Matična strana
Aktuelnosti
Repertoar
O Teatru
Ansambl
Galerija Joakim
Revija Joakim
JoakimFest
JoakimInterFest
Download
Kontakt
English
Telefoni
034 33 58 23
034 33 58 24
(+381) 34 33 58 23

Fax
034 33 20 31

pozoristetjv@eunet.yu

Biletarnica
18-20.30h
034 33 20 63
063 80 19 36 8
design by TRIANGLON
 
Mesečni repertoar

TEZA / THESIS

Premijera: 20. mart 2008. godine


TEZA / THESIS
Gerry Dukes, Paul Meade, David Parnell
Geri Djuks, Pol Mid, Dejvid Parnel
Reditelj: Dan Tudor
Knjaževsko-srpski teatar & The Ireland Literature Exchange




Scenograf i kostimograf: Doru Zanfir
Scenski pokret: Pastorel Jonesku
Kompozitor: Dan Tudor
Prevodilac: Bojana Srećković
Inspicijent: Nada Mišković
Sufler: Rada Jovanović
Ton: Bogoljub Nikolić
Svetlo: Nikola Manić
Uloge:
Stiven - Petar Lukić
Peni - Isidora Rajković
Bojl - Vladan Živković
Marta - Katarina Mitrović
Elena, konobarica - Sanja Matejić
Hejns, taksista - Dragan Stokić
Abraham - Mirko Babić
Pijanica, pijanista - Aleksandar Milojević
Stjuard - Ivan Vidosavljević
Službenik sa šaltera - Dušan Stanikić


Paul Meade (Pol Mid) poreklom iz Limerika, je dramski pisac, reditelj i umetnički direktor trupe Guna Nua teatra. Obučavao se na Triniti koledžu, Samjuel Beket centru i diplomirao modernu dramu na U. C. D.
Kao reditelj nagradjen je za Scenes From a Water Cooler (sa Dejvidom Parnelom), kao i Taste, The Real Thing i Trousers za Guna Nua teatar.
Kao pisac, pored komada Thesis (Teza) koji je u režiji Dana Tudora na sceni Knjaževsko-srpskog teatra ostvario je brojne druge komade na scenama Guna Nua. Nagrađen je 2007. od strane Irskog saveta za dramu Bioethics.
Kao glumac ostvario je brojne uloge u pozorištu, na televiziji i filmu.
DAVID PARNELL (Dejvid Parnel)
Umetnički direktor Guna Nua teatra, kao i bivši direktor Abbey teatra. On je i pisac, reditelj i glumac. Obrazovan je na Triniti koledžu u Dablinu. Radio je u okviru pozorišnih radionica širom Irske kao Abbey Theatre Outreach i Education Department.
Kao reditelj i pisac ostvario je u saradnji sa Paulom Meade komade Trousers, Scenes From a Water Cooler, kao i Thesis (uključujući i Gerry Dukes), kao i brojne druge komade za teatar Guna Nua i druge.
Ostvario je i brojne pozorišne, televizijske i filmske uloge.
GERRY DUKES(Geri Djuks) rodjen je u Dablinu 1946. Posle svršenog koledža University College u Dablinu 1970, izučavao je književnu kritiku u Dablinu, Belfastu Limeriku. Držao je predavanja o Semjuelu Beketu mnogo godina i bio direktor Belltable Beckett seminara u Limeriku od 1983 do 1984.
Gari Djuks je predavač na univerzitetu u Limeriku. On je predavao Beketa u Londonu, na Oksfordu, u Njujorku i Berlinu. Pisao je i programe za festivale u Dablinu, Njujorku i Londonu.


- Thesis govori o Stivenovom životu i njegovoj nemogućnosti da
- voli
- uči
- prilagodi se

- Thesis govori o ljubavi i mržnji

- Thesis govori o nama - o tome kako pokušavamo da budemo po malo od svačega i ne uspevamo
...i posebno

Thesis govori o našem susretu - Srba i Rumuna - i pokušaju da razumemo i proživimo svu tu tugu i radost jedne irske priče.

Thesis je priča u kojoj se igramo sa Stivenovim životom.

Dragi prijatelji Srbi,
uživajte u predstavi
Dan Tudor, reditelj

DAN TUDOR - glumac i reditelj
Diplomirao na Akademiji za pozorišnu i filmsku umetnost, oba odseka istovremeno.
Trenutno angažovan u Narodnom pozorištu u Bukureštu sa kojim ima doživotni ugovor.
Kao glumac, igrao u više od 60 pozorišnih i filmskih ostvarenja.
Pohađao mnoge kurseve i radionice režije u Londonu, Dablinu i Bukureštu.
Režirao preko 30 predstava u mnogim pozorištima Rumunije i Velike Britanije i Irske, sa kojima ima stalnu saradnju poslednje 2 godine. Upravo ta saradnja je i omogućila ovaj susret i postavljanje irskog teksta trojice autora na scenu Knjaževsko-srpskog teatra.
Mnogo puta nagrađivan, kako za odigrane uloge, tako i za rediteljska ostvarenja.
Fotografija
PASTOREL JONESKU - koreograf
Na svet došao davno, još 1942. godine, ali zadržao mlad duh zahvaljujući profesiji kojom se bavi i nada se da će još dugo mlad i ostati.
Sarađivao u relizaciji mnogih predstava - opera, opereta, zabavnih programa, pozorišnih komada.
I nada se da će vam se ovo što sada radi uvući pravo u dušu.
Fotografija
DORU ZANFIR - scenograf, kostimograf
Rođen iz obaveze, kao posledica dekreta o zabrani abortusa, upravo u godini kada je dekret i izdat. Zalutao i neprilagođen u svetu u kome se našao, uplašio je roditelje jer nisu znali šta sa njim da rade. Jednog dana, po povratku kući, jako su se naljutili zatekavši ga kako crta po zidovima. Ali im se već sledećeg trenutka veoma dopalo to što su videli, ohrabrivši ga time da i on počne nešto da radi na ovom svetu.
Zatim je morao da studira umetnost. To je završio, pa dobio nekoliko nagrada, a onda su ga one potstakle da počne da pravi gluposti.
Ne zna kako je uspeo da prevari Dana da urade 10 predstava zajedno.
Fotografija

Plakat predstave
Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

KONAK U KRAGUJEVCU

Premijera: 15. februar 2008. godine


Danko Popović Konak u Kragujevcu
Režija: Vladimir Lazić

Dramaturška adaptacija: Željko Mijanović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Scenograf: Janja Valjarević
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Izbor muzike: Snežana Maš
Saradnik pri izboru muzike: Bogoljub Nikolić
Snimatelj i montažer video materijala: Dragan Vučković
Postavka maski i vlasuljarski radovi: Aleksandra Jablanović
Asistent šminker: Jovica Ristić

Uloge
Knez Miloš Obrenović: Vladan Živković
Prota Mateja Nenadović: Mirko Babić
Dimitrije Davidović: Miloš Krstović
Vuk Karadžić: Milić Jovanović
Sima Milosavljević-Amidža: Miodrag Pejković
Milosav Lapovac: Bratislav Slavković
Đorđe Popović-Đeleš: Aleksandar Milojević
Mladen Milanović: Saša Pilipović
Dr Stejić: Nikola Milojević
Franc, Nemac: Čedomir Štajn
Bosanac: Petar Lukić
Kaluđer: Petar Lukić
Nićifor: Ivan Vidosavljević
Šarengaća: Dušan Stanikić
Osuđenik: Petar Lukić
Ljubica: Isidora Rajković
Jelenka: Katarina Mitrović
Stana: Marina Stojanović
Bagza: Vladanka Pavlović
Rosa: Sanja Matejić
Sofija Davidović: Jasmina Dimitrijević
Suđaje: Danica Krljar, Vladanka Pavlović, Marina Stojanović
Starica: Danica Krljar

Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić

Beleška o piscu
DANKO POPOVIĆ je rođen 1928. god. u Aranđelovcu. Osnovnu školu i gimnaziju završio u rodnom mestu, a diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu.
Objavio je knjige Svečanosti i Kukurek i kost, romane Čarapići, Kuća Lukića, Gospodari, Konak u Kragujevcu, Knjiga o Milutinu, Svinjski ujed, Udovice. Široku popularnost stekao je 1985. god. Knjigom o Milutinu, koja je ispričana jezikom običnog srpskog seljaka o čijem životu svedoči. Objavljivao je i esejistiku i publicistiku Vreme laži, Događanja i priviđenja, Nespokojni, Seobe stare i nove, Božuri i trnje.
Autor je više scenarija i drame Čaj od lipovog drveta, kao i TV-drame Karađorđeva smrt, radio drama i mnogih novinskih članaka.
Živi i radi u Beogradu. 
Marija Soldatović

VLADIMIR LAZIĆ, reditelj KONAKA U KRAGUJEVCU, diplomirao režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti u klasi profesora Dimitrija Đurkovića i Slavenka Saletovića.
Ostvario je oko 90 pozorišnih režija, 3 TV serije i oko 200 različitih scenskih inscenacija. Dobitnik 20 priznanja za režiju.
Predstavom Klaustrofobična komedija Dušana Kovačevića prvi put se predstavio Kragujevcu 1988.

ŽELJKO MIJANOVIĆ (1960, Vrbas), filmski i TV scenarista, dramski pisac i pesnik. Široj publici poznat je po scenarijima za igrane filmove od kojih je najgledaniji TRI KARTE ZA HOLIVUD (Centar Film, 1993, režija: Božidar Nikolić), TV filmu POSLEDNJI DOČEK (RTS, 2002, režija: Srđan Golubović) i pozorišnim komadima: CRNOGORSKA VEZA (SKC, 1994, režija: Slobodan Ćustić), POMOZI MI (Narodno Pozorište Beograd, 1995, režija: Vladimir Lazić), VITORIO JES BIO MALI ALI JE BIO DOBAR ČOVEK (Pozorište Slavija, 2005, režija: Slavenko Saletović) MAESTRO (Pozorište Slavija, 2007, režija: Slavenko Saletović)...  Član je Udruženja Filmskih Umetnika Srbije. Nagrađivan je. Živi i radi u Beogradu.
Spremajući se da uzbudljivo i intrigantno štivo pretočim u dramski tekst, setio sam se onih teoretičara koji tvrde da je najbolje poći od sinipsisa koji se sastoji iz svega jedne rečenice iz koje se, kao iz nekog DNK uzorka, može (re)konstruisati njegov celokupni habitus, njegova tema i suština, njegov raison d'etre... Tu rečenicu pronašao sam u Popovićevom romanu. Na jednom mestu on kaže: Miloš zna da sa Vukom unosi klicu sopstvenog uništenja, ali on isto tako zna da bez tog uništenja za Srbiju nema budućnosti.
Tiranin koji sumnja u vlastiti metod, razapet između lične samovolje i iskušenja koje mu nameće istorija! Vladar koji zna da se, prihvatajući pismenost i knjižestvo, opredeljuje za svoje buduće neprijatelje! Čovek u kome sazreva uverenje da svoj narod može izvesti iz mraka samo tako što će ukinuti sebe! Nije li to ljudska drama dostojna pozorišnih dasaka?
Željko Mijanović, dramaturg

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

GUSARI

Premijera: 9. novembar 2007. godine


Miloš Janoušek: Gusari
Režija: Jan Čani



Prevod sa slovačkog: Samuel Boldocki
Dramaturg: Marija Soldatović
Songove napisali : Gvido Tartalja, Duško Radović i Ljubivoje Ršumović
Scenografija: Milivoje Štulović
Kostimograf: Jelena Jovanović
Kompozitor: Dragan Urošević - Uroš
Koreograf: Danijela Sagić
Mačevanje: Andraš Štajn
Inspicijent: Rada Jovanović
Sufler: Nada Mišković
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić

Uloge
Paća:  Jasmina Dimitrijević
Bartolomeo: Miloš Krstović
Crna brada: Aleksandar Milojević
Pogo:  Čedomir Štajn

Miloš Janoušek, rođen 1952. godine u Bratislavi. Pisao je songove, basne, televiziske scenarije, novinarske članke, još za vreme školskih i studenskih dana. Prva knjiga Panoptikum (1993), potom Rolan Retro (1996), Biografija neobjavljene knjige (1997) i druge.
Prva pozorišna iskustva stiče u pozorištu Filoksera koje je osnovao kao student. Počinje da se bavi pozorištem i profesionalno, ali radi i za radio, kao muzičar, tako da su poznati i njegovi mjuzikli Živeo u šumi jedan mlinar, Lola Blau, za Slovačko narodno pozorište u Bratislavi obradio je Alisu u zemlji čuda, kao i Žuti autobus komad o Bitlsima, najpoznatijoj rok grupi šezdesetih godina.
Gusari su njegov komad iz ciklusa od pet drama za bratislavsko pozorište Divadlo a.ha. Kao dečiji pisac stekao je reputaciju diljem Evrope. Osim toga peva u grupi Jednofaznovrenje.

Jan Čani, rođen 1971. godine u Bačkom Petrovcu, završio je doktorske studije na Visokoj školi VŠMU u Bratislavi sa tezom Svet igara, tako da se pre svega bavio dečijim pozorištem. Zapošljen je na Televiziji Vojvodine u Novom Sadu. Između ostalog režirao je Bajkajmo bajku o Ivici i Marici, Murlin Murlo, Oni niotkuda kao gost u našem teatru, zatim Priču punu duhova , Bartolomej Kolumbus u Erdeviku i druge.

Ko su gusari
Gusari (engleski corasairs ili privateers) za razliku od pirata koji su bili obični pljačkaši koji vrše razbojništva bili su pljačkaši koji su bili u službi države koji su harali morima sa naoružanim brodovima kojima su napadali trgovačke i ratne brodove neke zemlje koja je trenutno u ratu sa zemljom koja je izdala takozvano Gusarsko pismo, koje im je jamčilo da u slučaju zarobljavanja neće biti obešeni kao pirati i da će deo plena koji budu posedovali predati zemlji koja ih zarobi. To su uglavnom bili Englezi.
Iz gusarskog kodeksa
Svaki čovek, učestvuje u rešavanju trenutnih problema; svaki čovek ima pravo na namirnice i žestoka pića. Sve sveće na brodu moraju da se gase u osam uveče. Kome se pije posle tog vremena mora piti na palubi ispod otvorenog neba. Nijedan član posade ne sme dovesti suprugu ili neku žensku osobu na brod. Svaki obračun na brodu je zabranjen. Sve svađe i razmirice rešavaju se na kopnu. Niko ne sme da napusti posadu dok ne stekne hiljadu funti.
Edvard Tič
Poznati kao Crnobradi (1680-1718) jedan je od najpoznatijih kapetana u istoriji gusara. Harao je morima Kariba, imao izuzetnu karijeru i stekao slavu pljačkajući velike trgovačke brodove. Ubijen je kod obale Virdžinije, ali je zato bio slavan sa obe strane Atlantika. Navodno, imao je 14 žena i opljačkao 40 brodova.
Bartolomej Roberts
(1682-1722) Velški gusar koji je pljačkao obale Amerike i Zapadne Afrike. Bio je najuspešniji tokom Zlatnog doba gusara zato što je zarobio mnogo gusarskih brodova i neke od najpoznatijih kapetana kao što su Crnobradi i Kid. Pretpostavlja se da je zarobio 470 brodova i danas je poznat kao Crni Bart kako ga nisu zvali za života.
Marija Soldatović

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija

SEOBE

Premijera: 14. maj 2007. godine


Miloš Crnjanski: Seobe
Prema scenariju TV serije Aleksandra Petrovića
Pozorišna adaptacija: Đorđe Lazin i Aleksandar Petrović
Režija: Pierre Walter Politz

Asistent režije: Milica Šutić
Scenografija: Dejan Pantelić
Slikarski radovi: Milivoje Štulović
Kostimi: Jelena Jovanović
Muzika: Miroljub Aranđelović Rasinski
Scenski pokret: Ivan Klemenc
Lektor: Radovan Knežević
Muzički dramaturg: Bogoljub Nikolić
Dramaturg: Marija Soldatović, John Murdock
Svetlo: Nikola Manić
Ton: Bogoljub Nikolić
Sufler: Rada Jovanović
Inspicijent: Nada Mišković
Šminker vlasuljar: Aleksandra Jablanović

Uloge
Pavle Isaković:  Miodrag Pejković
Đurđe Isaković: Miloš Krstović
Trifun Isaković: Nenad Vulević
Petar Isaković:  Nikola Milojević
Varvara Striceski: Jasmina Dimitrijević
Ana Isaković: Dubravka Đorđević
Engelshofen: Mirko Babić
Senator Striceski: Bratislav Slavković
General Kostjudin: Bratislav Slavković
Grof  Kajzerling: Aleksandar Milojević
Brigadir Vitković: Aleksandar Milojević
Sekund sekretar Volkov: Marina Perić Stojanović
Lažna carica: Marina Perić Stojanović
Garsuli: Dragan Stokić
Lažni Volkov: Dragan Stokić
Agagijan: Čedomir Štajn
Pukovnik Višnjevski: Milić Jovanović
Julijana Višnjevski: Vladanka Pavlović
Major Božić: Vladan Živković
Evdokija Božić: Slavica Stojanov
Tekla Božić: Sanja Matejić
Sekula: Ivan Vidosavljević
Kapetan Mišković: Ivan Vidosavljević
Živan Šević: Saša Pilipović
Ladjević: Dušan Stanikić
Sluga: Dušan Stanikić
Filipović: Petar Lukić
Lakej: Petar Lukić
Katinka: Marija Rakočević
Sluškinja I: Marija Rakočević
Sluškinja II: Dragana Bojović
Stražar I: Aleksandar Miloradović
Stražar II: Saša Đorđević

Nagrade
JoakimFest 2007
Nagrada za najbolju predstavu
Nagrade za najbolja glumačka ostvarenja: Mirko Babić za ulogu Engelshofen i Miodrag Pejković za ulogu Pavla Isakovića
Fotografija
Fotografija
Nagrada za najbolju režiju Pierre Walter Politz
Fotografija
Nagrada za najbolju kostimografiju Jeleni Jovanović
Fotografija
Diploma za glumačko ostvarenje Aleksandru Milojeviću za ulogu Grofa Kajzerlinga i ulogu Brigadira Vitkovića
Fotografija

Biografija Pierre Walter Politz
1960 - Rođen u Bad Harcburgu u Nemačkoj
1989 - Nagrada za scensku umetnost grada Minhena
1990 - 1994 - Režiser, upravnik i direktor Studija za novu pozorišnu literaturu
1994 - 1998 - Reditelj i direktor glumačkog studija Pozorišta grada Lajpciga
Od 2000 - Stalni reditelj u Ingolštatu. Honorarni reditelj i direktor Vorkšopa za režiju i novu dramatiku (nove pozorišne komade) u Erfurtu, Londonu, Torontu i Parizu.
Profesor glume i režije na Fakultetu za muziku i pozorište u Lajpcigu, pozorišnoj akademiji u Minhenu, Akademiji za film i televiziju u Minhenu.
2004 - Nagrada Joakim Vujić za režiju predstave Romeo i Julija.
2005 - Prsten sa likom Joakima Vujića.
Od 2006 - Scenograf i reditelj u saradnji sa Kurtom Jumom Nemački film u Berlinu.

MILOŠ CRNJANSKI - hronologija života
1893. rodjen 26. oktobra u Čongradu. Otac Toma, službenik, majka Marija rodjena Vujić.
1896. Prelaze da žive u Temišvaru, gde uči osnovnu školu i gimnaziju.
1908 - 1911. U somborskom listu Golub objavljuje prve književne radove.
1912. U Bosanskoj vili objavljuje svoju pesmu U početku beše sjaj. Upisuje se na Eksportnu akademiju na Rijeci.
1913. Odlazi u Beč gde upisuje studije medicine, koje će ubrzo napustiti.
1914 - 1918. Kao student u Beču biva mobilisan u austro-ugarsku vojsku. Rat ga odvodi na front u Galiciju. U tom vremenskom periodu, kao i Ivo Andrić, biva u uredništvu Književnog juga, a u zagrebačkom Savremeniku objavljuje svoje pesme. Primljen je u Hrvatsko društvo književnika.
1919. Odlazi u Beograd gde upisuje studije književnosti na Univerzitetu, uredjuje list Dan, objavljuje svoje radove.
1920. Upoznaje se sa Vidom Ružić i iste godine odlazi u Pariz.
1921. Putuje po Italiji i po povratku u Beograd ženi se Vidom Ružić, sa kojom će ostati do kraja života.
1922. Nastavnik je u pančevačkoj gimnaziji, fiskulture. Diplomira na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
1923 - 1926. Profesor je književnosti u gimnaziji u Beogradu i saradjuje u listu Politika. Novinar je u listu Vreme. Izdaje u svom prevodu Antologiju kineske lirike.
1927. Prvi nastavci njegovog romana Seobe izlaze u časopisu Srpski književni glasnik
1928 - 1929. Kao ataše za štampu odlazi u Berlin. U njegovom prevodu izlazi izbor pesama u Beogradu Pesme starog Japana.
1930 - 1933. Za roman Seobe i Dnevnik o Čarnojeviću dobija nagradu Kraljevske akademije nauka i umetnosti Srbije. Putuje brodom po Sredozemlju i u listu Vreme objavljuje seriju reportaža sa puta po Španiji.
1934. Pokreće list Ideje, koji posle godinu dana 1935. prestaje da izlazi.
1935 - 1941. U diplomatskoj službi u Rimu. Boravi u Španiji i putuje po Švajcarskoj. Po izbijanju II svetskog rata, odlazi iz Rima, preko Madrida i Lisabona u London. U ovom gradu do 1944. radi u Odelenju za štampu jugoslovenske emigrantske vlade i poslanstva.
1945 - 1949. Donosi odluku da ostane u egzilu - izgnanstvu u Londonu i da pokuša da živi od sopstvenog rada u Engleskoj. Prihvata se raznih poslova, radeći kao knjigovodja obućarske radnje, kaoraznosač knjiga po Londonu i slično. Vida Ružić zaradjuje tako što izradjuje haljinice za lutke firme Harrods. U isto vreme Crnjanski pohadja predavanja na Londonskom univerzitetu i stiče: Diplomu za Medjunarodne poslove, Diplomu za hotelijerstvo sa menadžmentom i dobija Diplomu londonskog književnog instituta za slavističke studije.
1950. Otpočinje saradnju kao dopisnik iz Londona lista El Economista iz Buenos Ajresa, koji uredjuje i suvlasnik je Milan Stojadinović. Ali, preko suda mora da ostvari svoje zaradjene honorare, za više od hiljadu članaka koje je u roku slao ovom listu.
1951. Uzima britansko državljanstvo. Član je udruženja srpskih pisaca u Londonu.
1952. Sa delegacijom britanskih pisaca učestvuje u radu Medjunarodnog PEN kluba u Nici.
1953. Napušta udruženje srpskih pisaca u Londonu.
1956. Umalom mestu na obali okeana, u blizini Londona, u Kudn Biču piše svoju oproštajnu, poslednju pesmu, Lament nad Beogradom.
1958 - 1959. Narodno pozorište u Beogradu, dok je on u egzilu, izvodi njegovu dramu Konak. Saradjuje u književnom časopisu Reality, koji izlazi u Johanesburgu a uredjivao ga je Dragoslav Aćimović.
1965. Odlučije da se vrati u Beograd, u domovinu. Tada vraća svoje britansko državljanstvo. 1966. Narodno pozorište u Beogradu izvodi njegovu dramu Tesla.
1967 - 1968. Objavljuje delove svojih političkih memoara Embahade, odlomke Romana o Londonu i Knjige o Mikelandjelu u beogradskim književnim časopisima.
1971 - 1975. Dobija nagradu Udruženja književnika Srbije za životno delo, NIN-ovu nagradu za Roman godine i Nagradu Narodne biblioteke Srbije za najčitaniju knjigu, za Roman o Londonu. Odbija kandidaturu za dopisnog člana SANU.
1976. Radi na završavanju rukopisa Knjige o Mikelandjelu, koju priprema za štampu.
1977. Pošto se oseća sve slabije, odbija da prima hranu i lekove, u tišini svoje odluke da mirno napusti ovaj svet, 30. novembra u 84, godini umire u Beogradu, gde je sahranjen na Novom groblju.
Bibliografija prvih izdanja knjige SEOBE
SEOBE, Beograd 1929.
SEOBE , Subotica 1956.
SEOBE i DRUGA KNJIGA SEOBA, Beograd 1962.
Zadužbina Miloša Crnjanskog

Familija Isakovič, a naročito Pavle, iako su i onakve, nemecke, knjige sricali, voleli su sve što je sveto, nadzemaljsko, čudnovato. A čuda najviše. Iako je Pavle bio uzeo trideset i osmu, stasit, rmpalija, on je, kao i njegovi bratenci, bio detinjast, nežan prema ženama, a željan nekog lepšeg života, nego što su ga imali. Radoznalost, za čuda, i svetitelje, za sve što je natprirodno, mešala se u tih grubih, jedva pismenih, oholih, oficira, u svakidašnjem životu, kao što se u njih, u pravoslavlje, sujeverje mešalo. Verovali su da se mati, kad ugleda mrtve sinove, može, od bola, raspući. Iako je taj svet iza ambara svršavao nuždu - i žene - svi su oni bili željni nekih, dirljivih, ljubavi, dobrote kod ljudi, a kad su voleli, voleli su i u grobu. Kao što su, za lepu burmuticu, u emalju, ili lepa dugmeta, za lep, vijenski kamuzil, za neki pojas od srebra i sedefa, za bečke, mirisave, sapune, davali, sve, iz džepa, tako su i za ljubljenu ženu, kad bi se zaneli, bili gotovi da život dadu.
( "SEOBE" Miloš Crnjanski)

Fotografija Fotografija
Fotografija Fotografija
Fotografija
Plakat
Pres kliping - premijera u Beogradu

ČUDO PO JOAKIMU

Premijera: 15. februar 2007. godine



Autor: Radoslav Zlatan Dorić
Reditelj: Slavenko Saletović


Na Sretenje 15. februara 2007. godine, za Dan Teatra, premijerno izvedena predstava Čudo po Joakimu.

Lica:
Joakim Vujić - Mirko Babić
Ištvan Balog - Vladan Živković
Julijana Balog - Katarina Mitrović
Toma Fehir - Bratislav Slavković
Otac Lazar - Aleksandar Mihailović
Milovan Vidaković - Milić Jovanović
Gospođa Katalin - Nada Jurišić
Ekatarina Davidović - Ana Todorović
Janoš - Miodrag Pejković
Petar Trifić - Nenad Vulević
Jeftimir Stojadinović - Čeda Štajn
Stefan Dilber - Nikola Milojević
Scenograf Vesna Radović Dorić, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Miroljub Aranđelović Rasinski, lektor za mađarski Andraš Štajn, sufler Nada Mišković, inspicijent Rada Jovanović, scenski pokret Petar Rajković, maska Dragoljub Jeremić, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić i Ivan Filipović.
Radoslav Zlatan Dorić rođen 29. februara 1940. godine u Bačkom Gradištu u Vojvodini. Gimnaziju završio u Bečeju, a Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju-odsek režije, u klasi profesora dr Huga Klajna, u Beogradu 1964. godine. Kao stalni pozorišni reditelj živeo i radio u Nišu, Mostaru, Sarajevu, Beogradu, Novom Sadu... Trajnije bio vezan za Narodno pozorište u Somboru, Narodno pozorište u Beogradu i Novosadsko mađarsko pozorište. Kao dramski pisac javio se komadom Sarajevski atentat koji je 1967-68. igran u Sarajevu, Nišu, Beogradu... U izdanju beogradske Prosvete objavio Vojvođansku dramsku trilogiju 1997. godine, a u izdanju Interprinta Novu dramsku trilogiju 2002. godine. Komadi su mu izvođeni u Novom Sadu, Beogradu, Nišu, Somboru, Zaječaru, Kikindi, Budimpešti, Novoj Gorici... Radio je kao umetnički direktor, reditelj, profesor... Po teatrografskim izvorima kritičara Dejana Pejčića Poljanskog, Dorić je danas, srpski reditelj sa najvećim brojem ostvarenih režija.

Nagrade:
Mostarska liska 2008
Malu mostarsku lisku, nagradu za glumca večeri, dobio je glumac Aleksandar Mihailović za ulogu Oca Lazara u predstavi ČUDO PO JOAKIMU Radoslava Zlatana Dorića u režiji Slavenka Saletovića.

Fotografija Fotografija
Pres kliping
Pres kliping Mostarska liska 2008

PISATI SKALPELOM

Premijera: 27. decembar 2006. godine


Pisati skalpelom
Autor Petar Mihajlović
Rediteljka Ivana Koraksić


Lica:
Milan - Ivan Vidosavljević
Jelena - Katarina Mitrović
Ćani - Mirko Babić
Plavi - Nikola Milojević
Crni - Nenad Vulević
Doktor - Bratislav Slavković
Cvetić - Vladan Živković
Dečak - Mirko Marić
Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, izbor muzike Ivana Koraksić, inspicijent i sufler Nada Mišković, svetlo Nikola Manić, ton Bogoljub Nikolić.

Petar Mihajlović je rođen 1979. u Kragujevcu gde je završio Prvu kragujevačku gimnaziju. Kada je 2000. godine izdao zbirku kratkih priča Serijski samoubica (Jefimija) konačno mu je postalo jasno da bi trebalo da se posveti pisanju tako da, posle kratkotrajnog boravka na medicini i dvogodišnjeg studiranja prava, upisuje Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu, odsek dramaturgija. Do sada je po njegovim tekstovima realizovano nekoliko radio drama, studentskih filmova i predstava Gavran u izvođenju pozorišta Dadov u Beogradu. Pisati skalpelom je njegov prvi tekst u realizaciji profesionalnog pozorišta.

Dramski pisac je jedan loš čovek. On, poput patologa, čoveka secira do najsitnijih detalja tražeći za uzvrat veliku lovu i razna priznanja. U redu, možda je njegov posao "čistiji" od onog koji obavlja patolog. Mislim, on je skalpel, rukavice, krv, jetru i creva i vagu za merenje, zamenio mašinom za kucanje, naracijom, rečima, emocijama i međuljudskim odnosima, ali ipak on ima to "zadovoljstvo" da barata pretežno živim ljudima čije živote može da iskomplikuje do krajnjih granica što ga čini školskim primerom sadističke spodobe, dok patolog samo "udara" epilog celoj stvari. "Pisati skalpelom" je tekst kojim sam pokušao da, kao jedna potencijalna (ako već i nisam) sadistička spodoba, napravim kompromis: ako se već koristim "dramaturškom obdukcionom tehnikom", iskoristiću to pišući upravo o jednom najobičnijem dramskom piscu...
Petar Mihajlović

Fotografija

KARNEVALSKI PRIZORI

Premijera: 23. decembar 2006. godine


Karnevalski prizori
Autor Ion Luca Caragiale
Reditelj Matei Varodi


Lica:
Naje - Saša Pilipović
Jordake - Miloš Krstović
Pompon - Miodrag Pejković
Krakanel - Dragan Stokić
Kandidat - Milić Jovanović
Mica - Sanja Matejić
Didina - Ana Todorović
Policajac - Aleksandar Milojević
Kelner - Čeda Štajn
Devojka sa maskom - Jasmina Živanović
Žandar - Aleksandar Miloradović
Pomoćnik reditelja i prevod sa rumunskog: Bojana Srećković.
Scenograf Milivoje Štulović, kostimograf Jelena Jovanović, kompozitor Marko Matović, inspicijent i sufler Rada Jovanović, svetlo Nikola Manić, ton Ivan Filipović.

Jon Luka Karađale (1852-1912)
Ja pišem samo o našem životu i za naš život, jer drugi niti poznajem, niti me interesuje.

Prvi rumunski objektivni pisac, najistaknutiji rumunski dramaturg, kreator tipova i životnih scena, potiče iz porodice čiju tradiciju predstavljaju ljubav i interesovanje za teatar. Kako se Hajmanale, selo u kome je 1852. godine došao na svet, nalazi u blizini Ploještija, pohađa školu u ovom gradu, ali zbog materijalne situacije prinuđen je da je napusti na neko vreme. Priključuje se pozorišnoj trupi koju vode braća njegovog oca, Luka, Kostake i Jorgu, inače poznati po izuzetno nadahnutim aktivnostima vezanim za stvaranje rumunskog teatra i nacionalnog repertoara. Polazeći od rumunske stvarnosti, Karađale pravi univerzalne vrednosti. Svojim originalnim, sažetim stilom i klasičnom formom, opisuje ambiciju i taštinu različitih slojeva društva, gledajući na svet sa humorom i optimizmom. Njegove najpoznatije komedije: Urnebesna noć, Izgubljeno pismo i Karnevalski prizori, kao i drama Napast nastaju između 1878. i 1890. godine... Koristeći ironiju kao oružje, u kritici upućenoj ovome svetu, Karađale zapisuje:
Ugursuze ništa neće više opeći do sam smeh.

Karnevalski prizori je farsa o malim ljudima sa periferije koji pokušavaju da imitiraju fini svet. Posledice su komične: ljudi sa periferije kopiraju samo površinske elemente ljudi koji su iznad njih. Iz žurbe da se postane moderan proizilazi apsurd.
Naime, komad govori o opasnosti ubrzanog procesa civilizacije putem imitacije.
Bojana Srećković, pomoćnik reditelja

Nagrade:
Rumunski festival komedije - festCO
Nagrada za scenografiju - Milivoje Štulović

Fotografija Fotografija
Pres kliping
Pres kliping

DNEVNIK JEDNOG LUDAKA

Premijera: 2. decembar 2006. godine


Dnevnik jednog ludaka, autor N. V. Gogolj
Režija: Dušan Stanikić
Monodrama, glumi Ivan Vidosavljević
Konsultacije: Predrag Ejdus, Mirko Babić i Dragan Jakovljević

Scenski pokret - Dušan Stanikić; kostim - Jelena Jovanović; scenografija - Dušan Stanikić i Ivan Vidosavljević; akrobatika - Stevica Jovanović; dizajn svetla - Nikola Manić; marketing - Zoran Miljković; odslikavanje dekora - Milivoje Štulović; stolarski radovi - Zoran Jokanović; dekorateri - Saša Đorđević, Ljubiša Zirojević, Milorad Maksimović; fotografije - Dragan Vučković; šminka - Aleksandra Jablanović; grafički dizajn - Stanko Aksentijević; video dizajn - Mladen Knežević; dizajn zvuka - Andra; izbor muzike i zvučni efekti - Igor Nikolić.

30. novembar 2006. godine
Monodrama Dnevnik jednog ludaka, prema istoimenoj Gogoljevoj pripovetci, a u izvođenju Ivana Vidosavljevića, igra se na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić. Prvo izvođenje je u subotu, 2. decembra u 20 sati i trideset minuta.
Reč je o ispovesti u ludnici mentalno obolelog činovnika, koji kad počne da shvata gde se nalazi pokušava da u bezizlaznoj situaciji pronađe rešenje. Zanimljivo je da je da je istu sudbinu doživeo i sam pisac, koji je inače jedan od najznačajnijih ruskih pisaca 19 veka. Pripovetka Dnevnik jednog ludaka uticala je na gotovo sve pisce Evrope tog vremena. Između ostalih, Dostojevski je prema njoj napisao svoje Zapise iz podzemlja.
Miroslav Čer
Dnevnik jednog ludaka - Video klip

Fotografija
Fotografija

POVRATAK KNEŽEVOG SOKOLA

Premijera: 7. septembar 2006. godine


Pozorišna sezona 2006/2007 zvanično počinje premijerom predstave Povratak kneževog sokola autora Aleksandra Đaje, reditelja Boška Dimitrijevića. Premijera 07.09. u 20.30h, prva repriza 8. septembra u 20.30h na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić.
Uloge:
Kneginja Milica : Nada Jurišić
Despotica Jefimija: Danica Krljar
Princeza Olivera: Katarina Mitrović
scenograf: Milivoje Štulović, lektor: Andrijana Videnović, kostimograf: Jelena Jovanović, inspicijent: Aleksandar Miloradović, glasovi žena: Sanja Matejić, Marina Perić-Stojanović, Darija Nešić.

O PREDSTAVI
Osnovna tema koja nas je interesovala u ovoj predstavi je zapravo sudbina žena, njihov usud i njihova patnja u vremenima u kojima caruje muški princip, u kojima ratnici, heroji i izdajice na ratištu bitkom lome zglob istorije.
Stilizovana svedenost na krst, klaustofobičnost prostora u kojoj je bitka na Kosovu, na Vidovdan, agnus dei svedemo pozorišnim jezikom, koji je i epski i lirski, dodirnemo tako velike teme kao što su istorija, država, narod, vera, sudbina i da otvorimo hodnike vremena i kapije astralnih svetova u kojima se možda susreću naša prošlost, sadašnjost i budućnost.
Učesnici predstave,
7. septembra AGNUS DEI 2006.

Plakat predstave Fotografija
Pres kliping

SLUŠKINJE

Premijera: 29. jun 2006. godine


Pozorišna sezona 2005/2006 se zvanično završava premijerom predstave Sluškinje autor Žan Žene, reditelj Ivona Šijaković. Premijera 29.6. u 20h, prva repriza 30.6. u 20h na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić.

Uloge:
Gospođa: Gorica Popović
Claire: Darija Nešić
Solange: Nevena Brzaković
scenografija: Lana Prolić, kostim: Žana Glušica, muzika: Marjan Babić, inspicijent: Rada Jovanović, izrada scene: Zoran Jokanović, majstor tona: Ivan Filipivić, majstor svetla: Nikola Manić, garderober: Mirjana Todorović.

Les jeu est dangereux - komad je opasan
Iz dna duše mrzim ovo društvo u kome sam ugledao svetlost dana. Uvek sam ga mrzeo, a i dan-danas mi je zbog njega muka. Pre svega, zato što je prema meni postupilo surovo i dušmanski, i to od prvog trenutka života.
Moji romani su satkani od mesa i krvi hiljada pogaženih i oskrnavljenih srca. Ako je ta krv korozivna, utoliko gore po vas. Nasilje koje je prisutno u mojim knjigama i moja smelost u njima samo, u stvari, skrivaju čednost koju vi, ljudi od reda i razuma, niste u stanju da shvatite. Monumentalno pozorište - čiji stil treba otkriti - mora imati onoliko značaja koliko i palata pravde, spomenik mrtvima, katedrala, skupštinska sala, ratna škola, sedište vlade, skrovita mesta krijumčarenja ili droge, opservatorijum - i njegova funkcija jeste da sve to bude u isti mah.
Jean Genet

Fotografija

POSLEDNJE MENE

Premijera: 23. jun 2006. godine


Projekat je realizovan od strane Emilia Romagna Teatro Fondazione i predstavlja deo aktivnosti vezanih za saradnju koje podržava Ministarstvo spoljnih poslova Italije i Regija Emilija Romanja. Želja je da se ujedini umeće italijanskog režisera Masima Lukonija, već naviknutog na susrete sa raznim kulturama, sa umećem glumaca i tehničara Teatra Joakim Vujić.

La cooperazione diventa uno spettacolo
Debutta il 23 giugno a Kragujevac uno spettacolo teatrale frutto di un progetto promosso dalla Regione Emilia Romagna.
Emilia Romagna Teatro Fondazione (Italia) e il Teatro Joakim Vujic di Kragujevac (Serbia) siglano con Le ultime lune di Furio Bordon una collaborazione nata nel 2001 in Albania, che ha abbracciato in un secondo momento anche la Serbia. Lo spettacolo, realizzato nell'ambito delle attivita di Cooperazione promosse dal Ministero degli Affari Esteri e dalla Regione Emilia-Romagna, debutta il 23 giugno al Teatro di Kragujevac e unisce la firma registica di Massimo Luconi alle attitudini attoriali e tecniche dello staff del Teatar Joakim Vujic, testimoniando una cooperazione culturale prolungata e non occasionale, disposta a investire in attivita di formazione in cui non si esportino modelli ma si condividano esperienze comuni.
Una complicita che non si limita quindi allo scambio artistico tra attori e registi di due paesi diversi, ma che abbraccia laboratori, seminari, conferenze e aggiornamenti del personale dei teatri sia dal punto di vista tecnico che organizzativo e che, nella coproduzione di spettacoli vede dar forma al piacere della relazione, dell'espressione e della comunicazione che il teatro come forma d'arte vuole. Le ultime lune e adatto, con l'universalita del tema e il successo internazionale riscosso, a parlare a tutti. Il testo, che la celebre interpretazione di Marcello Mastroianni porto al successo, fa permeare i lati comici, rabbiosi e teneri della vecchiaia rivelando e denunciando aspetti per nulla edulcorati di una condizione capace di commuovere e impaurire.

Autor: Furio Bordon
Režija i scenografija: Massimo Luconi
Uloge:
Mirko Babić - otac
Marina Perić Stojanović - majka
Miodrag Pejković - sin
kostimograf: Jelena Jovanović; asistent scenografa: Milivoje Stulović; svetlo: Nikola Manić; ton: Ivan Filipović; asistent režije: Jelena Zivić; saradnik u nacrtu scenografije: Kijara Guidi; realizacija u Srbiji: Adele Mazzola; organizacija: Luiđi Pedroni, Diulia Musumeći; prevela sa italijaskog: Aleksandra Jovićević.

U novijoj istoriji italijanskog pozorišta ovaj tekst ostao je upamćen pre svega zbog izvanredne interpretacije Marčela Mastrojanija koji je zajedno sa ovom predstavom čudesno priveo kraju svoj životni i glumački put, kao i zbog novije ali ne manje važne interpretacije drugog velikog starca kao što je Danriko Tedeski. Kada mi je predloženo da iznesem na scenu Poslednje mene bio sam zabrinut zbog toga što sam morao da računam na grupu glumaca koji nisu samo tehnički nadareni već su i snažnog senzibiliteta, sposobni da pristupe sa dubinom i jednostavnošću jednom teškom tekstu, koji u nekim delovima deluje kao prava muzička partitura; tolika je preciznost koju zahteva tako precizan i složen dramaturški mehanizam. Moja logična zabrinutost kao režisera prijatno se razrešila u susretu sa glumcima Teatra u Kragujevcu koji su pristupili sa entuzijazmom pozorišnom projektu koji zahteva rad na rigoroznom iskazivanju emocija a da se pri tom ne ode u minimalizam, i koji teži da se uhvati u koštac sa dramatičnom temom kao što je kraj jednog životnog puta koristeći naizgled tihe tonove, ali pogađajući pravo u srce gledaoca.
Massimo Luconi

Premijera predstave Poslednje mene 23. jun 2006. godine na Velikoj sceni Teatra Joakim Vujić u 20h; prva repriza 24. juna u 20h. Premijerno izvođenje predstave u Beogradu, Beogradsko dramsko pozorište, 26. jun 2006. godine u 20h.

Nagrade:
Nagrada za vizuelnost predstave - JoakimInterFest 2006

Web-site: Beogradsko dramsko pozorište
Web-site: Italijanski institut za kulturu
Web-site: Portal za kulturu jugoistočne Evrope

Plakat predstave Fotografija
Pres kliping Pres kliping

LAŽA I PARALAŽA

Premijera: 27. mart 2006. godine


Ponedeljak 20h, Velika scena, premijerno izvođenje predstave
Jovana Sterije Popovića.
Reditelj i scenograf Dragan Jakovljević, kostimograf Jelena Jovanović, scenski pokreti Ivan Klemenc, kompozitor Marko Matović, specijalni efekti Radoslav Rmuš, sufler Rada Jovanović, inspicijent Nada Mišković.

Lica:
Marko Vujić - Vladan Živković
Jelica - Sanja Matejić
Batić - Nikola Milojević
Aleksa - Miloš Krstović
Mita - Slavoljub Matić
Marija - Katarina Mitrović

O TEATRU I
TEATRALNIM DELIMA
...Ako je kakvo zavedenije za izobraženije napredak naroda, to zaista teatar kod nas treba da bude. ...Teatar je lek za bolesti moralne, svaki narod ima svoje bolesti, i teško i lekaru i bolesniku kad se na ovo ne pazi, nego se propisuje lek jedinstveno zato što je u knjigama poznat kao celitelan.
...Sve što nema veću cel nego smeh podizati, treba da se iz teatra našeg protera. Neka drugi, izobraženiji od nas, nađu u tom uveselenija, mi koji najviše očekujemo od teatra, upravljamo se po nuždi i po potrebi našoj.
Jovan Sterija Popović (1806-1856)
Srpske novine, Beograd br. 52 iz 1852. godine.

Nagrade:
Internacionalni festival komedije - Mostarska liska 2007
Velika mostarska liska za najbolju predstavu u celini
Mala mostarska liska za glumicu večeri Sanji Matejić
JoakimFest 2006
Nagradu za efektivno, jednostavno i znakovito rešenje scenskog prostora koji je odredio rediteljsku koncepciju i glumačku igru dobio je većinom glasova Dragan Jakovljević za scenografiju predstave Laža i paralaža koju je i režirao a koju su izveli glumci Teatra Joakim Vujić iz Kragujevca.

Pres kliping

Fotografija Fotografija
Plakat predstave

PINOKIO

Premijera: 10. februar 2006. godine


Dragi sugrađani, vaš Teatar je pripremio dečiju predstavu, Pinokio (Pinocchio, Carlo Collodi) u režiji Dušana Bajina, čija će premijera biti na Velikoj sceni 10. februara 2006. godine u 18.00h (repriza 16. februara 2006. u 18.00h). Na repertoaru nije bilo dečijih predstava ali eto sada Pinokio je tu!
U 17.50h uoči same premijere prisustvovaćete vatrometu!

Pinokio italijanskog autora Carla Collodia spada u red najpoznatijih i najpopularnijih priča za decu. Dramatizacija poljske režiserke Kristine Jakobczik smešta radnju ove poučne bajke upravo u pozorište, gde lutke uz pomoć pozorišne muze pretvaraju zlog dečaka u drvenog pajaca da bi sam na svojoj koži osetio koliko je težak život obične marionete.
Bogate koreografije Danijele Sagić, kao i pevljivi i lako zapamtljivi songovi predstave, kragujevačkog Teatra Joakim Vujić, predstavljaju pravi poziv na pozorišni pir. Draga deco i roditelji, pokušali smo da za vas napravimo bogat umetnički doživljaj i zato, uživajte...
Glumački ansambl kragujevačkog Teatra Joakim Vujić i reditelj Dušan Bajin

Dramatizacija Krystina Jakobczyk, prevod Dušan Bajin, tekst songova Michl Babiak.
Režija i scenografija Dušan Bajin, kostimi Jelena Jovanović, design scene Milivoje Štulović, koreograf Danijela Sagić, inspicijent- sufler Nada Mišković, ton majstor Ivan Filipović.
Lica:
Pinocchio (dečak) - Čeda Štajn
Dr Sova - Vladan Živković
Mister Pikolo - Aleksandar Milojević
Dr Detlić - Bratislav Slavković
Nevaljalac 1 - Nikola Milojević
Razbojnik 2 - Marina Stojanović
Cvrčak Sanja Matejić
Nevaljalac 2 - Vulević Nenad
Pozorišna muza - Slavica Stojanov
Muzine pomoćnice - Rakočević Marija, Milenković Milica, Đorđević Dubravka.

Fotografija Fotografija
Plakat predstave

SEDAM

Premijera: 26. decembar 2005. godine


Eshil, najstariji od trojice velikih tragičara rodio se oko 525. godine pre n. e. u Eleusini, nedaleko od Atine. Bio je veoma plodan i raznovrstan pesnik: pisao je elegije, epigrame, tragedije i satirske drame. Rano se pojavio na sceni sa svojim prvim komadom (oko 500. godine), ali je prvu nagradu dobio kao već zreo čovek, 485. godine. Napisao je, čini se, 90 drama-70 tragedija i 20 satirskih drama-od kojih se sačuvalo samo sedam tragedija: Hiketide, Persijanci, Okovani Prometej, Sedmorica protiv Tebe, Agamemnon, Hoefore i Eumenide. Poslednje tri tragedije predstavljaju organsku trilogiju, i to jedinu koja nam se uopšte sačuvala.
Drama Sedmorica protiv Tebe pripadala je onoj tetralogiji s kojom je Eshil 467. godine odneo prvu pobedu. Tetralogiju su sačinjavale još i drame Laj i Edip i satirska igra Sfinga.

Predstava Sedam je rađena u koprodukciji Akademskog kamernog hora Liceum i ansambla Teatra Joakim Vujić po Eshilovoj drami Sedmorica protiv Tebe.

Reditelj predstave je Uroš Jovanović, dramaturg Filip Vujošević a dirigent Miloje Nikolić.
U predstavi igraju: Sanja Matejić, Katarina Mitrović, Ana Todorović , Dragan Stokić, Ivan Vidosavljević i AKH Liceum.
Kostimograf: Jelena Jovanović; pomoćnik scenografa i dizajner scene: Milivoje Štulović; inspicijent: Aleksandar Miloradović; majstor svetla: Nikola Manić.

Članovi Akademskog kamernog hora Liceum
Sopran: Ljubica Gašparović, Milica Gašparović, Jelena Đerasimović, Vesna Jevtić, Branka Jerkov, Marija Jovanović, Marija Kojadinović, Danijela Matić-Brašanac, Verica Nerić, Marjana Novaković, Nevena Pavlović, Milena Protulipac, Zona Srećković, Ljubica Stokić, Milica Šutić.
Alt: Vesna Vujović, Jovana Drinčić, Aleksandra Živojinović, Hristina Krčmar, Jasmina Nikolić, Tanja Obradović, Katarina Podgorac, Ana Ćosić.
Tenor: Bojan Bulatović, Ivan marković, Nenad Milanović, Srđan Radanović, Vladislav Sretenović, Adam Srećković, Marko Stevanović.
Bas: Marko Asanović, Miloš Đurđević, Marko Živković, Aleksandar Nestorović, Milivoje Popadić, Radomir Simović, Nikola Stanojević, Nino Turčinović, Đorđe Catić.

Horske obradecrnačkih duhovnih pesama (poznatijih pod zbirnim nazivom Negro spirituel) veoma su popularne, kako kod najšire publike, tako i kod samih horskih izvođača pa su postale i gotovo nezaobilazni deo standardnog repertoara svih horova u celom svetu. Njihove melodije, folklornog porekla (u osnovi afričkog), plemenite jednostavnosti, obogaćene su bojama i dinamizmom afričke, pre svega džez harmonije.
Milica Milojević, Miloje Nikolić

Fotografija
Fotografija

KONTUMAC

Premijera: 15. decembar 2005. godine


Predstava Kontumac ili Berman i Jelena je rađena po tekstu Đorđa Milosavljevića, namenski za Teatar Joakim Vujić. Reditelj i scenograf je Žanko Tomić, asistent na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.
Lica:
Adolf Berman - Miloš Krstović
Jelena Vukotić - Sanja Matejić
Stojan Vukotić - Mirko Babić
Jakov Jakšić - Aleksandar Milojević
Sima Milosavljević Paštrmac - Amidža - Vladan Živković
Dimitrije Davidović - Saša Pilipović
Prvi Jovan - Dragan Stokić
Drugi Jovan - Nikola Milojević
Veštica ili Žena manita - Marina Perić Stojanović
Joakim Vujić - Milić Jovanović
Knjaz Miloš Obrenović - Miodrag Pejković
Hans Kristijan Anderson - Nenad Vulović
Carinik - Ivan Vidosavljević
U ostalim ulogama - Čeda Štajn, Dušan Stanikić
Kompozitor - Marko Matović, kostimograf - Jelena Jovanović, scenograf - Žanko Tomić, pomoćnik scenografa - Milivoje Štulović, lektor - Radovan Knežević, inspicijent - Aleksandar Miloradović, sufler - Rada Jovanović.

I u Zemunu, tamo gde je nekad bio kontumac, i u Kragujevcu, na prostoru nekadašnjeg prestoničkog konaka-danas su smešteni parkovi. Dva parka, na prostoru koji je ključao događajima, kao da otkrivaju našu potajnu želju da istoriju učinimo svetlom, shvatljivom i uređenom. A ona je bila, kako verujem, istovetna našoj sadašnjici-mračna, nerazumljiva i haotična. I ispunjena strahom-strahom koji je podizao kontumce prema zaostalom "ejalatu Serb", i ako je kolera 1832. izbila negde u Evropi. Kontumac nastaje iz želje da se istovremeno progovori o našoj prošlosti i našoj sadašnjosti, sa verom da kako je napisao Žak Delimo, "istorija ima smisla, a čovek budućnost.
Đorđe Milosavljević

Fotografija Fotografija
Fotografija

DEZMOND

Premijera: 1. decembar 2005. godine


Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena monodrama Dezmond autora Džona Mortimera (John Mortimer), glumi Slavica Stojanov ( Ema Grant).
Režija, scenografija, izbor muzike - Slavica Stojanov, kostim - Jelena Jovanović, slikar izvođač - Milivoje Štulović.

U tekstu "Dezmond" kroz borbu Eme grant, sa samom sobom, govori se o krizi srednjih godina. O prioritetima, željama, žrtvama... O "gladi" za svim onim što nam je na dohvat ruke, a tako daleko, jer nemamo hrabrosti da se suočimo sa činjenicom da je "to vreme" pred nama. Da li se opustiti i uživati u blagodetima tog istog ili trpeti i biti rob glamura, izveštačene ljubaznosti i zamorne, ali ipak ljubavi? -reči glumice Slavice Stojanov.

Plakat predstave
Teatar

DOKTOR STRAP

Premijera: 1. novembar 2005. godine


Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Doktor Stap autor i režiser John Murdoch.
Lica:
Doktor Strap - Mirko Babić
Margareta - Katarina Mitrović
Mefistofel - Marina Perić Stojanović.
Milivoje Štulović (scenograf), Jelena Jovanović (kostimograf), Ivan Filipović i Džon Merdok (muzika), Danica Krstić i Ana Popović (pevaju), Marija Soldatović (dramaturg), Nikola Manić (svetlo), Rada Jovanović (inspicijent sufler).

Predstava Doktor Strap će vas možda iznenaditi. Videćete kako jedan tipičmi engleski džentlmen vidi i shvata dogovor sa đavolom. San o ženi, njenoj lepoti i zadovoljstvu koje taj porok, po muškarcima pruža. San o seksu sa nevinom devojkom, večita i nezasita zadovoljstva. Toplina i meko žensko telo puno požude.
Sva grubost i ograničenost orgijaškog muškog sveta kao da imaju za predmet samo jednu stranu. Kako razbuktati maštu starog i već usahlog intelektualca kome je Đavo uvek za petama. Đavo sadašnjice i onaj iz davnina, koji se naslađuje Strapovim jadima i patnjama onda kada izgubi vitalnost i izdahne. Pandemonijum muškog stradanja jednog sedamdesetogodišnjaka za svežinom duše i tela sedamnaestogodišnje devojke.
Džon Merdok, pisac i reditelj ove predstave, bavi se neograničenim poljem erotike muškarca i žene. To nemilosrdno obilje seksa zbog koga se sve prodaje pod stare dane, a pre svega duša. Lepa naga deva iz snova, trijumf čistote i nevinosti, bojazan da je svaka žena možda proračunata, hladna prostitutka. Da li muškarci razumeju žene, šta žena očekuje od muškarca, i to onda kada je mlada i nedostižna. Velika tema obrađena na engleski način - pornografski, duhovito i uvrnuto.
Marija Soldatović

Plakat predstave
Fotografija
Fotografija

BAJKA O MRTVOJ CAREVOJ KĆERI

Premijera: 22. april 2005. godine


Na Maloj sceni Teatra Joakim Vujić premijerno je izvedena predstrava Bajka o mrtvoj carevoj kćeri autor Nikolaj Koljada, režija Boško Dimitrijević.

Lica:
Rima - Sanja Matejić
Maksim - Nenad Vulević
Vitalij - Dušan Stanikić
Nina - Ana Todorović
Milivoje Štulović (scenograf), Snežana Kovačević (kostimograf), Aleksandar Miloradović (inspicijent i sufler).



Koljadin teatar je ogledalo odvažno da odrazi karakterističnu težnju ka stvarnosti koja odbacuje svaku stilizaciju i sve duhovne činioce. On svet čulnih pojava shvata kao svet sa stanovišta prirodnih pojava: nasleđa, sredine, istorijske situacije. Njegov metod eksperimenta dovodi instikte, navike i ponašanja likova poput klasifikacija iz prirodnih nauka. "Umetnost je deo prirode viđen kroz nečiji temperament". Jedna evolucija ljudske sudbine u veku prevrata i "konačnih odluka". Koljadino utočište u svetu naturalizma, višestruko je žestoko i bolno. Bez klišea on dovodi svoje likove do ivice samoubilačkih tendencija dozvoljavajući da se pretope iz hladne i surove realnosti u šizofreni iskrivljeni svet mrtvozvanika koji postoje samo dati u određenom natprirodnom svetu bola, razočarenja i otpadništva. On taj svet bez ozarenja ljudske dobrote vidi kao tamničenje ružno, prljavo i zlo dovođenje u stanje surove realnosti koja zablista u bajku. "Kada čitalac uzme u ruku ovu dramu, čija je radnja smeštena u prljavo veterinarsko odeljenje za prekraćivanje muka osakaćenim domaćim mezimcima i nesrećno ružnoj Rimi, mora da se zapita kako će dramski pisac uspeti da se uznese do bajke". Tužna bajka Rime, Nine, Maksima i Vitalija zida svoju građevinu na antropološkom zlu u čoveku, kolektivnom iskustvu koje iz kovitlaca Oktobra vodi ka ljudskoj težnji ka lepom, dobrom i pametnom kroz ovo bajkovito pozorišno štivo koje nam u jednom dahu predaje svu gorčinu i zagađenost ljudske duše da bi je dovelo kroz tegobne trenutke u stanje kojim se uzdiže do neba i zvezda bez premca.
Marija Soldatović

Fotografija
Fotografija