Studija za novu pozorišnu literaturu 1994 - 1998 - Reditelj i direktor glumačkog studija Pozorišta grada Lajpciga Od 2000 - Stalni reditelj u Ingolštatu. Honorarni reditelj i direktor Vorkšopa za režiju i novu dramatiku (nove pozorišne komade) u Erfurtu, Londonu, Torontu i Parizu. Profesor glume i režije na Fakultetu za muziku i pozorište u Lajpcigu, pozorišnoj akademiji u Minhenu, Akademiji za film i televiziju u Minhenu. 2004 - Nagrada Joakim Vujić za režiju predstave Romeo i Julija. 2005 - Prsten sa likom Joakima Vujića. Od 2006 - Scenograf i reditelj u saradnji sa Kurtom Jumom Nemački film u Berlinu. MILOŠ CRNJANSKI - hronologija života 1893. rodjen 26. oktobra u Čongradu. Otac Toma, službenik, majka Marija rodjena Vujić. 1896. Prelaze da žive u Temišvaru, gde uči osnovnu školu i gimnaziju. 1908 - 1911. U somborskom listu Golub objavljuje prve književne radove. 1912. U Bosanskoj vili objavljuje svoju pesmu U početku beše sjaj. Upisuje se na Eksportnu akademiju na Rijeci. 1913. Odlazi u Beč gde upisuje studije medicine, koje će ubrzo napustiti. 1914 - 1918. Kao student u Beču biva mobilisan u austro-ugarsku vojsku. Rat ga odvodi na front u Galiciju. U tom vremenskom periodu, kao i Ivo Andrić, biva u uredništvu Književnog juga, a u zagrebačkom Savremeniku objavljuje svoje pesme. Primljen je u Hrvatsko društvo književnika. 1919. Odlazi u Beograd gde upisuje studije književnosti na Univerzitetu, uredjuje list Dan, objavljuje svoje radove. 1920. Upoznaje se sa Vidom Ružić i iste godine odlazi u Pariz. 1921. Putuje po Italiji i po povratku u Beograd ženi se Vidom Ružić, sa kojom će ostati do kraja života. 1922. Nastavnik je u pančevačkoj gimnaziji, fiskulture. Diplomira na Filozofskom fakultetu u Beogradu. 1923 - 1926. Profesor je književnosti u gimnaziji u Beogradu i saradjuje u listu Politika. Novinar je u listu Vreme. Izdaje u svom prevodu Antologiju kineske lirike. 1927. Prvi nastavci njegovog romana Seobe izlaze u časopisu Srpski književni glasnik 1928 - 1929. Kao ataše za štampu odlazi u Berlin. U njegovom prevodu izlazi izbor pesama u Beogradu Pesme starog Japana. 1930 - 1933. Za roman Seobe i Dnevnik o Čarnojeviću dobija nagradu Kraljevske akademije nauka i umetnosti Srbije. Putuje brodom po Sredozemlju i u listu Vreme objavljuje seriju reportaža sa puta po Španiji. 1934. Pokreće list Ideje, koji posle godinu dana 1935. prestaje da izlazi. 1935 - 1941. U diplomatskoj službi u Rimu. Boravi u Španiji i putuje po Švajcarskoj. Po izbijanju II svetskog rata, odlazi iz Rima, preko Madrida i Lisabona u London. U ovom gradu do 1944. radi u Odelenju za štampu jugoslovenske emigrantske vlade i poslanstva. 1945 - 1949. Donosi odluku da ostane u egzilu - izgnanstvu u Londonu i da pokuša da živi od sopstvenog rada u Engleskoj. Prihvata se raznih poslova, radeći kao knjigovodja obućarske radnje, kaoraznosač knjiga po Londonu i slično. Vida Ružić zaradjuje tako što izradjuje haljinice za lutke firme Harrods. U isto vreme Crnjanski pohadja predavanja na Londonskom univerzitetu i stiče: Diplomu za Medjunarodne poslove, Diplomu za hotelijerstvo sa menadžmentom i dobija Diplomu londonskog književnog instituta za slavističke studije. 1950. Otpočinje saradnju kao dopisnik iz Londona lista El Economista iz Buenos Ajresa, koji uredjuje i suvlasnik je Milan Stojadinović. Ali, preko suda mora da ostvari svoje zaradjene honorare, za više od hiljadu članaka koje je u roku slao ovom listu. 1951. Uzima britansko državljanstvo. Član je udruženja srpskih pisaca u Londonu. 1952. Sa delegacijom britanskih pisaca učestvuje u radu Medjunarodnog PEN kluba u Nici. 1953. Napušta udruženje srpskih pisaca u Londonu. 1956. Umalom mestu na obali okeana, u blizini Londona, u Kudn Biču piše svoju oproštajnu, poslednju pesmu, Lament nad Beogradom. 1958 - 1959. Narodno pozorište u Beogradu, dok je on u egzilu, izvodi njegovu dramu Konak. Saradjuje u književnom časopisu Reality, koji izlazi u Johanesburgu a uredjivao ga je Dragoslav Aćimović. 1965. Odlučije da se vrati u Beograd, u domovinu. Tada vraća svoje britansko državljanstvo. 1966. Narodno pozorište u Beogradu izvodi njegovu dramu Tesla. 1967 - 1968. Objavljuje delove svojih političkih memoara Embahade, odlomke Romana o Londonu i Knjige o Mikelandjelu u beogradskim književnim časopisima. 1971 - 1975. Dobija nagradu Udruženja književnika Srbije za životno delo, NIN-ovu nagradu za Roman godine i Nagradu Narodne biblioteke Srbije za najčitaniju knjigu, za Roman o Londonu. Odbija kandidaturu za dopisnog člana SANU. 1976. Radi na završavanju rukopisa Knjige o Mikelandjelu, koju priprema za štampu. 1977. Pošto se oseća sve slabije, odbija da prima hranu i lekove, u tišini svoje odluke da mirno napusti ovaj svet, 30. novembra u 84, godini umire u Beogradu, gde je sahranjen na Novom groblju. Bibliografija prvih izdanja knjige SEOBE SEOBE, Beograd 1929. SEOBE , Subotica 1956. SEOBE i DRUGA KNJIGA SEOBA, Beograd 1962. Zadužbina Miloša Crnjanskog Familija Isakovič, a naročito Pavle, iako su i onakve, nemecke, knjige sricali, voleli su sve što je sveto, nadzemaljsko, čudnovato. A čuda najviše. Iako je Pavle bio uzeo trideset i osmu, stasit, rmpalija, on je, kao i njegovi bratenci, bio detinjast, nežan prema ženama, a željan nekog lepšeg života, nego što su ga imali. Radoznalost, za čuda, i svetitelje, za sve što je natprirodno, mešala se u tih grubih, jedva pismenih, oholih, oficira, u svakidašnjem životu, kao što se u njih, u pravoslavlje, sujeverje mešalo. Verovali su da se mati, kad ugleda mrtve sinove, može, od bola, raspući. Iako je taj svet iza ambara svršavao nuždu - i žene - svi su oni bili željni nekih, dirljivih, ljubavi, dobrote kod ljudi, a kad su voleli, voleli su i u grobu. Kao što su, za lepu burmuticu, u emalju, ili lepa dugmeta, za lep, vijenski kamuzil, za neki pojas od srebra i sedefa, za bečke, mirisave, sapune, davali, sve, iz džepa, tako su i za ljubljenu ženu, kad bi se zaneli, bili gotovi da život dadu. ( SEOBE Miloš Crnjanski) Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija Plakat Pres kliping - premijera u Beogradu ČUDO PO JOAKIMU Premijera: 15. februar 2007. godine Autor: Radoslav Zlatan Dorić Reditelj: Slavenko Saletović Na Sretenje 15. februara 2007. godine, za Dan Teatra, premijerno izvedena predstava Čudo po Joakimu. Lica: Joakim Vujić - Mirko Babić Ištvan Balog - Vladan Živković Julijana Balog - Katarina Mitrović Toma Fehir - Bratislav Slavković Otac Lazar - Aleksandar Mihailović Milovan Vidaković - Milić Jovanović Gospođa Katalin - Nada Jurišić Ekatarina Davidović - Ana Todorović Janoš - Miodrag Pejković Petar Trifić - Nenad Vulević Jeftimir Stojadinović - Čeda Štajn Stefan Dilber - Nikola Milojević Scenograf Vesna Radović Dorić, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Miroljub Aranđelović Rasinski, lektor za mađarski Andraš Štajn, sufler Nada Mišković, inspicijent Rada Jovanović, scenski pokret Petar Rajković, maska Dragoljub Jeremić, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić i Ivan Filipović. Radoslav Zlatan Dorić rođen 29. februara 1940. godine u Bačkom Gradištu u Vojvodini. Gimnaziju završio u Bečeju, a Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju-odsek režije, u klasi profesora dr Huga Klajna, u Beogradu 1964. godine. Kao stalni pozorišni reditelj živeo i radio u Nišu, Mostaru, Sarajevu, Beogradu, Novom Sadu... Trajnije bio vezan za Narodno pozorište u Somboru, Narodno pozorište u Beogradu i Novosadsko mađarsko pozorište. Kao dramski pisac javio se komadom Sarajevski atentat koji je 1967-68. igran u Sarajevu, Nišu, Beogradu... U izdanju beogradske Prosvete objavio Vojvođansku dramsku trilogiju 1997. godine, a u izdanju Interprinta Novu dramsku trilogiju 2002. godine. Komadi su mu izvođeni u Novom Sadu, Beogradu, Nišu, Somboru, Zaječaru, Kikindi, Budimpešti, Novoj Gorici... Radio je kao umetnički direktor, reditelj, profesor... Po teatrografskim izvorima kritičara Dejana Pejčića Poljanskog, Dorić je danas, srpski reditelj sa najvećim brojem ostvarenih režija. Nagrade: Mostarska liska 2008 Malu mostarsku lisku, nagradu za glumca večeri, dobio je glumac Aleksandar Mihailović za ulogu Oca Lazara u predstavi ČUDO PO JOAKIMU Radoslava Zlatana Dorića u režiji Slavenka Saletovića. Fotografija Fotografija Pres kliping Pres kliping Mostarska liska 2008 PISATI SKALPELOM Premijera: 27. decembar 2006. godine Pisati skalpelom Autor Petar Mihajlović Rediteljka Ivana Koraksić Lica: Milan - Ivan Vidosavljević Jelena - Katarina Mitrović Ćani - Mirko Babić Plavi - Nikola Milojević Crni - Nenad Vulević Doktor - Bratislav Slavković Cvetić - Vladan Živković Dečak - Mirko Marić Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, izbor muzike Ivana Koraksić, inspicijent i sufler Nada Mišković, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić. Petar Mihajlović je rođen 1979. u Kragujevcu gde je završio Prvu kragujevačku gimnaziju. Kada je 2000. godine izdao zbirku kratkih priča Serijski samoubica (Jefimija) konačno mu je postalo jasno da bi trebalo da se posveti pisanju tako da, posle kratkotrajnog boravka na medicini i dvogodišnjeg studiranja prava, upisuje Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, odsek dramaturgija. Do sada je po njegovim tekstovima realizovano nekoliko radio drama, studentskih filmova i predstava Gavran u izvođenju pozorišta Dadov u Beogradu. Pisati skalpelom je njegov prvi tekst u realizaciji profesionalnog pozorišta. Dramski pisac je jedan loš čovek. On, poput patologa, čoveka secira do najsitnijih detalja tražeći za uzvrat veliku lovu i razna priznanja. U redu, možda je njegov posao "čistiji" od onog koji obavlja patolog. Mislim, on je skalpel, rukavice, krv, jetru i creva i vagu za merenje, zamenio mašinom za kucanje, naracijom, rečima, emocijama i međuljudskim odnosima, ali ipak on ima to "zadovoljstvo" da barata pretežno živim ljudima čije živote može da iskomplikuje do krajnjih granica što ga čini školskim primerom sadističke spodobe, dok patolog samo "udara" epilog celoj stvari. "Pisati skalpelom" je tekst kojim sam pokušao da, kao jedna potencijalna (ako već i nisam) sadistička spodoba, napravim kompromis: ako se već koristim "dramaturškom obdukcionom tehnikom", iskoristiću to pišući upravo o jednom najobičnijem dramskom piscu... Petar Mihajlović Fotografija KARNEVALSKI PRIZORI Premijera: 23. decembar 2006. godine Karnevalski prizori Autor Ion Luca Caragiale Reditelj Matei Varodi Lica: Naje - Saša Pilipović Jordake - Miloš Krstović Pompon - Miodrag Pejković Krakanel - Dragan Stokić Kandidat - Milić Jovanović Mica - Sanja Matejić Didina - Ana Todorović Policajac - Aleksandar Milojević Kelner - Čeda Štajn Devojka sa maskom - Jasmina Živanović Žandar - Aleksandar Miloradović Pomoćnik reditelja i prevod sa rumunskog: Bojana Srećković. Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Marko Matović, inspicijent i sufler Rada Jovanović, svetlo Nikola Manić, ton Ivan Filipović. Jon Luka Karađale (1852-1912) Ja pišem samo o našem životu i za naš život, jer drugi niti poznajem, niti me interesuje. Prvi rumunski objektivni pisac, najistaknutiji rumunski dramaturg, kreator tipova i životnih scena, potiče iz porodice čiju tradiciju predstavljaju ljubav i interesovanje za teatar. Kako se Hajmanale, selo u kome je 1852. godine došao na svet, nalazi u blizini Ploještija, pohađa školu u ovom gradu, ali zbog materijalne situacije prinuđen je da je napusti na neko vreme. Priključuje se pozorišnoj trupi koju vode braća njegovog oca, Luka, Kostake i Jorgu, inače poznati po izuzetno nadahnutim aktivnostima vezanim za stvaranje rumunskog teatra i nacionalnog repertoara. Polazeći od rumunske stvarnosti, Karađale pravi univerzalne vrednosti. Svojim originalnim, sažetim stilom i klasičnom formom, opisuje ambiciju i taštinu različitih slojeva društva, gledajući na svet sa humorom i optimizmom. Njegove najpoznatije komedije: Urnebesna noć, Izgubljeno pismo i Karnevalski prizori, kao i drama Napast nastaju između 1878. i 1890. godine... Koristeći ironiju kao oružje, u kritici upućenoj ovome svetu, Karađale zapisuje: Ugursuze ništa neće više opeći do sam smeh. Karnevalski prizori je farsa o malim ljudima sa periferije koji pokušavaju da imitiraju fini svet. Posledice su komične: ljudi sa periferije kopiraju samo površinske elemente ljudi koji su iznad njih. Iz žurbe da se postane moderan proizilazi apsurd. Naime, komad govori o opasnosti ubrzanog procesa civilizacije putem imitacije. Bojana Srećković, pomoćnik reditelja Nagrade: Rumunski festival komedije - festCO Nagrada za scenografiju - Milivoje Štulović Fotografija Fotografija Pres kliping Pres kliping DNEVNIK JEDNOG LUDAKA Premijera: 2. decembar 2006. godine Dnevnik jednog ludaka, autor N. V. Gogolj Režija: Dušan Stanikić Monodrama, glumi Ivan Vidosavljević Konsultacije: Predrag Ejdus, Mirko Babić i Dragan Jakovljević Scenski pokret - Dušan Stanikić; kostim - Jelena Jovanović; scenografija - Dušan Stanikić i Ivan Vidosavljević; akrobatika - Stevica Jovanović; dizajn svetla - Nikola Manić; marketing - Zoran Miljković; odslikavanje dekora - Milivoje Štulović; stolarski radovi - Zoran Jokanović; dekorateri - Saša Đorđević, Ljubiša Zirojević, Milorad Maksimović; fotografije - Dragan Vučković; šminka - Aleksandra Jablanović; grafički dizajn - Stanko Aksentijević; video dizajn - Mladen Knežević; dizajn zvuka - Andra; izbor muzike i zvučni efekti - Igor Nikolić. 30. novembar 2006. godine Monodrama Dnevnik jednog ludaka, prema istoimenoj Gogoljevoj pripovetci, a u izvođenju Ivana Vidosavljevića, igra se na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić. Prvo izvođenje je u subotu, 2. decembra u 20 sati i trideset minuta. Reč je o ispovesti u ludnici mentalno obolelog činovnika, koji kad počne da shvata gde se nalazi pokušava da u bezizlaznoj situaciji pronađe rešenje. Zanimljivo je da je da je istu sudbinu doživeo i sam pisac, koji je inače jedan od najznačajnijih ruskih pisaca 19 veka. Pripovetka Dnevnik jednog ludaka uticala je na gotovo sve pisce Evrope tog vremena. Između ostalih, Dostojevski je prema njoj napisao svoje Zapise iz podzemlja. Miroslav Čer Nagrade: – 16. aprila 2009. godine, dve nagrade na Međunarodnom festivalu monodrame Gala Star u Bakau, Rumunija. Odlukom stručnog žirija Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena nagrada za najboljeg glumca, One Man Show. Odlukom žirija mladih Ivanu Vidosavljeviću je dodeljena nagrada za najboljeg glumca, Štefan Jordake. Dnevnik jednog ludaka - Video klip Fotografija Fotografija POVRATAK KNEŽEVOG SOKOLA Premijera: 7. septembar 2006. godine Pozorišna sezona 2006/2007 zvanično počinje premijerom predstave Povratak kneževog sokola autora Aleksandra Đaje, reditelja Boška Dimitrijevića. Premijera 07.09. u 20.30h, prva repriza 8. septembra u 20.30h na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić. Uloge: Kneginja Milica : Nada Jurišić Despotica Jefimija: Danica Krljar Princeza Olivera: Katarina Mitrović scenograf: Milivoje Štulović, lektor: Andrijana Videnović, kostimograf: Jelena Jovanović, inspicijent: Aleksandar Miloradović, glasovi žena: Sanja Matejić, Marina Perić-Stojanović, Darija Nešić. O PREDSTAVI Osnovna tema koja nas je interesovala u ovoj predstavi je zapravo sudbina žena, njihov usud i njihova patnja u vremenima u kojima caruje muški princip, u kojima ratnici, heroji i izdajice na ratištu bitkom lome zglob istorije. Stilizovana svedenost na krst, klaustofobičnost prostora u kojoj je bitka na Kosovu, na Vidovdan, agnus dei svedemo pozorišnim jezikom, koji je i epski i lirski, dodirnemo tako velike teme kao što su istorija, država, narod, vera, sudbina i da otvorimo hodnike vremena i kapije astralnih svetova u kojima se možda susreću naša prošlost, sadašnjost i budućnost. Učesnici predstave, 7. septembra AGNUS DEI 2006. Plakat predstave Fotografija Pres kliping Povratak kneževog sokola - Aleksandar Đaja (tekst u PDF) Povratak kneževog sokola - Video klip SLUŠKINJE Premijera: 29. jun 2006. godine Pozorišna sezona 2005/2006 se zvanično završava premijerom predstave Sluškinje autor Žan Žene, reditelj Ivona Šijaković. Premijera 29.6. u 20h, prva repriza 30.6. u 20h na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić. Uloge: Gospođa: Gorica Popović Claire: Darija Nešić Solange: Nevena Brzaković scenografija: Lana Prolić, kostim: Žana Glušica, muzika: Marjan Babić, inspicijent: Rada Jovanović, izrada scene: Zoran Jokanović, majstor tona: Ivan Filipivić, majstor svetla: Nikola Manić, garderober: Mirjana Todorović. Les jeu est dangereux - komad je opasan Iz dna duše mrzim ovo društvo u kome sam ugledao svetlost dana. Uvek sam ga mrzeo, a i dan-danas mi je zbog njega muka. Pre svega, zato što je prema meni postupilo surovo i dušmanski, i to od prvog trenutka života. Moji romani su satkani od mesa i krvi hiljada pogaženih i oskrnavljenih srca. Ako je ta krv korozivna, utoliko gore po vas. Nasilje koje je prisutno u mojim knjigama i moja smelost u njima samo, u stvari, skrivaju čednost koju vi, ljudi od reda i razuma, niste u stanju da shvatite. Monumentalno pozorište - čiji stil treba otkriti - mora imati onoliko značaja koliko i palata pravde, spomenik mrtvima, katedrala, skupštinska sala, ratna škola, sedište vlade, skrovita mesta krijumčarenja ili droge, opservatorijum - i njegova funkcija jeste da sve to bude u isti mah. Jean Genet Fotografija POSLEDNJE MENE Premijera: 23. jun 2006. godine Projekat je realizovan od strane Emilia Romagna Teatro Fondazione i predstavlja deo aktivnosti vezanih za saradnju koje podržava Ministarstvo spoljnih poslova Italije i Regija Emilija Romanja. Želja je da se ujedini umeće italijanskog režisera Masima Lukonija, već naviknutog na susrete sa raznim kulturama, sa umećem glumaca i tehničara Teatra Joakim Vujić. La cooperazione diventa uno spettacolo Debutta il 23 giugno a Kragujevac uno spettacolo teatrale frutto di un progetto promosso dalla Regione Emilia Romagna. Emilia Romagna Teatro Fondazione (Italia) e il Teatro Joakim Vujic di Kragujevac (Serbia) siglano con Le ultime lune di Furio Bordon una collaborazione nata nel 2001 in Albania, che ha abbracciato in un secondo momento anche la Serbia. Lo spettacolo, realizzato nell'ambito delle attivita di Cooperazione promosse dal Ministero degli Affari Esteri e dalla Regione Emilia-Romagna, debutta il 23 giugno al Teatro di Kragujevac e unisce la firma registica di Massimo Luconi alle attitudini attoriali e tecniche dello staff del Teatar Joakim Vujic, testimoniando una cooperazione culturale prolungata e non occasionale, disposta a investire in attivita di formazione in cui non si esportino modelli ma si condividano esperienze comuni. Una complicita che non si limita quindi allo scambio artistico tra attori e registi di due paesi diversi, ma che abbraccia laboratori, seminari, conferenze e aggiornamenti del personale dei teatri sia dal punto di vista tecnico che organizzativo e che, nella coproduzione di spettacoli vede dar forma al piacere della relazione, dell'espressione e della comunicazione che il teatro come forma d'arte vuole. Le ultime lune e adatto, con l'universalita del tema e il successo internazionale riscosso, a parlare a tutti. Il testo, che la celebre interpretazione di Marcello Mastroianni porto al successo, fa permeare i lati comici, rabbiosi e teneri della vecchiaia rivelando e denunciando aspetti per nulla edulcorati di una condizione capace di commuovere e impaurire. Autor: Furio Bordon Režija i scenografija: Massimo Luconi Uloge: Mirko Babić - otac Marina Perić Stojanović - majka Miodrag Pejković - sin kostimograf: Jelena Jovanović; asistent scenografa: Milivoje Stulović; svetlo: Nikola Manić; ton: Ivan Filipović; asistent režije: Jelena Zivić; saradnik u nacrtu scenografije: Kijara Guidi; realizacija u Srbiji: Adele Mazzola; organizacija: Luiđi Pedroni, Diulia Musumeći; prevela sa italijaskog: Aleksandra Jovićević. U novijoj istoriji italijanskog pozorišta ovaj tekst ostao je upamćen pre svega zbog izvanredne interpretacije Marčela Mastrojanija koji je zajedno sa ovom predstavom čudesno priveo kraju svoj životni i glumački put, kao i zbog novije ali ne manje važne interpretacije drugog velikog starca kao što je Danriko Tedeski. Kada mi je predloženo da iznesem na scenu Poslednje mene bio sam zabrinut zbog toga što sam morao da računam na grupu glumaca koji nisu samo tehnički nadareni već su i snažnog senzibiliteta, sposobni da pristupe sa dubinom i jednostavnošću jednom teškom tekstu, koji u nekim delovima deluje kao prava muzička partitura; tolika je preciznost koju zahteva tako precizan i složen dramaturški mehanizam. Moja logična zabrinutost kao režisera prijatno se razrešila u susretu sa glumcima Teatra u Kragujevcu koji su pristupili sa entuzijazmom pozorišnom projektu koji zahteva rad na rigoroznom iskazivanju emocija a da se pri tom ne ode u minimalizam, i koji teži da se uhvati u koštac sa dramatičnom temom kao što je kraj jednog životnog puta koristeći naizgled tihe tonove, ali pogađajući pravo u srce gledaoca. Massimo Luconi Premijera predstave Poslednje mene 23. jun 2006. godine na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić u 20h; prva repriza 24. juna u 20h. Premijerno izvođenje predstave u Beogradu, Beogradsko dramsko pozorište, 26. jun 2006. godine u 20h. Nagrade: Nagrada za vizuelnost predstave - JoakimInterFest 2006 Beogradsko dramsko pozorište Italijanski institut za kulturu Portal za kulturu jugoistočne Evrope Plakat predstave Fotografija Pres kliping Pres kliping LAŽA I PARALAŽA Premijera: 27. mart 2006. godine Ponedeljak 20 časova, Velika scena, premijerno izvođenje predstave Jovana Sterije Popovića. Reditelj i scenograf Dragan Jakovljević, kostimograf Jelena Jovanović, scenski pokreti Ivan Klemenc, kompozitor Marko Matović, specijalni efekti Radoslav Rmuš, sufler Rada Jovanović, inspicijent Nada Mišković. Lica: Marko Vujić - Vladan Živković Jelica - Sanja Matejić Batić - Nikola Milojević Aleksa - Miloš Krstović Mita - Slavoljub Matić Marija - Katarina Mitrović O TEATRU I TEATRALNIM DELIMA ...Ako je kakvo zavedenije za izobraženije napredak naroda, to zaista teatar kod nas treba da bude. ...Teatar je lek za bolesti moralne, svaki narod ima svoje bolesti, i teško i lekaru i bolesniku kad se na ovo ne pazi, nego se propisuje lek jedinstveno zato što je u knjigama poznat kao celitelan. ...Sve što nema veću cel nego smeh podizati, treba da se iz teatra našeg protera. Neka drugi, izobraženiji od nas, nađu u tom uveselenija, mi koji najviše očekujemo od teatra, upravljamo se po nuždi i po potrebi našoj. Jovan Sterija Popović (1806-1856) Srpske novine, Beograd br. 52 iz 1852. godine. Nagrade: Balkan teatar fest, Dimitrovgrad 19. novembra 2007. Knjaževsko-srpski teatar učestvovao na Festivalu u Dimitrovgradu (predstava J. S. Popovića Laža i paralaža reditelja Dragana Jakovljevića). Nagrada za glumca večeri dodeljena Sanji Matejić za ulogu Jelice. Internacionalni festival komedije - Mostarska liska 2007 Velika mostarska liska za najbolju predstavu u celini Mala mostarska liska za glumicu večeri Sanji Matejić JoakimFest 2006 Nagradu za efektivno, jednostavno i znakovito rešenje scenskog prostora koji je odredio rediteljsku koncepciju i glumačku igru dobio je većinom glasova Dragan Jakovljević za scenografiju predstave Laža i paralaža koju je i režirao a koju su izveli glumci Teatra Joakim Vujić iz Kragujevca. Pres kliping Fotografija Fotografija Plakat predstave PINOKIO Premijera: 10. februar 2006. godine Dragi sugrađani, vaš Teatar je pripremio dečiju predstavu, Pinokio (Pinocchio, Carlo Collodi) u režiji Dušana Bajina, čija će premijera biti na Velikoj sceni 10. februara 2006. godine u 18.00h (repriza 16. februara 2006. u 18.00h). Na repertoaru nije bilo dečijih predstava ali eto sada Pinokio je tu! U 17.50h uoči same premijere prisustvovaćete vatrometu! Pinokio italijanskog autora Carla Collodia spada u red najpoznatijih i najpopularnijih priča za decu. Dramatizacija poljske režiserke Kristine Jakobczik smešta radnju ove poučne bajke upravo u pozorište, gde lutke uz pomoć pozorišne muze pretvaraju zlog dečaka u drvenog pajaca da bi sam na svojoj koži osetio koliko je težak život obične marionete. Bogate koreografije Danijele Sagić, kao i pevljivi i lako zapamtljivi songovi predstave, kragujevačkog Teatra Joakim Vujić, predstavljaju pravi poziv na pozorišni pir. Draga deco i roditelji, pokušali smo da za vas napravimo bogat umetnički doživljaj i zato, uživajte... Glumački ansambl kragujevačkog Teatra Joakim Vujić i reditelj Dušan Bajin Dramatizacija Krystina Jakobczyk, prevod Dušan Bajin, tekst songova Michl Babiak. Režija i scenografija Dušan Bajin, kostimi Jelena Jovanović, design scene Milivoje Štulović, koreograf Danijela Sagić, inspicijent- sufler Nada Mišković, ton majstor Ivan Filipović. Lica: Pinocchio (dečak) - Čeda Štajn Dr Sova - Vladan Živković Mister Pikolo - Aleksandar Milojević Dr Detlić - Bratislav Slavković Nevaljalac 1 - Nikola Milojević Razbojnik 2 - Marina Stojanović Cvrčak Sanja Matejić Nevaljalac 2 - Vulević Nenad Pozorišna muza - Slavica Stojanov Muzine pomoćnice - Rakočević Marija, Milenković Milica, Đorđević Dubravka. Nagrade: 23. novembra 2007. godine Knjaževsko-srpski teatar učestvovao na XIII Festivalu pozorišnih predstava za decu FESTIĆ (Carlo Collodi Pinokio reditelja Dušana Bajina). Nagrada za kostim dodeljena Jeleni Jovanović. Fotografija Fotografija Plakat predstave SEDAM Premijera: 26. decembar 2005. godine Eshil, najstariji od trojice velikih tragičara rodio se oko 525. godine pre n. e. u Eleusini, nedaleko od Atine. Bio je veoma plodan i raznovrstan pesnik: pisao je elegije, epigrame, tragedije i satirske drame. Rano se pojavio na sceni sa svojim prvim komadom (oko 500. godine), ali je prvu nagradu dobio kao već zreo čovek, 485. godine. Napisao je, čini se, 90 drama-70 tragedija i 20 satirskih drama-od kojih se sačuvalo samo sedam tragedija: Hiketide, Persijanci, Okovani Prometej, Sedmorica protiv Tebe, Agamemnon, Hoefore i Eumenide. Poslednje tri tragedije predstavljaju organsku trilogiju, i to jedinu koja nam se uopšte sačuvala. Drama Sedmorica protiv Tebe pripadala je onoj tetralogiji s kojom je Eshil 467. godine odneo prvu pobedu. Tetralogiju su sačinjavale još i drame Laj i Edip i satirska igra Sfinga. Predstava Sedam je rađena u koprodukciji Akademskog kamernog hora Liceum i ansambla Teatra Joakim Vujić po Eshilovoj drami Sedmorica protiv Tebe. Reditelj predstave je Uroš Jovanović, dramaturg Filip Vujošević a dirigent Miloje Nikolić. U predstavi igraju: Sanja Matejić, Katarina Mitrović, Ana Todorović, Dragan Stokić, Ivan Vidosavljević i AKH Liceum. Kostimograf: Jelena Jovanović; pomoćnik scenografa i dizajner scene: Milivoje Štulović; inspicijent: Aleksandar Miloradović; majstor svetla: Nikola Manić. Članovi Akademskog kamernog hora Liceum Sopran: Ljubica Gašparović, Milica Gašparović, Jelena Đerasimović, Vesna Jevtić, Branka Jerkov, Marija Jovanović, Marija Kojadinović, Danijela Matić-Brašanac, Verica Nerić, Marjana Novaković, Nevena Pavlović, Milena Protulipac, Zona Srećković, Ljubica Stokić, Milica Šutić. Alt: Vesna Vujović, Jovana Drinčić, Aleksandra Živojinović, Hristina Krčmar, Jasmina Nikolić, Tanja Obradović, Katarina Podgorac, Ana Ćosić. Tenor: Bojan Bulatović, Ivan marković, Nenad Milanović, Srđan Radanović, Vladislav Sretenović, Adam Srećković, Marko Stevanović. Bas: Marko Asanović, Miloš Đurđević, Marko Živković, Aleksandar Nestorović, Milivoje Popadić, Radomir Simović, Nikola Stanojević, Nino Turčinović, Đorđe Catić. Horske obrade crnačkih duhovnih pesama (poznatijih pod zbirnim nazivom Negro spirituel) veoma su popularne, kako kod najšire publike, tako i kod samih horskih izvođača pa su postale i gotovo nezaobilazni deo standardnog repertoara svih horova u celom svetu. Njihove melodije, folklornog porekla (u osnovi afričkog), plemenite jednostavnosti, obogaćene su bojama i dinamizmom afričke, pre svega džez harmonije. Milica Milojević, Miloje Nikolić Fotografija Fotografija KONTUMAC Premijera: 15. decembar 2005. godine Predstava Kontumac ili Berman i Jelena je rađena po tekstu Đorđa Milosavljevića, namenski za Teatar Joakim Vujić. Reditelj i scenograf je Žanko Tomić, asistent na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Lica: Adolf Berman - Miloš Krstović Jelena Vukotić - Sanja Matejić Stojan Vukotić - Mirko Babić Jakov Jakšić - Aleksandar Milojević Sima Milosavljević Paštrmac - Amidža - Vladan Živković Dimitrije Davidović - Saša Pilipović Prvi Jovan - Dragan Stokić Drugi Jovan - Nikola Milojević Veštica ili Žena manita - Marina Perić Stojanović Joakim Vujić - Milić Jovanović Knjaz Miloš Obrenović - Miodrag Pejković Hans Kristijan Anderson - Nenad Vulović Carinik - Ivan Vidosavljević U ostalim ulogama - Čeda Štajn, Dušan Stanikić Kompozitor - Marko Matović, kostimograf - Jelena Jovanović, scenograf - Žanko Tomić, pomoćnik scenografa - Milivoje Štulović, lektor - Radovan Knežević, inspicijent - Aleksandar Miloradović, sufler - Rada Jovanović. I u Zemunu, tamo gde je nekad bio kontumac, i u Kragujevcu, na prostoru nekadašnjeg prestoničkog konaka-danas su smešteni parkovi. Dva parka, na prostoru koji je ključao događajima, kao da otkrivaju našu potajnu želju da istoriju učinimo svetlom, shvatljivom i uređenom. A ona je bila, kako verujem, istovetna našoj sadašnjici-mračna, nerazumljiva i haotična. I ispunjena strahom-strahom koji je podizao kontumce prema zaostalom "ejalatu Serb", i ako je kolera 1832. izbila negde u Evropi. Kontumac nastaje iz želje da se istovremeno progovori o našoj prošlosti i našoj sadašnjosti, sa verom da kako je napisao Žak Delimo, "istorija ima smisla, a čovek budućnost". Đorđe Milosavljević Nagrade: Joakimova nagrada za najbolji savremeni dramski tekst, Đorđe Milosavljević za tekst Kontumac i Joakimova glumačka nagrada Vladanu Živkoviću za ulogu Sime Milosavljevića Paštrmca – Amidže, JoakimFest 2010. Fotografija Fotografija Fotografija DEZMOND Premijera: 1. decembar 2005. godine Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena monodrama Dezmond autora Džona Mortimera (John Mortimer), glumi Slavica Stojanov ( Ema Grant). Režija, scenografija, izbor muzike - Slavica Stojanov, kostim - Jelena Jovanović, slikar izvođač - Milivoje Štulović. U tekstu "Dezmond" kroz borbu Eme Grant, sa samom sobom, govori se o krizi srednjih godina. O prioritetima, željama, žrtvama... O "gladi" za svim onim što nam je na dohvat ruke, a tako daleko, jer nemamo hrabrosti da se suočimo sa činjenicom da je "to vreme" pred nama. Da li se opustiti i uživati u blagodetima tog istog ili trpeti i biti rob glamura, izveštačene ljubaznosti i zamorne, ali ipak ljubavi? -reči glumice Slavice Stojanov. Plakat predstave Teatar DOKTOR STRAP Premijera: 1. novembar 2005. godine Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Doktor Stap autor i režiser John Murdoch. Lica: Doktor Strap - Mirko Babić Margareta - Katarina Mitrović Mefistofel - Marina Perić Stojanović. Milivoje Štulović (scenograf), Jelena Jovanović (kostimograf), Ivan Filipović i Džon Merdok (muzika), Danica Krstić i Ana Popović (pevaju), Marija Soldatović (dramaturg), Nikola Manić (svetlo), Rada Jovanović (inspicijent sufler). Predstava Doktor Strap će vas možda iznenaditi. Videćete kako jedan tipičmi engleski džentlmen vidi i shvata dogovor sa đavolom. San o ženi, njenoj lepoti i zadovoljstvu koje taj porok, po muškarcima pruža. San o seksu sa nevinom devojkom, večita i nezasita zadovoljstva. Toplina i meko žensko telo puno požude. Sva grubost i ograničenost orgijaškog muškog sveta kao da imaju za predmet samo jednu stranu. Kako razbuktati maštu starog i već usahlog intelektualca kome je Đavo uvek za petama. Đavo sadašnjice i onaj iz davnina, koji se naslađuje Strapovim jadima i patnjama onda kada izgubi vitalnost i izdahne. Pandemonijum muškog stradanja jednog sedamdesetogodišnjaka za svežinom duše i tela sedamnaestogodišnje devojke. Džon Merdok, pisac i reditelj ove predstave, bavi se neograničenim poljem erotike muškarca i žene. To nemilosrdno obilje seksa zbog koga se sve prodaje pod stare dane, a pre svega duša. Lepa naga deva iz snova, trijumf čistote i nevinosti, bojazan da je svaka žena možda proračunata, hladna prostitutka. Da li muškarci razumeju žene, šta žena očekuje od muškarca, i to onda kada je mlada i nedostižna. Velika tema obrađena na engleski način - pornografski, duhovito i uvrnuto. Marija Soldatović Plakat Fotografija Fotografija AUDIJENCIJA Premijera: 1. septembar 2005. godine Premijerno izvođenje predstrave Vaclava Havela Audijencija u režiji Vojina Vasovića. Lica: Sladek - Đorđe Đoković Vanjek - Nikola Milojević Scenografija: Vojina Vasovića Kostim: Snežana Kovačević Muzika: Jelena Savković Inspicijent: Rada Jovanović Ton: Ivan Filipović Svetlo: Nikola Manić Vaclav Havel (1936-2009) Dobitnik Fulbrajtove nagrade za književnost, radnik u pozorišnoj radionici scenskog nameštaja, radnik u pivari i zatvorenik, postao je predsednik nakon uporne borbe za ljudska prava koja mu je donela veliki ugled kako među svojim sunarodnicima tako i u svetu. Od 1989-1992. Havel je bio deveti predsednik Čehoslovačke. Nakon osamostaljenja 1993, Vaclav Havel je izabran za predsednika Češke u dva mandata (1993-2003). Proslavio se dramom Prosijačka opera, kao i svojevrsnom trilogijom koju pored Audijencije čine Vernisaž i Protest. U svojim dramama koristim materiju koju najbolje poznajem, situacije koje se odnose na mene ili na ponašanje prijatelja ili na stanovišta koja oni zauzimaju. U njoj, mi se ne pojavljujemo, niti su to dokumenti koji registruju naše konkretne doživljaje. Moja namera uopšte je da uzimam opšte-ljudske teme, da bi me razumeli na Islandu ili u Africi, kao što me razumete vi ovde... Reč reditelja Kako smo se našli na zvaničnom prijemu kod Vaclava Havela? U njegovom prikazu nemarnog, brljivog i opuštenog naličja totalitarizma, u piscu i pivaru, istovremenim nosiocima radnje i žrtve? Poniženi i kompromitovani pojedinci u društvu punom nejednakosti, podsećaju nas, zatečene i zagubljene životom koji se dešava negde drugde. Nelogična pitanja, nejednakost i privilegije, ponos i samosažaljenje, gledajte kako vam drago kao satiru ili tragikomediju. Probajte da gurate burad, a da ne okusite pivo u njima. Ili uživajte, uzmite sve pivo ovoga sveta, ali ga popijte sami... Ili jednostavno: Uđite. Sedite... I ne budite tužni! Plakat Audijencija - Video klip BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI Premijera: 22. april 2005. godine Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Bajka o mrtvoj carevoj kćeri autor Nikolaj Koljada, režija Boško Dimitrijević. Lica: Rima - Sanja Matejić Maksim - Nenad Vulević Vitalij - Dušan Stanikić Nina - Ana Todorović Milivoje Štulović (scenograf), Snežana Kovačević (kostimograf), Aleksandar Miloradović (inspicijent i sufler). Koljadin teatar je ogledalo odvažno da odrazi karakterističnu težnju ka stvarnosti koja odbacuje svaku stilizaciju i sve duhovne činioce. On svet čulnih pojava shvata kao svet sa stanovišta prirodnih pojava: nasleđa, sredine, istorijske situacije. Njegov metod eksperimenta dovodi instikte, navike i ponašanja likova poput klasifikacija iz prirodnih nauka. "Umetnost je deo prirode viđen kroz nečiji temperament". Jedna evolucija ljudske sudbine u veku prevrata i "konačnih odluka". Koljadino utočište u svetu naturalizma, višestruko je žestoko i bolno. Bez klišea on dovodi svoje likove do ivice samoubilačkih tendencija dozvoljavajući da se pretope iz hladne i surove realnosti u šizofreni iskrivljeni svet mrtvozvanika koji postoje samo dati u određenom natprirodnom svetu bola, razočarenja i otpadništva. On taj svet bez ozarenja ljudske dobrote vidi kao tamničenje ružno, prljavo i zlo dovođenje u stanje surove realnosti koja zablista u bajku. "Kada čitalac uzme u ruku ovu dramu, čija je radnja smeštena u prljavo veterinarsko odeljenje za prekraćivanje muka osakaćenim domaćim mezimcima i nesrećno ružnoj Rimi, mora da se zapita kako će dramski pisac uspeti da se uznese do bajke". Tužna bajka Rime, Nine, Maksima i Vitalija zida svoju građevinu na antropološkom zlu u čoveku, kolektivnom iskustvu koje iz kovitlaca Oktobra vodi ka ljudskoj težnji ka lepom, dobrom i pametnom kroz ovo bajkovito pozorišno štivo koje nam u jednom dahu predaje svu gorčinu i zagađenost ljudske duše da bi je dovelo kroz tegobne trenutke u stanje kojim se uzdiže do neba i zvezda bez premca. Marija Soldatović Nagrade: Međunarodni festival malih scena DavilaStudioInterFest Pitešti, Rumunija. Nagradu publike je dobila Sanja Matejić za ulogu Rime u predstavi Nikolaja Koljade BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI. XXI Međunarodni pozorišni festival malih scena Vraca, Bugarska. Nagradu za najbolju žensku ulogu dobila je Sanja Matejić za ulogu Rime u predstavi Nikolaja Koljade BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI. Fotografija Fotografija Fotografija Fotografija